Θεραπεία – σοκ

Στα γαλλικά θα το έλεγαν «folie de grandeur» (μεγαλομανία). Στα ισπανικά, «quiero llegar a ser Sánchez» (Θέλω να γίνω Σάντσεθ). Στα ελληνικά θα μπορούσαμε να το πούμε «σύνδρομο Ανδρέα», αλλά το μυαλό θα πήγαινε κατευθείαν σ’ εκείνo τo απερίγραπτo επεισόδιο του 1985, κι αυτό θα ήταν άδικο για τον Γιώργο Καμίνη που σε σχέση με τον Σαρτζετάκη είναι σαν τo φως με το σκοτάδι.

Αλλωστε τη δόξα του Ανδρέα πολλοί εζήλωσαν, κανείς όμως δεν μπορεί πραγματικά να συγκριθεί μαζί του. Και πολύ περισσότερο η Φώφη Γεννηματά η οποία, βλέποντας το κόμμα της σε μια επικίνδυνη στασιμότητα για την οποία ευθύνεται κυρίως η ίδια, προβαίνει σε μια κίνηση υψηλού κινδύνου με την ελπίδα να δράσει ως θεραπεία – σοκ. Μόνο που τέτοιες θεραπείες πολλές φορές επιταχύνουν το τέλος του ασθενούς.

Η απόφαση της προέδρου του ΚΙΝΑΛ να απομακρύνει ουσιαστικά από το κόμμα τον Βαγγέλη Βενιζέλο υπηρετεί τρεις σκοπιμότητες. Πρώτον, να την απαλλάξει από μια προσωπικότητα μπροστά στην οποία αισθανόταν πάντα μειονεκτικά. Δεύτερον, να στείλει το μήνυμα σε απογοητευμένους συριζαίους ότι το πεδίο είναι πλέον καθαρό, το βασικό σύμβολο της μνημονιακής περιόδου ξεριζώθηκε, κάναμε ανακαίνιση και σας περιμένουμε. Τρίτον, να θυμίσει σε επίδοξους δελφίνους ένα πανάρχαιο ελληνικό ρητό: «Μην υποτιμάτε τη Φώφη!».

Ο Βενιζέλος είναι αντιπαθής σε ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας επειδή συνδέεται με ένα μαύρο κεφάλαιο της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας. Διακρίνεται επίσης από μια αλαζονεία που δεν συμβάλλει στη μείωση των αποστάσεων. Είναι όμως ένας αξιοζήλευτος ρήτορας και μια υποδειγματική κοινοβουλευτική παρουσία. Κι αν την κρίσιμη στιγμή δεν είχε θυσιάσει το πολιτικό του κεφάλαιο και δεν είχε υιοθετήσει τη στάση που κράτησε απέναντι στην επέλαση του λαϊκισμού, πολύ πιθανόν η χώρα σήμερα να βρισκόταν εκτός ευρωζώνης. Του άξιζε λοιπόν μια καλύτερη μεταχείριση από τα τελεσίγραφα.

Η απουσία, προς το παρόν τουλάχιστον, ουσιαστικής αντίδρασης από τα πρωτοκλασάτα στελέχη του ΠΑΣΟΚ δείχνει πως είτε φοβούνται την οργή της Ηγεμόνα είτε γνώριζαν και, ενδεχομένως, συμφώνησαν. Εκτός αν εκτιμούν ότι η στιγμή δεν είναι κατάλληλη για να διαφοροποιήσουν τη θέση τους, αφού σε περίπτωση κρίσης θα τους καταλογιστούν ευθύνες. Αυτός ο τακτικισμός μπορεί να μην είναι ηθικός, αλλά είναι πολιτικά χρήσιμος.

«Οι συζητήσεις που έκανα με την κοινοβουλευτική ομάδα και οι αντιδράσεις από το κόμμα μού έδειξαν ότι δεν απολαμβάνω πια την αναγκαία στήριξη για να συνεχίσω να ασκώ τα καθήκοντά μου», έγραψε χθες η Αντρέα Νάλες ανακοινώνοντας την παραίτησή της από την ηγεσία του SPD. Η Φώφη Γεννηματά ελπίζει να μην αναγκαστεί να προβεί σε μια ανάλογη ανακοίνωση το βράδυ της 7ης Ιουλίου. Αλλά, αντίθετα, σε μερικές ημέρες από τότε να της δοθεί η τρίτη εντολή. Γιατί όμως βάζει τόσο χαμηλά τον πήχη; Γιατί δεν χτυπάει κατευθείαν τη δεύτερη εντολή διαγράφοντας τον Λοβέρδο και δυο-τρεις ακόμη;