Το μέτρο {LF}της κριτικής{CR}

Είναι γνωστό πως η υπερβολή είναι μια αλήθεια που έχασε την ψυχραιμία της. Και δυστυχώς τη χάνει αρκετά συχνά στην ελληνική δημοσιογραφία.

Εχουμε την τύχη ένας έλληνας τενίστας, ο Στέφανος Τσιτσιπάς, να ανεβαίνει ταχύτατα τα σκαλοπάτια της ιεραρχίας του αθλήματος. Να τον βλέπουμε να παλεύει με τα ιερά τέρατα, τον Φέντερερ, τον Τζόκοβιτς, τον Ναδάλ, να έχει διεθνείς διακρίσεις και να μεγεθύνει το δύσκολο, για τους ξένους, όνομά του.

Τα πληκτρολόγια που προσθέτουν θαυμαστικά ακόμα και στις ημερομηνίες γέννησης πιστεύουν πως ο Τσιτσιπάς, όπως άλλωστε και ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, έχουν κερδίσει θέση στο απυρόβλητο.

Στις νίκες θεοί, στις ήττες φταίει το σύμπαν, η κακοτυχία, ο κακός μας ο καιρός. Αλλά ποτέ αυτοί.

Ο Τσιτσιπάς πήγε στο Ρολάν Γκαρός με αξιώσεις για κάτι πολύ καλό. Οι εμφανίσεις του στα τελευταία τουρνουά και η νίκη του επί του Ναδάλ στην έδρα του Ισπανού, στη Μαδρίτη καλλιέργησαν προσδοκίες.

Απ’ ό,τι αποδείχτηκε, οι προσδοκίες καλλιεργήθηκαν περισσότερο στους δημοσιογραφικούς κήπους παρά στα χώματα του αθλητή.

Ο έλληνας τενίστας ηττήθηκε από τον Σταν Βαβρίνκα, έναν αθλητή που έχουν περάσει τα καλύτερα του χρόνια στα κορτ και το σουλούπι του θυμίζει περισσότερο με παλαίμαχο ειδικό στον ζύθο.

Παρ΄όλα αυτά ο ελληνικός Τύπος αποθέωσε τον Τσιτσιπά γιατί λύγισε ύστερα από πέντε ώρες όταν ο ίδιος έκλαιγε για την κακή του εμφάνιση δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «Του έδωσα την ευκαιρία να κάνει ό,τι θέλει, τόσα μπρέικ πόιντς. Δεν έπαιξα. Περίμενα κάποιον άλλον να παίξει για μένα. Εγώ δεν έπαιξα». Κι όμως, εμείς οι δημοσιογράφοι τον είδαμε να παίζει και να είναι πολύ καλός.

Πώς συνέβη αυτό; Είναι το μείγμα της δημοσιογραφίας της ημιμάθειας ανακατεμένο με τις δημόσιες σχέσεις και την υπερβολή. Οχι, ο Τσιτσιπάς δεν έπαιξε καλά. Ηταν κακός. Και δεν δικαιολόγησε ούτε στιγμή τη θέση του στην παγκόσμια κατάταξη. Ας σταματήσουμε επιτέλους να χαϊδεύουμε αυτιά και να θυμόμαστε πως ούτε ο ήλιος δεν μπορεί να ξεπεράσει το μέτρο.