Αδέσποτα σκυλιά

Όταν πριν από 30 και βάλε χρόνια προσπαθούσα, δειλά – δειλά, να κάνω τα πρώτα βήματά μου στον χώρο της δημοσιογραφίας και πιο συγκεκριμένα της κριτικής κινηματογράφου, «δανειζόμουν» από ανθρώπους τους οποίους αργότερα είχα την τύχη και την τιμή να αποκαλώ συναδέλφους μου. Ακόμα και τώρα που γράφω αυτό το κείμενο, νιώθω μέσα μου ευγνώμων απέναντί τους. Γιατί τότε, όταν στην περίπτωσή μου ίσχυε το περίφημο «ούτε η μάνα του δεν τον ξέρει», τα «δάνεια» από τον Γιάννη Μπακογιαννόπουλο και από τον Γιώργο Χρυσοβιτσάνο και από την Πολίν Καέλ (The New Yorker) και από τον Ρίτσαρντ Κόρλις (ΤΙΜΕ) και από τον Ντέιβιντ Ανσεν (Newsweek) ήταν απαραίτητα για τη δική μου διαμόρφωση.

Ημουν ένα αδέσποτο σκυλί που προσπαθούσε να βρει το κοκαλάκι του για να επιβιώσει. Ωσπου κάποια στιγμή σταμάτησα να είμαι αδέσποτο. Είχα βρει το δικό μου «σπίτι» γιατί ναι, είχα πλέον απελευθερωθεί, είχα ανακαλύψει το δικό μου στυλ, το δικό μου ύφος, τη δική μου φωνή, τη δική μου προσέγγιση στα πράγματα. Δεν χρειαζόταν πλέον να «δανείζομαι». Επίσης, είχα μεγαλώσει. Φυσικά, όλοι αυτοί οι άνθρωποι παρέμειναν ενδομύχως οι δάσκαλοί μου, οι «αόρατοι» καθοδηγητές μου. Αργότερα, όταν κάποιους τους γνώρισα, τους το είπα, ακόμα και σε ξένους όπως ο Κόρλις (να ‘ναι καλά όπου βρίσκεται) τον οποίο είχα τη χαρά να συναντήσω στα διεθνή φεστιβάλ. Θυμάμαι ακόμα το τρέμουλο στη φωνή μου όταν του συστήθηκα.

Ακόμα και σήμερα δεν θεωρώ ανεντιμότητα το ότι «έπαιρνα» πράγματα από αυτούς τους ανθρώπους. Πιστεύω όμως ότι θα ήμουν ανέντιμος αν δεν παραδεχόμουν ότι το έκανα. Γιατί διάβολε, ποιος μπαίνει σε έναν χώρο τον οποίο δεν ξέρει καθόλου, χωρίς να έχει δίπλα του (αόρατο ή ορατό) έναν έμπειρο καθοδηγητή; Ποιος αποφασίζει να περπατήσει μέσα στο σκοτεινό τούνελ χωρίς να έχει μαζί του έναν φακό; Ποιος μη γνώστης κολύμβησης πηγαίνει στα βαθιά χωρίς σωσίβιο; Και πόσο φερέγγυος μπορεί να είναι κάποιος που τα κάνει όλα αυτά;

Αυτός ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ. Ηρθε πριν από τέσσερα χρόνια στην εξουσία από το πουθενά και χωρίς να ξέρει να διοικεί δεν είχε τη στοιχειώδη σεμνότητα να μάθει λίγο τη δουλειά ζητώντας βοήθεια από περισσότερο έμπειρους, έστω συμβούλους. Μπήκε στον χορό χωρίς να ξέρει να χορεύει και χωρίς καν να έχει τη θέληση να μάθει να χορεύει. Αντιθέτως, η αλαζονεία του ήταν τέτοια που προσπάθησε να επιβάλει τον δικό του χορό χωρίς να τον ενδιαφέρει αν θα ήταν καλαματιανός, σάμπα, βαλς, ταγκό ή σέικ. Και με την ατεχνία του διέλυσε την ορχήστρα, τα όργανα, την πίστα, τα φώτα, τους σερβιτόρους, τους πελάτες, το μαγαζί ολόκληρο. Το μαγαζί εν προκειμένω είναι βέβαια η Ελλάδα. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρόδωσε κάθε Ελληνα κάνοντας τα εντελώς αντίθετα από αυτά που είχε τάξει και έφτασε στο σημείο μιας πρωτοφανούς πράξης, του φιλοδωρήματος για να κερδίσει ψήφους. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς από την τετράχρονη ιστορία του στην εξουσία; Υπάρχουν τα πολύ σοβαρά όπως τα capital controls που πάγωσαν χωρίς λόγο όλη την Ελλάδα και υπάρχουν και τα πολύ φαιδρά όπως εκείνη η γελοία «ταυτόχρονη» μετάφραση από τα ελληνικά στα αγγλικά όπου κανείς δεν καταλάβαινε ούτε τα αγγλικά, ούτε τα ελληνικά και η Ελλάδα έγινε διεθνώς ρεζίλι από την κορυφή ώς τα νύχια.

Οταν κάποιος δεν ξέρει έχει δύο επιλογές. ‘Η θα βάλει τον πισινό του κάτω και θα μάθει – πράγμα που απαιτεί σκληρή δουλειά και πολλά δάνεια από άλλους-, ή θ’ αρχίσει να ουρλιάζει, να μην πω γαβγίζει για να επιβληθεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ που μπήκε στον χώρο της πολιτικής σαν αδέσποτο σκυλί και αργότερα έγινε το σκυλί του ελληνικού λαού, πολλάκις επέλεξε το γάβγισμα αλλά και το δάγκωμα εναντίον του ιδίου του αφεντικού του. Και σας ρωτώ. Αν ένας σκύλος στραφεί εναντίον του αφεντικού του, ποιος λέτε ότι τελικά θα κερδίσει; Ο σκύλος;