Η ψαγμένη (και {LF}όχι χαμένη) ψήφος

Πολλοί λένε ότι λίγες μέρες πριν από τις εκλογές πρέπει να επικαλούμαστε περισσότερο το συναίσθημα των ψηφοφόρων και όχι τη λογική. Αλλωστε, λίγοι είναι αυτοί που θα ψηφίσουν με βάση το πραγματικό διακύβευμα των εκλογών, δηλαδή την ευρωπαϊκή προοπτική. Εκεί που το Ποτάμι έχει δύο πολύ σημαντικά επιχειρήματα: Πρώτον, το ευρωψηφοδέλτιό του που αποτελείται από ένα μείγμα ανθρώπων, εξαιρετικούς γνώστες ο καθένας στον τομέα του, αλλά και με δυνατότητα να σταθούν σε ένα ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον, όπως αυτό της Ευρωβουλής. Το δεύτερο επιχείρημα είναι η συμπαράταξη του Ποταμιού με το κίνημα Δημοκρατία σε Κίνηση (La Republique En Marche) του γάλλου προέδρου Μακρόν που μοιράζονται το ίδιο όραμα για την Ευρώπη της ολοκλήρωσης και όχι της περιχαράκωσης. Την Ευρώπη των πολιτών και όχι των εθνών. Οπως φαίνεται μετά από τη διαφαινόμενη συμμαχία με τους φιλελεύθερους θα είναι μια νέα, καταλυτική δύναμη στο επόμενο Ευρωκοινοβούλιο.

Οι περισσότεροι όμως Ελληνες θα ψηφίσουν με βάση το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό και όχι τα ευρωπαϊκά τεκταινόμενα. Το κλίμα πόλωσης που έχει δημιουργηθεί προσπαθεί να πείσει τους πολίτες ότι η μάχη είναι μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή ότι οι ευρωεκλογές είναι ένα ταγκό για δύο και όχι ένα συρτάκι με πολλούς.

Το Ποτάμι είναι σταθερά στις επιλογές των αναποφάσιστων του μεσαίου χώρου, που είναι και η συντριπτική πλειονότητα των αναποφάσιστων. Πρέπει όμως να πειστούν ότι για να ακούνε τη φωνή του – που τη βρίσκουν χρήσιμη, ψύχραιμη, ορθολογική κ.λπ. – η συμπάθεια πρέπει να γίνει ψήφος. Στη Βουλή και στην Ευρωβουλή μπαίνεις με ψήφους και όχι με ευχές.

Η αντίληψη που πλασάρεται ότι «όποιος θέλει να κτυπήσει τον ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ψηφίσει ΝΔ», είναι μυωπική. Θα είχε νόημα σε ένα δυαδικό κόσμο του άσπρου-μαύρου, αλλά αυτή δεν είναι η περίπτωσή μας. Η πόλωση είναι ένα αυτοάνοσο νόσημα του πολιτικού μας συστήματος εδώ και πολλά χρόνια και έχει έρθει η ώρα να αντιμετωπισθεί γιατί σε πολλά δεινά μας έχει μπλέξει, συντηρώντας μια εμφυλιοπολεμική ρητορική αποπροσανατολίζοντας από τα πραγματικά προβλήματα. Χρήσιμη για τους μεγάλους μονομάχους, επικίνδυνη για τη χώρα.

Εξάλλου, η μονοδιάστατη πίεση στον ΣΥΡΙΖΑ τον συσπειρώνει όπως ένα ελατήριο. Το μυστικό είναι να τον κλονίσεις από πολλές μεριές και όχι να τον συσπειρώσεις με μετωπική σύγκρουση. Οι πολίτες δεν πρέπει να επιβραβεύσουν τις «μάχες έως εσχάτων» και όσους θεωρούν την τελική «κυριαρχία του ενός» ως λύση. Και το να θεωρεί κάποιος την ψήφο στα μικρότερα κόμματα ως χαμένη υπόθεση, υποστηρίζοντας ότι μόνο η ψήφος στον «μεγάλο» έχει αξία, δείχνει μια αλαζονεία και ίσως είναι ένα trailerγια το τι θα δούμε μετά τις εκλογές. Οι βιώσιμες λύσεις θέλουν στοχευμένες συγκλίσεις. Το να συγκλίνεις μόνο με τον εαυτό σου, δεν θα έλεγα ότι είναι ούτε σοφό, ούτε αρκετό…

Ο Γιώργος Μαυρωτάς είναι Ζ’ αντιπρόεδρος της Βουλής,
βουλευτής Αττικής