Ερωτας χωρίς αύριο

«Μια αγάπη ανέφικτη» (Un amour impossible, Γαλλία, 2018). Ρομαντικό δράμα της Κατρίν Κορσινί.

Η Βιρζινί Εφιρά ανήκει στα πρόσωπα ηθοποιών που ξεχωρίζουν στον σύγχρονο γαλλικό κινηματογράφο και αυτή η ταινία, η δέκατη της Κατρίν Κορσινί, είναι ίσως το τέλειο παράδειγμα. Στην ταινία, που στηρίζεται στο μπεστ σέλερ της Κριστίν Ανζό και αποτελεί την καλύτερη πρόταση αυτής της κινηματογραφικής εβδομάδας, η Εφιρά υποδύεται τη Ρασέλ, μια καλοβαλμένη, μετρημένη και απολύτως προσγειωμένη γυναίκα που στη δεκαετία του 1950 γνωρίζεται και ερωτεύεται τον Φιλίπ (Νιλς Σνάιντερ), έναν άνδρα που βρίσκεται στην ακριβώς απέναντι όχθη: καλλιεργημένος και πολύ γοητευτικός αλλά σκοτεινός, μυστηριώδης, εντελώς απρόβλεπτος. Η Ρασέλ συμβιβάζεται με την ιδέα του ρίσκου μιας σχέσης μαζί του και θέτει τη ζωή της σε μια κατάσταση μαρτυρική, από την οποία το μόνο που θα την κρατήσει όρθια είναι το παιδί που θα κάνουν μαζί (η κόρη είναι η αφηγήτρια της ταινίας). Η μεγαλύτερη δύναμη της ταινίας, που αρχίζει στη δεκαετία του 1950 και φτάνει ώς τη δεκαετία του 2000, βρίσκεται στο ίδιο το πρόσωπο της Ερφιρά και τον τόσο ιδιαίτερο χαρακτήρα της Ρασέλ, που η ηθοποιός υποδύεται προσεκτικά και με πλήρη αφοσίωση. Μια ταινία που σε κερδίζει με την τρυφερότητα και την ειλικρίνειά της, επισημαίνοντας ότι ορισμένες φορές η αυτοκαταστροφή είναι μια κατάσταση που δεν μπορεί να ελεγχθεί γιατί δεν μπορούμε παρά να ακολουθήσουμε τον δρόμο της καρδιάς μας, όσο και αν εκ των προτέρων γνωρίζουμε ότι αυτός θα είναι ο δρόμος του πόνου και της μοναξιάς.

Βαθμολογία: 8

«Μπέργκμαν: Ενας αιώνας» (Searching for Ingmar Bergman, Γερμανία – Γαλλία 2018). Ντοκιμαντέρ της Μαργκαρέτε φον Τρότα.

Με αυτό το ντοκιμαντέρ της η γερμανίδα σκηνοθέτρια Μαργκαρέτε φον Τρότα («Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ») προσπαθεί κάτι εξαιρετικά δύσκολο: μέσα σε 99 λεπτά θέλει να συμπυκνώσει το τεράστιο μέγεθος του έργου και της σκέψης ενός τεράστιου καλλιτέχνη, του σουηδού σκηνοθέτη Ινγκμαρ Μπέργκμαν (1918-2007). Η Φον Τρότα, που δεν κρύβει το ότι το έργο της είναι βαθύτατα επηρεασμένο από τις ταινίες του Μπέργκμαν, ακολουθεί τα ίχνη του για να βοηθήσει τον ενδιαφερόμενο θεατή να τον γνωρίσει καλύτερα. Συναντήσεις με φίλους του Μπέργκμαν, συνομιλίες με σκηνοθέτες διαφορετικής γενιάς που επηρεάστηκαν από τις ταινίες του (Kάρλος Σάουρα, Ολιβιέ Ασαγιάς κ.ά.), κινηματογράφηση στις τοποθεσίες όπου γυρίστηκαν πολλές από τις ταινίες του. Πάνω από όλα, όμως, η Φον Τρότα κάνει μια απόπειρα διερεύνησης της σχέσης του σκηνοθέτη με το γυναικείο σύμπαν, της σχέσης η οποία συνέβαλε ουσιαστικά στη δημοτικότητά του. Ετσι συναντά τόσο τις γυναίκες της ζωής του όσο και τις γυναίκες των ταινιών του, τις ηρωίδες του (η Λιβ Ούλμαν είναι πρόσωπο-κλειδί του ντοκιμαντέρ). Το καλό με το «Μπέργκμαν: Ενας αιώνας» είναι ότι προσφέρει πληροφορίες που θα εκτιμήσουν οι θεατές που γνωρίζουν τις ταινίες. Οσοι ωστόσο δεν γνωρίζουν τις ταινίες του Μπέργκμαν, ίσως με αυτό το ντοκιμαντέρ σκεφτούν να το κάνουν. Αξίζει τον κόπο!

Βαθμολογία: 7

«John Wick: Κεφάλαιο 3» (John Wick, Chapter 3: Parabellum, ΗΠΑ, 2019) Περιπέτεια του Τσαντ Τσαχέλσκι.

Δύσκολα περιμένεις κάτι διαφορετικό, κάτι καινούργιο συγκριτικά με τις δύο ταινίες που προηγήθηκαν αυτής, στην οποία ο Κιάνου Ριβς, γνωρίζοντας πολύ καλά τον ρόλο του πληρωμένου δολοφόνου Τζον Γουίκ (από τους εμπορικότερους της καριέρας του), κάνει ακριβώς τα ίδια πράγματα που έκανε ώς τώρα, σε τέτοιο μάλιστα σημείο που αναρωτιέσαι αν δεν βαριέται και ο ίδιος. Σκοτώνει και ξανασκοτώνει και ξανασκοτώνει τόσο πολλές φορές, που όσο τα πτώματα συσσωρεύονται τόσο αυξάνεται η μονοτονία. Οσο για το στοιχειώδες στόρι της ταινίας, τούτη τη φορά θέλει τον Γουίκ επικηρυγμένο προς 14 εκατομμύρια δολάρια, γεγονός που φυσικά θα κινητοποιήσει τους «συναδέλφους» του. Το φιλμ υποτίθεται ότι «ψάχνει» το εσωτερικό του ήρωα, τον ψυχισμό του, όμως η οποιαδήποτε φιλοσοφική διάθεση εδώ μόνο γέλια μπορεί να προκαλέσει, και αυτό ακριβώς συμβαίνει με τρανταχτό παράδειγμα τη σκηνή του Γουίκ με τη μυστηριώδη Ρωσίδα που υποδύεται μια μεταμορφωμένη Αντζέλικα Χιούστον. Δεν βρήκα καμία απολύτως σκέψη στο σενάριο, πέρα από κάποιες αναφορούλες σε ταινίες όπως το κλασικό γουέστερν του Σέρτζιο Λεόνε «Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος». Και αυτές φυσικά δεν αρκούν για να σώσουν μια ολόκληρη ταινία.

Βαθμολογία: 1

«Sugartown: Για μια χούφτα ψήφους» (Ελλάδα, 2019). Ντοκιμαντέρ του Κίμωνα Τσακίρη.

Τρίτο μέρος της άτυπης τριλογίας ντοκιμαντέρ «Sugartown» – προηγήθηκαν οι ταινίες «Sugartown: Οι γαμπροί» (2006) και το «Sugartown: Η επόμενη μέρα» 2010) – στην οποία και πάλι κυριαρχεί το πρόσωπο του δημάρχου Ζαχάρως, Πανταζή Χρονόπουλου. Αυτή τη φορά παρακολουθούμε τον πρώην αστυνομικό (ο οποίος μια φορά κι έναν καιρό είχε δώσει… ζωή στην περιοχή φέρνοντας Ρωσίδες για τους άνδρες και αργότερα κατηγορήθηκε για μια σειρά σκανδάλων) να προσπαθεί να επανεκλεγεί δήμαρχος, κάτι που εκ πρώτης όψεως δεν μοιάζει και τόσο συναρπαστικό, εφόσον μπορούμε κάλλιστα να δούμε αν τα κατάφερε ή όχι. Ωστόσο, η προεκλογική του εκστρατεία, η σχέση του με τους πολίτες και γενικότερα οι καθημερινές δραστηριότητές του κατά τη διάρκεια όλης αυτής της διαδικασίας φτιάχνουν τον κόσμο της ταινίας στην οποία αντανακλάται, αν όχι όλη, τουλάχιστον ένα μέρος της νοοτροπίας που διακρίνει την ελληνική κοινωνία (ρουσφέτι και λάδωμα πάνε σύννεφο). Η κάμερα του Τσακίρη, καλώς ή κακώς, καταγράφει μια πραγματικότητα και το αποτέλεσμα είναι από τη μια αστείο και από την άλλη θλιβερό.

Βαθμολογία: 5

«Μια απίθανη σχέση» (Long shot, ΗΠΑ, 2019). Αισθηματική κομεντί του Tζόναθαν Λιβάιν.

Η Σαρλίζ Θερόν ως διπλωμάτις με έντονες πολιτικές φιλοδοξίες στον Λευκό Οίκο ερωτεύεται εκ νέου τον παλιό της έρωτα, τον Σεθ Ρόγκαν, που τώρα είναι συγγραφέας σκληρών πολιτικών λόγων, και της προσφέρει τις υπηρεσίες του. Λόγω του ρέμπελου χαρακτήρα του, όμως, ο έρωτάς τους θα είναι η απόλυτη ακύρωση της πολιτικής ορθότητας και αυτό με τη σειρά του θα είναι ένα μεγάλο ρίσκο για την ηρωίδα της Θερόν και την υποψηφιότητά της στον Λευκό Οίκο.

Βαθμολογία: –