Οι αυταπάτες της Αμερικής για την ανάπτυξη

Η εθνική πολιτική στις Ηνωμένες Πολιτείες ακολουθεί πιστά μακροοικονομικούς δείκτες που όμως έχουν μικρή σημασία για την πραγματική ευημερία. Για πολλούς, ο ρυθμός αύξησης της οικονομίας 3,2% για το πρώτο τρίμηνο του 2019, σε συνδυασμό με μείωση του ποσοστού ανεργίας σε 3,6% τον Απρίλιο, υποδηλώνει ότι οι οικονομικές πολιτικές του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ έχουν δικαιωθεί και ότι οι πιθανότητες επανεκλογής του βελτιώθηκαν ως αποτέλεσμα.

Αλλά αυτή η ερμηνεία παραβλέπει όσα δεν μπορούν να μετρήσουν οι δείκτες αυτοί. Και αυτό που αποτυγχάνουν να μετρήσουν συμβαίνει να είναι αυτό που μετρά πραγματικά για τον κόσμο.

Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη έρευνα της Gallup, το 40% των πολιτών εγκρίνει τις φορολογικές περικοπές του 2017, ενώ το 49% δεν συμφωνεί με αυτές. Πρόκειται για μια καθαρή αρνητική αξιολόγηση που επιβεβαιώθηκε από αρκετές άλλες πρόσφατες δημοσκοπήσεις. Το κοινό κοιτάζει πέρα από οποιαδήποτε προσωρινή ώθηση στις δαπάνες και ανησυχεί για την αυξανόμενη ανισότητα του εισοδήματος και του πλούτου και το αυξανόμενο έλλειμμα του προϋπολογισμού.

Η χώρα είναι εξίσου διχασμένη όσον αφορά τις συνολικές οικονομικές συνθήκες, με τους μισούς να τις χαρακτηρίζουν ως «άριστες» ή «καλές» και τους άλλους μισούς να τις χαρακτηρίζουν ως «μόνο δίκαιες» ή «φτωχές». Περίπου το 49% των Αμερικανών πιστεύει ότι η οικονομική κατάσταση βελτιώνεται. Το 50% πιστεύει ότι επιδεινώνεται ή παραμένει η ίδια. Συνολικά, μόνο το 31% ικανοποιείται από την κατεύθυνση της χώρας, ενώ το 67% είναι δυσαρεστημένο.

Μια άλλη ανησυχητική παρατήρηση που δεν καταγράφεται από το ΑΕΠ ή τα ποσοστά ανεργίας είναι η απότομη άνοδος της ανησυχίας στους Αμερικανούς. Η εταιρεία δημοσκοπήσεων Gallup το έθεσε έτσι: «Ακόμη και όταν η οικονομία τους πήγαινε καλά, περισσότεροι Αμερικανοί είχαν στρες, ήταν θυμωμένοι και ανησυχούσαν κάθε χρόνο περισσότερο.

Οι πολίτες των ΗΠΑ πρέπει να αναλογιστούν ότι πολλοί άλλοι πολίτες είναι ευτυχείς, λιγότερο ανήσυχοι και ζουν περισσότερο. Γενικά, οι κυβερνήσεις των άλλων χωρών δεν μειώνουν τους φόρους για τους πλούσιος μειώνοντας τις υπηρεσίες για τους υπόλοιπους. Κοιτούν το κοινό καλό, αντί να ευνοούν τους πλούσιους και να δείχνουν απατηλές οικονομικές στατιστικές που κρύβουν πολλά.