Η πολιτική της μη πολιτικής

Το κατά Ματθαίον «διυλίζοντες των κώνωπα, την δε κάμηλον καταπίνοντες» αποτελεί στάμπα στην ούγια του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.

Με περίσσευμα υποκρισίας πολιτεύονται σύλλογοι, αθλητές και χώρες προσαρμόζοντας κατά το δοκούν την τακτική τους.

Η Αρσεναλ – κατά κύριο λόγο – και η Τσέλσι διαμαρτύρονται για την επιλογή του Μπακού να φιλοξενήσει τον τελικό του φετινού Γιουρόπα Λιγκ, σχεδόν δύο χρόνια μετά την ανακοίνωση της απόφασης της UEFA. Γιατί;

Οταν στις 20 Σεπτεμβρίου 2017 αποφάσιζε η ευρωπαϊκή ομοσπονδία να αναθέσει στην πρωτεύουσα του Αζερμπαϊτζάν τη διοργάνωση του τελικού, κανείς δεν αντέδρασε, κανείς δεν κατέθεσε ενστάσεις.

Η Τσέλσι και η Αρσεναλ πίστευαν πως δεν τους αφορά, πως αυτές θα συμμετέχουν στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Αλλά στη ζωή αλλιώς τα υπολογίζεις και αλλιώς σου έρχονται.

Ο αρμένιος ποδοσφαιριστής των Κανονιέρηδων Χένρικ Μιχιταριάν πήρε την απόφαση να μην ταξιδέψει στο Μπακού θέτοντας θέμα προσωπικής ασφάλειας λόγω της έντασης που υπάρχει μεταξύ της χώρας του και του Αζερμπαϊτζάν για το Ναγκόρνο – Καραμπάχ.

Οι ανθρωπιστικές οργανώσεις θυμήθηκαν την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την ηγεσία των Αζέρων. Και το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο ανακάλυψε την πυρίτιδα.

Στην τελευταία κλήρωση των προκριματικών του Euro 2020 υπήρχαν ασφαλιστικές δικλίδες ώστε να μην κληρωθούν μεταξύ τους η Αρμενία με το Αζερμπαϊτζάν, το Γιβραλτάρ με την Ισπανία, το Κόσοβο με τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και τη Σερβία και η Ουκρανία με τη Ρωσία. Τέτοια αρμονία.

Σε πολλές από τις χώρες των 55 ομοσπονδιών – μελών της UEFA υπάρχει επίσης ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η Γαλλία το 2016 ήταν στόχος τρομοκρατών, παραμονή των αγώνων του Euro, αλλά κανείς δεν σκέφτηκε να αναβληθεί η διοργάνωση. Και η Ρωσία, δύο χρόνια αργότερα, έγινε στόχος της Δύσης, ωστόσο κατάφερε να διοργανώσει ίσως το καλύτερο Παγκόσμιο Κύπελλο στην ιστορία της διοργάνωσης.

Το ποδόσφαιρο ασκεί πολιτική διά μέσου της μη πολιτικής, η οποία αποδεικνύεται πιο αποτελεσματική και από την καλύτερη πολιτική.