Τσιμπούσι με φόντο τον Αρη Βελουχιώτη

Υπό το βλέμμα του Αρη Βελουχιώτη, γιόρτασε την ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση ο Πολάκης. Εύκολο. Βάζουμε μια αφίσα στον τοίχο του γραφείου μας και φτιάχνουμε επαναστατική ατμόσφαιρα. Ο Μπαλαούρας διατυπώνει την άποψη ότι κακώς δεν δόθηκε άδεια στον Κουφοντίνα. Είναι μια μέθοδος αυτή. Να βρίσκεις τρόπους για να παριστάνεις κάτι που δεν είσαι. Επί της ουσίας, όση σχέση έχει ο αψύς Σφακιανός με τον καπετάνιο του ΕΛΑΣ, έχουν και τα κορίτσια των drug shows με το γυναικείο φύλο. Με την υπερβολή και στη μία και στην άλλη περίπτωση να αγγίζει τα όρια της γελοιότητας. Δάνεια ο Αρης Βελουχιώτης δεν έπαιρνε. Παρά ταύτα, το κόλπο πιάνει. Ακούς τον Αδωνη Γεωργιάδη να λέει «αυτό που προέχει είναι να φύγουν οι κομμουνιστές». Χαρακτηρισμός που τους κολακεύει τα μάλα.

Γροθιά

Τυχοδιώκτες, ναι. Οπορτουνιστές, ναι. Σαλταδόροι, ναι. Κομμουνιστές από πού κι ώς πού; Επειδή ο Αλέξης, όταν έγινε πρωθυπουργός, πήγε στο Σκοπευτήριο Καισαριανής και σήκωσε τη γροθιά; Θέατρο έπαιξε για τις ανάγκες του ρόλου. Είναι σαν να πιστεύεις ότι ο Σιλβέστερ Σταλόνε δίνει και τρώει πραγματικό ξύλο, όταν υποδύεται τον Ρόκι Μπαλμπόα. Ο κομμουνιστής έχει ιδεολογία. Εχει τις δικές του αρχές και τους δικούς του κανόνες. Σωστούς ή λάθος. Οι κομμουνιστές για μία υπογραφή στεκόντουσαν στο εκτελεστικό απόσπασμα. Οι «κομμουνιστές» του ΣΥΡΙΖΑ δεν προλαβαίνουν να υπογράφουν. Μνημόνια και ρουσφέτια. Είναι τόσο αφελείς οι Γερμανοί να βραβεύουν τον «κομμουνιστή» ή έστω αριστερό Αλέξη για τη συμβολή του στη διεύρυνση του ΝΑΤΟ;

Συνονθύλευμα

Το Δεξιά – Αριστερά σε μια εποχή που όλα έρχονται και επιβάλλονται απέξω, είναι ένα ψευτοδίλημμα – εφεύρεση ΣΥΡΙΖΑ. Ποια Δεξιά και ποια Αριστερά, όταν οι αρμοδιότητες του πολιτικού προσωπικού περιορίζονται στη διαχείριση; Και μόνο. Οταν όλα έρχονται έτοιμα από τις Βρυξέλλες. Υποκριτές να τους πεις. Και στον υπερθετικό βαθμό μάλιστα. Ενα συνονθύλευμα αμοραλιστών που τους ενώνει η εξουσία. Και η νομή της. Σημαία έχουν κάνει στον ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν πρέπει να επιστρέψουν αυτοί που χρεοκόπησαν τη χώρα. Κάτι σαν το «δεν δικαιούστε διά να ομιλείτε» του Μένιου. Την ίδια ώρα ο Αλέξης βάζει στην κυβέρνηση έναν Τόλκα κι έναν Μωραΐτη. Αμφότεροι, πρώην βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και υπουργοί των μνημονιακών κυβερνήσεων Γ. Παπανδρέου και Λ. Παπαδήμου.

Αμοραλισμός

Ανάθεμα και κατάρες λοιπόν σ’ αυτούς που έφεραν τα Μνημόνια. Ακόμα όμως και να έχεις υπηρετήσει τα Μνημόνια, να τα έχεις εφαρμόσει από κυβερνητικές θέσεις, αν έρθεις μαζί μας, συχωρεμένος. Μέχρι που σε κάνουμε και υπουργό. Μπας και ψειρίσουμε τίποτα ψηφοφόρους από τη Φώφη. Ο αμοραλισμός σε όλο του το μεγαλείο. Οταν την ίδια ώρα παίζει αριστερό εξτρέμ στην κυβέρνηση με ανάποδο πόδι ο Τέρενς Κουίκ. Οπως έβαζε ο Ρεχάγκελ τον Στέλιο Γιαννακόπουλο. Περιποιεί τιμή σ’ αυτό το συνονθύλευμα να αποκαλείται Αριστερά. Αποκτούν υπόσταση και ιδεολογικό υπόβαθρο. Πολύ περισσότερο κομμουνιστές. Το να επιμένουν οι ίδιοι να αυτοπροσδιορίζονται σαν αριστεροί για τις ανάγκες του ρόλου, το κατανοείς. Εσύ γιατί να τους κάνεις τη χάρη;