Ο μύθος του Νίρμπουργκρινγκ

Ισως ήταν το εύηχο του ονόματος. Ισως ο μύθος που στήθηκε γύρω από το τρομακτικό ατύχημα στο Νίρμπουργκρινγκ. Ισως οι νίκες του. Ο χαρακτήρας του. Οποια κι αν ήταν η αιτία, το γεγονός δεν αλλάζει: ο Ανδρέας-Νικόλαος Λάουντα ήταν μύθος προτού περάσει στη σφαίρα του μύθου.

«Ποιος είσαι; Ο Λάουντα;», έλεγαν στις δεκαετίες του 1970 και 1980 σε όποιον δοκίμαζε τις αντοχές του αυτοκινήτου του αλλά και τις δικές μας. Το όνομα του Αυστριακού έκρυβε την ίδια μαγεία με αυτή του Πελέ.

Η ζωή του Λάουντα χωρίζεται σε «πριν» και «μετά» το τρομερό ατύχημα. Καιγόταν σαν λαμπάδα, έλιωναν οι σάρκες στο κεφάλι και στα χέρια. Τα πνευμόνια του συρρικνώθηκαν από τις εισπνοές των καυτών χημικών. Κι αυτό τα θηρίο όχι μόνο νίκησε τον θάνατο αλλά επέστρεψε στους αγώνες τρεις εβδομάδες αργότερα, στη Μόντσα. Οταν του έβγαλαν το κράνος οι γάζες που κάλυπταν το κεφάλι του έσταζαν αίμα. Κι αυτός εκεί. Πιστός στο πάθος του, στην αγάπη του για τον μηχανοκίνητο αθλητισμό την οποία δεν πρόδωσε όταν του τέθηκε το δίλημμα από την πλούσια οικογένειά του.

Λειτούργησε με την ψυχή και την ορμή σαιξπηρικού ήρωα. Χρεώθηκε αλλά δεν ταπεινώθηκε.

«Το όνομα ενός Λάουντα πρέπει να βρίσκεται στις σελίδες των οικονομικών εφημερίδων, όχι των αθλητικών» συνήθιζε να του λέει ο παππούς του.

Το Νίρμπουργκρινγκ τον εκτόξευσε στη σφαίρα της αθανασίας, το ίδιο του στέρησε τη ζωή με καθυστέρηση 43 χρόνων.

Οι επιπλοκές από τα εγκαύματα και την εισπνοή των καυτών χημικών πρώτα του κατέστρεψαν τα νεφρά και στη συνέχεια τα πνευμόνια. Υποβλήθηκε σε μεταμοσχεύσεις, πάλεψε σαν να έτρεχε στον τελευταίο του αγώνα με αντίπαλο τον Χαντ. Γνώριζε πως το Νίρμπουργκρινγκ είχε παγιδεύσει το τελευταίο του μονοθέσιο. Αλλά δεν έδωσε δεκάρα.