Η πισίνα, το μεγάλο τρόπαιο!

Πήρε, λέει, το έβδομο σερί πρωτάθλημα και το 33ο στην ιστορία του ο Ολυμπιακός στο γουότερ πόλο…

Ε και; Μπορεί σε έναν χρόνο από τώρα να έχει προσθέσει στο ούτως ή άλλως ανεκτίμητο παλμαρέ του το όγδοο απανωτό και το 34ο στα χρονικά…

Ετοιμάζεται, λέει, να επιδιώξει την ερχόμενη εβδομάδα στο Ανόβερο το repeat στην Ευρωλίγκα που είναι όντως μανίκι και την τελευταία εικοσαετία το πέτυχε μονάχα η Προ Ρέκο (2007, 2008), ενώ στην 55χρονη ιστορία του θεσμού το έχουν καταφέρει δυο φορές η Μλάντοστ Ζάγκρεμπ, δυο η Παρτιζάν Βελιγραδίου και από μία η Σπαντάου Βερολίνου, η Γιαντράν Σπλιτ και η Ποζίλιπο Νάπολι.

Ε και; Αυτόν τον τίτλο τον έχει κατακτήσει δυο φορές και τον διεκδικεί σχεδόν κάθε χρόνο…

Υπάρχει λόγος που τα γράφω όλα αυτά, διότι με όσο κυνισμό μπορώ να επιστρατεύσω, το μεγαλύτερο όφελος το οποίο αποκόμισε ο Ολυμπιακός προχθές στη Βουλιαγμένη δεν ήταν αγωνιστικό, αλλά υλικοτεχνικό: ασφαλώς είναι σπουδαίο το νταμπλ και μεγάλη η πρόκληση του Final 8 του Champions League, ωστόσο ωχριούν μπροστά στην προοπτική της νέας έδρας που θα σηματοδοτήσει κιόλας μια νέα εποχή.

Με τη δήλωσή του («σε λίγο καιρό θα αγωνίζεσθε σε ένα σύγχρονο κολυμβητήριο για το οποίο θα καμαρώνουν οι Πειραιώτες») ο Βαγγέλης Μαρινάκης περισσότερο από συγχαρητήρια έδωσε όραμα, που μόλις πάρει σάρκα και οστά θα ανεβάσει περισσότερο το status των ομάδων ανδρών και γυναικών οι οποίες ούτως ή άλλως κυριαρχούν εντός των τειχών και πρωταγωνιστούν στην Ευρώπη.

Χρόνια και ζαμάνια ο Ολυμπιακός ασφυκτιά στο κολυμβητήριο «Πέτρος Καπαγέρωφ», από το οποίο κάποια στιγμή έφυγε (λόγω έργων ανακαίνισης) και έγινε ζητιάνος…

Οι μεγάλοι σύλλογοι έχουν ανάγκη από σπουδαίους παίκτες, διαπρεπείς προπονητές και άξιες διοικήσεις, αλλά (όπως είχε πει το 1991 ο Γιάννης Ιωαννίδης, στοιχειοθετώντας και δικαιολογώντας τη μετακόμιση από το «Παπαστράτειο» στο ΣΕΦ) χρειάζονται σύγχρονες και λειτουργικές εγκαταστάσεις για να αναπτυχθούν και να απογειωθούν…

Ιδού λοιπόν ο Πειραιάς, ιδού και το πήδημα!