Το τέλος της αυταπάτης

Ο δεύτερος γύρος δεν μπορεί να αλλάξει πολλά. Περισσότερο θα δείξει εάν υπάρχει σφυγμός στον ΣΥΡΙΖΑ ή αντί για τον γιατρό θα επιληφθεί ο ιατροδικαστής. Η δεύτερη περίπτωση προφανώς έχει έναν αμετάκλητο χαρακτήρα, αλλά και η πρώτη – του πολυτραυματία με συντριπτικά κατάγματα – δεν ενδείκνυται για ένα κόμμα που βρίσκεται ακόμη στην κυβέρνηση και ετοιμάζεται για την τελική εκλογική μάχη. Πριν καν ξεπεράσει το σοκ, μάλιστα, και συνειδητοποιήσει το τέλος ενός κύκλου. Στην πραγματικότητα, περιθώριο – χρονικό και πολιτικό – δεν υπάρχει ούτε για αλλαγές σε έναν κομματικό μηχανισμό που έχει αποσυντονιστεί πλήρως. Το βάρος και της αναμέτρησης του Ιουλίου θα σηκώσει αναγκαστικά ο Πάνος Σκουρλέτης. Και, πέραν των όποιων ευθυνών τού καταλογίσει το «συντροφικό σύστημα» μετεκλογικά, είναι βέβαιο ότι ο τίτλος του «γραμματέα της ήττας» βαραίνει ήδη τους ώμους του και αποδυναμώνει πολιτικά.

Δικαίως ή αδίκως, ο Σκουρλέτης έχει ήδη πρόβλημα. Μετακινήθηκε το περασμένο φθινόπωρο από την κυβέρνηση στο κόμμα, με εντολές για μια κομματική ανασυγκρότηση που θα μεγάλωνε τον ζωτικό χώρο του ΣΥΡΙΖΑ και θα τον προετοίμαζε για το 2019 με τις πολλαπλές κάλπες. Ακόμη κι αν η μετακόμιση από το υπουργείο Εσωτερικών στην Κουμουνδρούρου ήταν αναγκαία για να βγει και από το κάδρο των υπευθύνων για το Μάτι, οι απαιτήσεις από τον γραμματέα ήταν δεδομένες: οι ευρωεκλογές και η ευρωλίστα μπορεί να αποτελούσαν μέριμνα του Μαξίμου, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να καταγραφεί ως ισχυρή δύναμη στο πεδίο της Αυτοδιοίκησης. Και από εκεί να απλώσει μεγαλύτερο δίχτυ στα ψάρια της Κεντροαριστεράς. Εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι δεν έγινε τίποτε από όλα αυτά. Ο ΣΥΡΙΖΑ παρέμεινε «φτωχός συγγενής» στον αυτοδιοικητικό χώρο, ενώ δεν μπορεί να διατηρήσει ούτε τις γραμμές του από το 2014, προεξάρχουσας της Ρένας Δούρου στην Περιφέρεια Αττικής.

Μέσα από δυστοκίες μηνών και μια διελκυστίνδα στην Κουμουνδούρου για την πόρτα που πρέπει να ανοίξει σε στελέχη της ευρύτερης Κεντροαριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ έφθασε στο παρά πέντε για να ανακοινώσει υποψηφίους. Ο αξιοπρεπής Νάσος Ηλιόπουλος «κάηκε» στον πάγκο και εμφανίστηκε – αδιαμαρτύρητα – ως λύση ανάγκης στην Αθήνα, επειδή δεν είχε υπόβαθρο μια υποψηφιότητα της Κατερίνας Παναγοπούλου, η Κατερίνα Νοτοπούλου δεν έπεισε ούτε τον σκληρό κομματικό πυρήνα της Θεσσαλονίκης, ενώ ο καθηγητής Μπελαβίλας κατέληξε στον Πειραιά, ενώ το όνομά του ήταν στη short list για τον Δήμο Αθηναίων. Ενας μύλος, δηλαδή, που για όσους έβλεπαν προανήγγελλε την εκλογική συντριβή. Η εικόνα ήταν δε ακόμη χειρότερη στη διαδικασία συγκρότησης του ευρωψηφοδελτίου, όπου εκτός από τις γκάφες της βιασύνης και την επιπολαιότητα που εξέθεσε (βλέπε επιλογή Μυρσίνης Λοΐζου), ο Τσίπρας έφθασε να παρακαλεί προσωπικά – και μάταια – υπουργούς για να συμμετάσχουν στη λίστα και να ενισχύσουν το πολιτικό βάρος της.

Αυταπάτες, βέβαια, δεν έχει κανένας πια στην Κουμουνδούρου. Αν όλα αυτά είχαν αποφευχθεί, η 26η Μαΐου πάλι θα ήταν άγρια για τον ΣΥΡΙΖΑ, ενδεχομένως όμως με ένα σκορ που να μη δρομολογούσε ραγδαίες εξελίξεις. Ο γραμματέας Σκουρλέτης, με την επικούρηση αυτή τη φορά των προεστών του κόμματος, θα επιχειρήσει πλέον να κρατήσει σε εκλογική εγρήγορση τον κομματικό μηχανισμό – για να αποτραπεί τουλάχιστον μια αυτοδυναμία Μητσοτάκη. Παράλληλα θα μετρήσει τις όμορες δεξαμενές, μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κάποια κέρδη που θα φανούν χρήσιμα στην εποχή της νέας αντιπολίτευσης. Η διάχυση ευθυνών προεξοφλείται ότι θα έχει και αντίστροφη πορεία: από την Κουμουνδούρου, δηλαδή, προς το Μαξίμου. Κυρίως επειδή ο Σκουρλέτης προέτρεπε για εθνικές κάλπες μαζί με τις ευρωεκλογές και, ακόμη περισσότερο, για δημοτικές – περιφερειακές τον Οκτώβριο. Η 7η Ιουλίου είναι το τέρμα, αλλά η 8η Ιουλίου μπορεί να είναι ακόμη πιο άγρια.