Ευρωπαϊκή υπόθεση

«Το σουτιέν» («The bra», Γερμανία, 2018). Δραματική κομεντί σε σκηνοθεσία Βέιτ Χέλμερ.

Κεντρικό πρόσωπο αυτής της ταινίας είναι ένας μοναχικός μηχανοδηγός τρένων (Μίκι Μανόλοβιτς), ο οποίος, όταν συνταξιοδοτείται, αποφασίζει να ανακαλύψει τα ίχνη της γυναίκας στην οποία ανήκει το σουτιέν που την τελευταία μέρα του στη δουλειά σκαλώθηκε στο τρένο. Η διαδικασία δεν του είναι άγνωστη καθώς με το τρένο διέσχιζε πάντα το εσωτερικό ενός μικρού φτωχικού χωριού και πολλά ρούχα των κατοίκων του σκαλώνονταν πάνω του, επομένως ο μηχανοδηγός αναζητούσε πάντα τους ιδιοκτήτες τους για να τα παραδώσει. Η περίπτωση του σουτιέν, όμως, θα είναι αρκετά διαφορετική.

Το στοίχημα αυτής της ταινίας είναι να μπορέσει να κρατήσει τον θεατή κοντά της με μόνο όπλο την εικόνα. Οι διάλογοι απουσιάζουν πλήρως και οι εκφράσεις είναι το μοναδικό μέσο που ο γερμανός σκηνοθέτης Βέιτ Χέλμερ διαθέτει για να εντάξει έναν πέρα για πέρα αναγνωρίσιμο, ευγενικό χαρακτήρα σε μια σχεδόν ονειρική κατάσταση, όπου το λεπτό χιούμορ και η μελαγχολία φτιάχνουν ένα εύγεστο, αν και όχι αξέχαστο, κοκτέιλ. Ο Χέλμερ αποτίνει επίσης έναν τρυφερό φόρο τιμής στον βωβό κινηματογράφο, καθώς το τρένο είναι μια ξεκάθαρη αναφορά στον «Στρατηγό» του Μπάστερ Κίτον και η σχέση του μηχανοδηγού με ένα άστεγο αγοράκι μάς θυμίζει το διαμάντι του βωβού σινεμά με τον Τσάρλι Τσάπλιν και τον Τζάκι Κούγκαν.

Βαθμολογία: 6

«Eνας πιστός άντρας» («Un home fidele», Γαλλία, 2018) Δραματική κομεντί του Λουί Γκαρέλ.

Δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο ηθοποιός Λουί Γκαρέλ (γιος του σκηνοθέτη της νουβέλ βαγκ Φιλίπ Γκαρέλ), ένα παιχνιδιάρικο ερωτικό γαϊτανάκι στο οποίο πρωταγωνιστεί ο ίδιος. Υποδύεται τον Αμπέ, έναν «αθώο» άντρα τον οποίο η γυναίκα του (Λετισιά Καστά) εγκαταλείπει για τον καλύτερό του φίλο. Οταν όμως η γυναίκα θα επιστρέψει γιατί ο φίλος τού Αμπέλ πεθαίνει, θα τον βρει μαζί με την – αρκετά μικρότερή του – αδελφή του πεθαμένου (Λίλι Ρόουζ Ντεπ). Ανάμεσα στις γυναίκες κηρύσσεται πόλεμος και όσο για τον Αμπέλ, νιώθεις ότι είναι πέρα για πέρα έρμαιό τους. Η ιδέα είναι έξυπνη, η ταινία διαθέτει προοπτική και ο σκηνοθετικός χειρισμός του Γκαρέλ διακρίνεται από ψυχραιμία, αποστασιοποίηση και καλές, σωστές δόσεις χιούμορ. Επίσης, οι σινεφίλ θα χαρούν τις νοσταλγικές αναφορές του Γκαρέλ προς το ίδιο το σινεμά, όπως για παράδειγμα η off αφήγηση που είναι ξεκάθαρος φόρος τιμής στις ταινίες του Φρανσουά Τριφό.

Βαθμολογία: 6

«Tο πρόβλημά μου είσαι εσύ» («En Liberte», Γαλλία, 2018).  Δραματική κομεντί σε σκηνοθεσία Πιερ Σαλβαντορί.

Πολλά μπορούν να συμβούν όταν ξαφνικά μαθαίνεις ότι ο άνθρωπος της ζωής σου, ένας θαρραλέος αστυνομικός που σκοτώθηκε στο καθήκον, ήταν κάτι τελείως διαφορετικό αυτό που πίστευες. Στη θέση αυτή θα βρεθεί η Ιβόν (Αντέλ Ανέλ), αστυνομικός η ίδια και βασικό πρόσωπο της παράξενης αυτής κωμωδίας του Πιερ Σαλβαντορί («Κορίτσι από σπίτι», «Γλυκό ψέμα»), η οποία, χωρίς ποτέ να γίνεται κάτι το εντυπωσιακό, καταφέρνει να σε παρασύρει στον κόσμο της. Η περιπέτεια για την ανεύρεση της αλήθειας κρύβει αρκετές εκπλήξεις και ο Σαλβαντορί τις χειρίζεται με μια λεπτότητα, με ελευθερία και μη πολιτικώς ορθό χιούμορ. Επίσης, από τα πολύ καλά στοιχεία της ταινίας είναι οι «ονειρικές» σκηνές (με πολλά γραφικά) όταν βλέπουμε τον γιο του ζευγαριού να φαντάζεται τους ηρωισμούς του πατέρα του.

Βαθμολογία: 6

Επίσης στις αίθουσες

Στην «Παραλία» («The beach bum», ΗΠΑ, 2018) του Χάρμονι Κοράιν ο Μάθιου ΜακΚόναχι επιστρέφει στην ανάλαφρη κωμωδία από την οποία έγινε γνωστός, πρωταγωνιστώντας στον ρόλο ενός ρέμπελου συγγραφέα που κάνει πλάκες στην Κούβα.

Το «Aλαντίν» («Aladdin», ΗΠΑ, 2019) είναι μια ακόμα κινηματογραφική εκδοχή του παραμυθιού «Χίλιες και μία νύχτες» την οποία σκηνοθέτησε ο Γκάι Ρίτσι («Δύο καπνισμένες κάννες»), με τον Γουίλ Σμίθ στον ρόλο του τζίνι που βοηθά έναν γοητευτικό αλητάκο (Mένα Μασούντ) και μια θαρραλέα πριγκίπισσα (Nαόμι Σκοτ) να εκπληρώσουν τα όνειρά τους (προβάλλεται σε διάφορες μορφές – δισδιάστατη, τρισδιάστατη, μεταγλωττισμένη και με υποτίτλους).

«Σκότωσα το αφεντικό μου» («Rebelles», Γαλλία, 2018) του Αλάν Μοντίτ. Εχοντας σκοτώσει κατά λάθος το αντιπαθητικό αφεντικό της, μια εργάτρια (Σεσίλ ντε Φρανς) συνεργάζεται με δύο γυναίκες συναδέλφους της στην ανακάλυψη ενός θησαυρού του.

«Everything is Wonderful» (ΗΠΑ, 2018). Δραματική κομεντί της Πία Μέχλερ με την ίδια και την Τόνια Σωτηροπούλου να ανακαλύπτουν την ξέφρενη ζωή των πάρτι στη Νέα Υόρκη.

«Brighburn: Zωντανή κόλαση» («Brightburn», HΠΑ, 2019). Θρίλερ φαντασίας του Ντέιβιντ Γιαροβέφσκι με τους Ελίζαμπεθ Μπανκς, Ντέιβιντ Ντένμαν.

Επανεκδόσεις

«Kαλοκαίρι με τη Μόνικα» («Sommaren med Monika», Σουηδία, 1953). Ερωτική ταινία σε σκηνοθεσία Ινγκμαρ Μπέργκμαν. Δυο έφηβοι  (Χάριετ Αντερσον, Λαρς Εκμποργκ) αποκόπτονται από τον υπόλοιπο κόσμο με στόχο να ζήσουν αξέχαστες στιγμές ευτυχίας σε ένα νησί. Σύντομα όμως η ευτυχία θα εξανεμιστεί εξαιτίας των συνθηκών και της σκληρής πραγματικότητας στην οποία οι δύο νέοι προσγειώνονται απότομα. Μια από τις πρώτες διεθνείς επιτυχίες αλλά και πιο βατές ταινίες του αξεπέραστου σουηδού δημιουργού, φέρει ψήγματα των ψυχαναλυτικών προβληματισμών στους οποίους οφείλει τη δημοτικότητά του και σε κερδίζει με τα πανέμορφα, αφαιρετικά πλάνα του νησιού χάρη στη δουλειά του διευθυντή φωτογραφίας Γκούναρ Φίσερ.

Βαθμολογία: 8

«Tο χοιροστάσιο» («Porcile», Ιταλία, 1969). Αλληγορία σε σκηνοθεσία Πιερ Πάολο Παζολίνι με τους Ούγκο Τονιάτσι, Πιερ Κλεμεντί. Ανθρωποφαγία, πολιτική καταγγελία και black χιούμορ από τον αιρετικό ιταλό σκηνοθέτη σε μια ταινία που χοροπηδά ανάμεσα στην ποίηση και στον ρεαλισμό, μεταφέροντας τον θεατή από την Αίτνα μιας ακαθόριστης εποχής του μακρινού παρελθόντος ώς τη Γερμανία της εκπνοής της δεκαετίας του 1960. Θέτει καίρια ερωτήματα για την παρακμή της αστικής τάξης και την κατάρρευση της ιδεολογίας σε μια Ευρώπη γερασμένη, μουχλιασμένη και διαβρωμένη. Από τις πιο παράξενες ταινίες του Παζολίνι, έχει στόχο να σε αφήσει παγωμένο – και τον πετυχαίνει.

Βαθμολογία: 7