Αστοί στην κουπαστή

Προπαντός δεν χρειάζονται γκρίνιες. Οφείλουμε να ζήσουμε απολαυστικά τις τελευταίες μέρες αυτής της μοναδικής κατάστασης, μπροστά στην οποία τα τσίρκο Togni και Medrano φαίνονται χλωμά και ξεπερασμένα, με πεπαλαιωμένα νούμερα. Διότι, πράγματι, όσο και να ψάξεις στο παρελθόν ή σε άλλες χώρες, τέτοιο πρωτοφανές πολιτικό – βουκολικό πρόγραμμα ποικιλιών δεν πρόκειται να βρεις. Enjoy, λοιπόν.

Και δεν είναι μόνο ο γαστροβαρής συνοδός άρκτου εκ Κρήτης. Δεν είναι μόνο ο ευέλικτος πισινούχος Πετσίτης, ο ένδοξος Καρανίκας (στον οποίο, δυστυχώς, επέβαλαν σιωπητήριο και το δέχτηκε υποτακτικά), δεν είναι ο φερέφωνος βουκέφαλος, δεν είναι ο Πανα-γιότ-τατος (λόγω γιοτ) και πλέον Παναγιώτατος που τώρα μας βγήκε και ευσεβής Χριστιάνο Ρονάλντο. Είναι και πολλοί άλλοι που φτιάχνουν τη θεαματική ατραξιόν. Ο συναμφότερος, για παράδειγμα, σιωπά επιμελώς ενόσω πέφτει το μπικικίνι κι εφόσον εκτός απ’ τα ευρωλιγούρια υπάρχουν και τα ντοπιολιγούρια. Η επταήμερη Αχτσιόγλου που μας θεωρεί ζαγάρια – αλλά και πλείστοι άλλοι συν τους κομπάρσους. Επιπλέον και οι αναρχο-έτσι που μάλλον αγνοούν τι σημαίνει αναρχία, εφόσον υπερασπίζονται τον φαρμακοχέρη, ο οποίος, αν έπαιρνε την εξουσία, πρώτα εκείνους θα εξαφάνιζε απ’ τη φωτογραφία, κι όχι με σπρέι.

Τι ζούμε, βρε αδερφέ… Ο Ρήγας Φεραίος γύρισε στο Βελεστίνο, αλλά ο βενζινάς στην είσοδο του χωριού δεν τον αναγνώρισε, γέρον άνθρωπο. Ισως κι ο Ρήγας να νόμισε ότι πήγε σε άλλο χωριό. Επήλθε σύγχυση, περνούν τα χρόνια και η παλιά εμμονή δεν αρκεί για να εξηγήσει τα νέα μάγια. Οπότε το φολκλόρ κυριαρχεί, γενικώς, στο πρόγραμμα. Ηταν έτσι απ’ την αρχή, βέβαια, λόγω παλαιότητας του ιδεολογήματος. Σαν να λες Μονοφυσίτες, Νεστοριανοί, Αρειανοί, Εικονομάχοι. Βυζάντιο. Παλιό ανέκδοτο που ξαναλέγεται διαρκώς και το έχουμε βαρεθεί – αλλά έχουν πολιτισμικό και γραφικό ενδιαφέρον αρκετοί από εκείνους που το διακινούν με παιδικό γινάτι κι εμμονή. (Συν κάποιο ρουσφέτι, συνήθως, ή διορισμό).

Θα πεις, καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή. Σωστά. Αν και ο στρατηγικός σύμβουλος εν προκειμένω μάλλον έχει δίκιο: η καριέρα τους είναι χολέρα. (Για τους άλλους βέβαια, που την κολλάνε). Είμαστε χολερόβλητοι αλλά τουλάχιστον το διασκεδάζουμε. Κάθε μέρα. Δεν τους προλαβαίνουμε. Από τα βίντεο με τον Ιωάννη Μεταξά και τον Πετσίτη, το άλλο βίντεο υποψηφίου με το πορνό, και το τρίτο με τους στημένους κομπάρσους εργάτες που χαιρετάνε τον ηγέτη ενθουσιωδώς φορώντας γυαλιά Ρέι-μπαν. Στο πρώτο μπερδεύεται ο Σολωμός με τον Χάρρυ Κλυνν, και ο Καποδίστριας με τον Φούφουτο, αλλά τι σημασία έχει; Ο καλός ο ανεμόμυλος τα μπουρδουκλώνει όλα μαζί. Και Μαρία Κάλλας, και αντάρτικα Καρβέλα ολικής αλέσεως. Τι Πλαστήρας, τι Πανάγος, αλλά σε μια νέα συνταγή με ανθρακικό και πολλά συντηρητικά κατά της συντήρησης. Μεγάλο θέαμα – βλέπεις μέχρι και τον Χριστό φαντάρο εξ αναβολής. Και τον ημιονηγό στη θαλαμηγό. Ο καπετάν Γιώτης, που έγινε καπετάν γιοτ. Και το γιοτ το δικαιούνται όλοι οι υπουργοί, λέει ο ηγέτης, να τους φύγει η μοχθηρία και το ταξικό απωθημένο, να λικνιστούν κι αυτοί στην επαναστατική γοητεία της μπουρζουαζίας. Αστοί στην κουπαστή.

Ολα αυτά έχουν σχέση με το ασύμμετρο φαντασιακό όσων βγήκαν απ’ την παλιά κομματική στρούγκα, την παλιά κόφτρα, διότι η άτιμη η πραγματικότητα αρνείται, ακόμα, να προσαρμοστεί στην ξυλόβιδα. (Στην εμμονή ή στην παλιά αντίληψη). Πώς να κάνει ζευγάρι ο Παπάς μπαστούνι με τον Ρήγα κούπα; (Ερώτηση μάταιη). Αλλά σε αυτή την περίπτωση πρέπει να επιστρατεύεται πάλι η παλιά κασέτα: για όλα φταίνε ο ιμπεριαλισμός και η απειλή της Ακροδεξιάς; Και ποιος εκτρέφει εν τέλει την Ακροδεξιά;

Δεν βγάζεις άκρη, φίλε, μην παιδεύεσαι. Απλώς απόλαυσέ το. Η μαζική παράκρουση και ο ανορθολογισμός (συν το πιθανό χιλιαρικάκι) είναι βασικό συστατικό της πολιτικής, πλέον. Κι εγώ κάποτε ήμουνα πρόσκοπος, άρα πρέπει να υπογράφω υπέρ προσκόπων – άσχετα αν κατεβαίνουν ασύμβατοι υποψήφιοι. Ετσι πάει η διαλεκτική στην Ελλάδα. Γι’ αυτό μας έπρηξαν σαράντα χρόνια τώρα. Γι’ αυτό έφαγαν τα χέρια τους ο Ελεφάντης και οι του «Αντί», για να πάει η Κουντουρά στην Ευρωβουλή κι ο Κουίκ στη Νιγηρία;

Απόλαυσέ το, σου λέω. Δεν θα το ξαναδείς. Ωστόσο, ό,τι και να κάνουνε, η μεσαία τάξη θα ανακάμψει τάχιστα, οπότε όλη η τετραετία πάει τζάμπα. Κοίτα, λοιπόν, κι άκουσε ό,τι προλάβεις. Τα γιοτ, βέβαια, θα παραμείνουν γιοτ, να ξεκουράζουνε τους επαναστάτες που γυρίζουνε μπαρουτοκαπνισμένοι απ’ τον Γράμμο – Βίτσι. Εξάλλου ο ηγέτης πήγε στο σκάφος για να συνεχίσει σε συμβολικό επίπεδο το κίνημα του Ναυτικού του 1944. Για κανένα άλλο λόγο – εκτός κι αν μπερδεύει το γιοτ με την Κροστάνδη.

Φαντάζεσαι και τον Αρη (Βελουχιώτη) χωρίς τα φισεκλίκια, αραχτό σε θαλαμηγό, με κόκκινο (βέβαια) μαγιό, να λιάζεται φορώντας αντηλιακό σπρέι καροτίνης για να πλήξει τον καπιταλισμό εκ των ένδον;

Θα πεις: δεν μας νοιάζει ο Αρης, αλλά ο ΠΑΟΚ. Σωστό κι αυτό. Προσωπικά είμαι Ηρακλειδεύς, οπότε ακολουθώ έναν τρίτο δρόμο προς τον σοσιαλισμό, τον ουμανισμό και τον τουρισμό. Τον μεσαίο δρόμο της καμήλας που είναι και ο γρηγορότερος. Camel Fast. Διότι ένας ριζοσπαστικός, υποτίθεται, κόσμος που θα ψηφίσει αριστερές Κουντουριώτισσες της πασαρέλας έπειτα από όλα αυτά, δεν είναι άξιος της μοίρας του; Είναι. Και ανεπίδεκτος μαθήσεως. Αρα, γιατί να μην το απολαύσουμε το παίγνιο; Ο χρόνος γαρ εγγύς.

Δυστυχώς όλη αυτή η παράσταση (πού είναι ο Καμπανέλλης να γράψει για το Μεγάλο μας Τσίρκο;) τελειώνει. Οι αντιολισθητικές παροχές δεν σώζουν την παρτίδα. Μ’ ένα κουλούρι δεν αλλάζουμε ομάδα. (Δοκιμασμένο). Οσο και να θέλουν, δεν το κάνουμε, δεν ψηφίζουμε επί χρήμασι. Και δεν παρηγοριόμαστε με φιλιά. Είμαστε άγριοι; Βεβαίως, πλέον. Η γιαγιά μου έλεγε: ο αγριόχοιρος γίνεται μοδίστρα; Enjoy.