Από τον Μάιο, στον Ιούνιο

Οι εκλογές του Μαΐου ήταν για την Ευρώπη. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως αντιστοιχίζονται με την Ευρώπη. Αντίθετα, ας πούμε, με την Ευρώπη, στις ελληνικές ευρωεκλογές δεν υπήρχε ψήφος διαμαρτυρίας για να εκτονωθεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί πλέον έναν κάποιο αντισυστημικό χαρακτήρα μόνο στους πολύ νέους ψηφοφόρους, σε εκείνη την μπερδεμένη πολιτικά ομάδα που δίνει περιωπή αντισυστημισμού ακόμη και στη Χρυσή Αυγή όπως αποδεικνύεται από το ποσοστό, εκείνο το 13%, που της προσέφερε.

Επειτα, αντίθετα  από την Ευρώπη όπου σάρωσε, το πράσινο κύμα δεν έφτασε ποτέ στην  Ελλάδα. Η 16χρονη Σκανδιναβή Γκρέτα είναι πολύ μακριά από τον ευρωπαϊκό Νότο – όχι μόνο από αυτή τη χώρα αλλά και από την Ιταλία όπου τα οικολογικά κόμματα είναι επίσης ανύπαρκτα.

Σε μια τέτοια ανυπαρξία περιέπεσε και το φιλελεύθερο Κέντρο. Το Ποτάμι δεν είχε την τύχη των ευρωπαίων Φιλελεύθερων – ενδεχομένως δεν θα την είχε ακόμη και αν ο Σταύρος Θεοδωράκης έλαμπε στην προεκλογική εκστρατεία όσο έλαμψε η Μαργκρέτε Βεστάγκερ. Δεν ήταν λάθος το ποταμικό μήνυμα, δεν ήταν λάθος ο τρόπος της οδικής καμπάνιας κι ακόμη περισσότερο δεν ήταν λάθος η ατζέντα του κόμματος. Δεν ήταν κατάλληλη όμως η συγκυρία. Αντίθετα από την Ευρώπη όπου δεν έγινε ποτέ κυρίαρχη δύναμη, ο λαϊκισμός του ΣΥΡΙΖΑ είχε κουράσει. Και το Ποτάμι, περισσότερο μειλίχιο παρά ορμητικό, δεν θα μπορούσε σε αυτήν τη φάση να εισπράξει από την αντισύριζα ψήφο.

Αντίθετα από την Ευρώπη, όπου η ακροδεξιά ψήφος παγιώθηκε στον Σαλβίνι και τη Λεπέν, στην Ελλάδα η ακροδεξιά ψήφος είναι μετακινούμενη. Εφυγε σε έναν βαθμό από τη Χρυσή Αυγή και εξ ολοκλήρου από τους Ανεξάρτητους Ελληνες για να πάει στην Ελληνική Λύση. Με αυτή τη μεταφορά από το κόμμα των ψεκασμένων στο κόμμα του πλασιέ των υποτιθέμενων επιστολών του Ιησού, η ακροδεξιά ψήφος έγινε ξανά περιθωριακή, επέστρεψε στις παρυφές του πολιτικού συστήματος. Και τίποτε δεν δείχνει πως το βράδυ των εκλογών θα υπάρξει ένας νικητής που θα πανηγυρίσει αγκαλιά μαζί της. Οι εκλογές του Ιουνίου θα είναι για την Ελλάδα. Αλλά δεν θα αντιστοιχίζονται με αυτό που ήταν η Ελλάδα προ πενταετίας.