Μνημόσυνο για τον… μπαμπούλα!

Πώς τα φέρνει καμιά φορά η μοίρα…

Η Λίβερπουλ θα επιδιώξει απόψε κόντρα στη συμπατριώτισσά της Τότεναμ (σε έναν καθ’ ολοκληρίαν και ακραιφνώς αγγλικό τελικό) να πετύχει αυτό που δεν κατάφερε πέρυσι, να στεφθεί πρωταθλήτρια Ευρώπης για έκτη φορά στην ιστορία της και να συνδυάσει τη χαρά των γενεθλίων με τη λύπη ενός νωπού θανάτου!

Επέτειος και μνημόσυνο μαζί, αυτό είναι όντως ένα οξύμωρο συναισθηματικό σχήμα…

Η ληξιαρχική πράξη γεννήσεως των Κόκκινων εκδόθηκε στις 3 Ιουνίου του 1892 και ασφαλώς θα ήθελαν να γιορτάσουν την 127η επέτειο από την ίδρυσή τους λουσμένοι από τα κομφετί και τη νεραϊδόσκονη ενός τίτλου, που τον λαχταράνε εδώ και δεκατέσσερα χρόνια…

Την ίδια στιγμή είναι ακόμη νωπή η θύμηση του Τόμι Σμιθ, που έφυγε από τη ζωή στις 12 του περασμένου μήνα και άφησε πίσω του μια μεγάλη κληρονομιά, συμπεριλαμβανομένου και ενός από τα πιο ιστορικά και αλησμόνητα γκολ στα χρονικά της Λίβερπουλ!

Για το «σίδερο του Μερσεϊσάιντ», όπως ήταν το παρατσούκλι του, οι δείκτες του ρολογιού έχουν σταματήσει στις 25 Μαΐου του 1977 στο Ολίμπικο της Ρώμης: τότε που στο 64ο λεπτό του τελικού του Κυπέλλου Πρωταθλητριών ανάμεσα στη Λίβερπουλ και στην Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ, έχοντας προωθηθεί στη μικρή περιοχή, είδε την μπάλα να του έρχεται από το κόρνερ του Στιβ Χαϊγουέι και την έστειλε στα δίχτυα του Βόλφγκανγκ Κνάιμπ.

Με το γκολ αυτό η Λίβερπουλ ανέκτησε το προβάδισμα μετά την ισοφάριση από τον Αλαν Σίμονσεν και η λήξη τη βρήκε νικήτρια με 3-1 και βασίλισσα της Ευρώπης για πρώτη φορά στα χρονικά…

Ο συχωρεμένος κεντρικός αμυντικός ήταν τόσο σκληροτράχηλος, ώστε ο Μπιλ Σάνκλι είπε κάποτε ότι «δεν γεννήθηκε, αλλά λατομήθηκε»! Σε όλη την καριέρα του αποτελούσε τον φόβο και τον τρόμο κάθε αντιπάλου, μάλιστα οι μανάδες, λέει, έβαζαν τη φωτογραφία του πάνω στο τζάκι λες και ήταν μπαμπούλας για να φοβούνται τα παιδιά τους και να μην πλησιάζουν στη φωτιά!