Τι να καταλάβουν οι αχάριστοι; {CR}

«Πήρατε το επίδομα, αλλά δεν πήγατε να ψηφίσετε, πάρτε τώρα και εθνικές εκλογές». Η οπαδός το είπε όπως έπρεπε να το πει. Το είπε ως συριζικότερη των συριζαίων. Αλλά το νόημα της οπαδικής αγανάκτησης για την αγνωμοσύνη των ψηφοφόρων απέναντι στο κόμμα – ευεργέτη δεν διαφέρει και πολύ από την κομματική ανάλυση. Ο Νίκος Παππάς, ας πούμε, το είπε  κι αυτός όπως έπρεπε να το πει. Το είπε ως Νίκος Παππάς: «Δεν ήταν αρκετό για να πειστεί ο κόσμος που απείχε ότι είναι σημαντικό για να προσέλθει στην κάλπη και να προστατεύσει τη σύνταξή του, το 8ωρό του, το 5νθήμερο εργασίας».

Ευθύνες

Ποιος φταίει για την ήττα; Οι άλλοι. Φταίει η αποχή, φταίει ο «κόσμος» που δεν κατάλαβε, που δεν αναγνώρισε την κυβερνητική γενναιοδωρία, που δεν πίστεψε ότι με μια άλλη κυβέρνηση οι εργασιακές σχέσεις θα επιστρέψουν στην εποχή του Κάρολου Ντίκενς και της βιομηχανικής επανάστασης. Φταίνε και τα μέσα ενημέρωσης, φταίει το ΚΙΝΑΛ, τα αίτια της ήττας είναι πολλά. Αλλά σύμφωνα με την κομματική ανάλυση, κανένα δεν σχετίζεται με την οίηση και την αλαζονεία της εξουσίας, με την πρωθυπουργική άφεση αμαρτιών στους κοτεράτους υπουργούς, με την παραχολογία και τη ρουσφετολογία, με την απόπειρα χειραγώγησης των θεσμών. Φταίει η αποχή, η αχαριστία, η αδυναμία κατανόησης. Αλλά δεν φταίει ο Παππάς και ο Τζανακόπουλος, ο Φλαμπουράρης και ο Βερναρδάκης, ο Πολάκης και η Χριστοδουλοπούλου, ο Σπίρτζης και ο Γαβρόγλου.

Είναι μια αποποίηση ευθυνών, μια απουσία αυτοκριτικής, που εξέφρασαν πρώτοι οι πανελίστες της κυβέρνησης στα τηλεοπτικά στούντιο το βράδυ των εκλογών. «Μα ποιος πιστεύει τα έξιτ πολ; Είναι σαν τα λουκάνικα, καλύτερα να μην ξέρεις πώς γίνονται» έλεγε ένας υπουργός. Το αφήγημα ήταν έτοιμο, θα έφταιγαν για ακόμη μία φορά οι δημοσκόποι και ξανά τα μέσα ενημέρωσης που αντί για τον κυβερνητικό πλούτο των μέτρων ανέδειξαν την κυβερνητική έφεση στην πολυτέλεια και πάλι οι ψηφοφόροι που δεν κατάλαβαν και έπεσαν στην παγίδα των μμε. Δεν είναι τα γεγονότα που εκθέτουν την κυβέρνηση, την εκθέτει ο τρόπος που παρουσιάζονται τα γεγονότα. Με λίγη καλύτερη επικοινωνιακή διαχείριση θα ήταν αλλιώς.

Προπαγάνδα

Είναι από εκείνες τις σπάνιες φορές που η προπαγάνδα εξυψώνεται σε απόλυτο εργαλείο άσκησης πολιτικής. Αρκεί να μην αναφέρει η κομματική εφημερίδα το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών στην πρώτη της σελίδα και το αποτέλεσμα δεν υπάρχει, εξαφανίζεται σαν το χέρι που κάλυψε με έναν γούνινο σκούφο το παγωμένο κεφάλι του Ντούμπτσεκ στο μυθιστόρημα του Κούντερα. Και αν η εξαφάνιση δεν γίνει κατανοητή; Αν πάλι ο κόσμος δεν καταλάβει; Δεν θα απολογηθούν εκείνοι που δεν ψηφίστηκαν επειδή δεν ψηφίστηκαν. Θα πρέπει να απολογηθούν εκείνοι που δεν τους ψήφισαν. Οι αχάριστοι που δεν κατάλαβαν.

Η ΕΥΘΥΝΗ{CR}

Είναι μια νοοτροπία που είχε εκδηλωθεί με πιο σοκαριστικό τρόπο στο Μάτι. Ποιος έφταιγε για την πυρκαγιά; Μα οι αυθαιρετούχοι. Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη δυσκολευόταν να βρει το μεγάλο λάθος και στην πιο κακοστημένη θεωρία συνωμοσίας στην Ιστορία ως πειστήρια του οργανωμένου εγκλήματος χρησιμοποιήθηκαν ζωγραφιστές φωτιές πάνω σε χάρτες της Google. Ετσι και στις ευρωεκλογές. Η ευθύνη αποδόθηκε με συνοπτικές διαδικασίες. Και σε μια διαστροφική αντιστροφή των ρόλων, αποδόθηκε από εκείνους που είχαν την υποχρέωση να την αναλάβουν.