Συναίνεση, ρε γερμανοτσολιάδες

Η κυβέρνηση επιχειρεί να συνέλθει από την ήττα. Στον ΣΥΡΙΖΑ ψάχνουν να βρουν έναν νέο τρόπο, νέα επιχειρήματα πίσω από τα οποία να στρατευτεί ο μηχανισμός που θα κάνει τις επερχόμενες εκλογές. Και πρέπει ο νέος αυτός τρόπος να μπορεί να εμπνεύσει προεκλογική εκστρατεία. Να τροφοδοτήσει επιχειρήματα, να καλύψει όσο είναι δυνατόν τα λάθη που οδήγησαν στην ήττα της προηγούμενης Κυριακής – αλλά και στην επισφράγησή της αύριο, με τα αναμενόμενα οδυνηρά για τον ΣΥΡΙΖΑ αποτελέσματα στον δεύτερο γύρο των δημοτικών και των περιφερειακών εκλογών, στις οποίες πιθανότατα θα επισφραγιστεί η αποτυχία του κυβερνώντος κόμματος να εκλέξει έστω έναν υποψήφιο στον Δήμο Αθηναίων ή στην Περιφέρεια Αττικής (η Θεσσαλονίκη και ο Πειραιάς χάθηκαν από την πρώτη Κυριακή).

Ο ΣΥΡΙΖΑ ξοδεύει χρόνο και πολιτικό κεφάλαιο σε μια διαδικασία διορισμού ηγεσίας στον Αρειο Πάγο, την οποία ο επιστημονικός κόσμος (Αλιβιζάτος, Μανιτάκης, Σταθόπουλος, Μποτόπουλος, Χρυσόγονος, Κοντιάδης, Παπασπύρου, Καραμπατζός και, βέβαια, ο Ευάγγελος Βενιζέλος) απορρίπτει με διάφορους χαρακτηρισμούς – κορυφαίος εκ των οποίων είναι αυτός του Αντώνη Μανιτάκη, που κάνει λόγο για «καταδολίευση της Δικαιοσύνης». Πιστεύουν, άραγε, στο κυβερνών κόμμα ότι έτσι θα στριμώξουν τη ΝΔ που επιμένει να θεωρεί «εξόφθαλμα αντιθεσμική διαδικασία», και παράνομη, μια τέτοια μεθόδευση – και δεν συναινεί σ’ αυτή; Τόσο κοντόφθαλμη και εργαλειακή αντίληψη για τους θεσμούς δεν έχει (Θε μου, σχώρα μου) ούτε ο Λεβέντης. Και τόσο κουτοπόνηρη προσέγγιση της πολιτικής σύγκρουσης δεν θα μπορούσε να εμπνευστεί ούτε ένας απλός διανομέας σανού, όχι το επιτελείο ενός πρωθυπουργού που είχε υποσχεθεί ότι θα ήταν κάθε άρθρο του Συντάγματος.

Η αλήθεια είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επείγεται να βρει ένα αξιόπιστο πεδίο σύγκρουσης, πίσω από το οποίο να στρατευτεί ο κομματικός μηχανισμός, που έχει μια εκλογή να διεκπεραιώσει – και επιδιώκοντας αυτόν τον στόχο ρισκάρει να συγκρουστεί ακόμα και με τον (καθηγητή Νομικής) Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλο, ο οποίος υπολογίζει και την πολιτική συγκυρία και τη γνώμη των ομοτέχνων του. Κατά τα ειωθότα, θεωρείται απολύτως αναγκαίο ένα νέο πεδίο σύγκρουσης, διαφορετικό από εκείνο μέσω του οποίου στις ευρωεκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ οδηγήθηκε στη συντριβή.

Αυτό το πεδίο σύγκρουσης, αυτή τη φορά, το κυβερνών κόμμα θα το αναζητήσει στην επίκληση της συναίνεσης. Θα ισχυρίζεται ότι έκανε τη συναινετική κίνηση, ζήτησε δηλαδή να οριστεί η ηγεσία της Δικαιοσύνης από κοινού με την αντιπολίτευση, αλλά εκείνη αρνήθηκε. Από κει και μετά, κάποιοι στον κομματικό μηχανισμό ήδη διαδίδουν ότι όλα μπορούν να ξαναγίνουν από την αρχή. Και ο ΣΥΡΙΖΑ θα επαναλανσαριστεί στην αγορά ως συναινετικό κόμμα, κάτι που η ανάλγητη νεοφιλελεύθερη Ακροδεξιά του Αδωνι και του «Κούλη» αρνήθηκε.

Κάπως έτσι θα αρχίσει ως φάρσα η νέα εκλογική περίοδος, με την ιαχή: «Συναίνεση, ρε κουίσλινγκ, ρε προδότες, ρε γερμανοτσολιάδες».