Σημασία έχει να μη μιλάει κανένας…

Την επόμενη μέρα του τελικού του Κυπέλλου Ελλάδας μεγαλύτερο ενδιαφέρον κι από την ανάλυση του παιχνιδιού είχαν οι ανταποκρίσεις των δημοσιογράφων από το «μέτωπο του ΟΑΚΑ». Ακουγες, ειδικά στα ραδιόφωνα, ιστορίες απερίγραπτες για επιθέσεις σε γυναίκες και παιδιά, ξύλο στα επίσημα, ενώ είχαμε από τα μεγάφωνα εκκλήσεις για ηρεμία για να μη ματαιωθεί το παιχνίδι, εισβολές μπράβων και χρησιμοποίηση αστυνομικής δύναμης, ακόμα και στο κυλικείο του ΟΑΚΑ, αφού στο ημίχρονο του ματς υπήρχε κι εκεί μεγάλη ένταση. Φυσικά υπήρξαν δύο σκηνές που είδαν όλοι όσοι παρακολουθούσαν το τηλεοπτικό post game και που από μόνες τους αποτελούν απόδειξη για το είδος της ανοργανωσιάς: η πρώτη είναι η στιγμή που δύο ιπτάμενα μπουκάλια εμφανίζονται στο τηλεοπτικό πλάνο με στόχο τον παλαίμαχο παίκτη της ΑΕΚ Χάρη Κοπιτσή (ένα από τα πιο ήσυχα και λογικά παιδιά του ελληνικού ποδοσφαίρου…) και η δεύτερη είναι το πλάνο με τον οπαδό που μπροστά στις κάμερες βγάζει ένα πανό το οποίο γράφει «Fuck Athens» την ώρα που οι δημοσιογράφοι του συνδρομητικού καναλιού προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά τους.

Δηλώσεις

Φυσικά από τους αρμοδίους μέχρι χθες το απόγευμα δεν υπήρξε καμία αντίδραση. Η ΕΠΟ δεν έβγαλε κάποια ανακοίνωση για να εκφράσει έστω την αποδοκιμασία της, ενώ ο υφυπουργός Αθλητισμού Γιώργος Βασιλειάδης δεν έκανε δηλώσεις – μάλλον ξεκουράζεται για να σπάσει θεαματικά τη σιωπή του τις επόμενες μέρες. Οι εισαγγελείς που ήταν και στο γήπεδο δεν νομίζω να ενδιαφερθούν: οι πιο πολλοί είναι σοβαροί άνθρωποι που αντιμετωπίζουν το γηπεδικό κοινό σαν ένα στρατό από κάφρους – αφού δεν χτύπησε κάποιος μάλλον θα είναι κι αυτοί ευχαριστημένοι. Αλλωστε γνωρίζουν καλύτερα από όλους ότι η Δικαιοσύνη είναι εξαιρετικά αργή: είναι κάτι σαν τραγική ειρωνεία, αλλά χθες έγινε γνωστό ότι όπου να ‘ναι θα οδηγηθούν σε δίκη είκοσι άτομα που συνελήφθησαν πριν από τρία χρόνια στον τελικό του Βόλου – εκείνου του αξέχαστου με τους μαχαιροβγάλτες.

Παρατηρητές

Εχω μεγάλη περιέργεια να δω τι θα γράφουν οι αστυνομικές εκθέσεις, αλλά και τι κατέγραψαν οι παρατηρητές. Οχι ότι περιμένω τίποτα: το πολύ πολύ να μιλάνε αόριστα για επεισόδια που έγιναν στον χώρο των επισήμων κ.τ.λ. Διότι ο τελικός, εδώ και δύο χρόνια, είναι πλέον ένα ματς στο οποίο δύο είναι οι βασικές προτεραιότητες των εμπλεκομένων και ουδεμία σχέση έχουν αυτές με το ποδόσφαιρο. Η πρώτη είναι να τελειώσει το ματς (οτιδήποτε κι αν γίνεται στις εξέδρες…) και η δεύτερη είναι να μην τιμωρηθούν οι ομάδες. Αν συμβούν και τα δύο, όλα και όλοι είναι άξιοι συγχαρητηρίων: τα δίνουν ο ένας στον άλλον και η ζωή συνεχίζεται μέχρι να συμβούν χειρότερα.

Μπανανία

Και η FIFA; Η UEFA; Οι σοβαρές διεθνείς Συνομοσπονδίες που μας επιτηρούν και μας παρακολουθούν πώς τα ανέχονται όλα αυτά; Η απάντηση είναι ότι τα ανέχονται διότι έχουν σταματήσει χρόνια τώρα να μας παίρνουν στα σοβαρά. Η Ελλάδα είναι για όλους τους υπευθύνους μια μπανανία της Λατινικής Αμερικής που συμβαίνει να βρίσκεται στην Ευρώπη. Η FIFA και η UEFA δεν θέλουν αποβολές ομοσπονδιών, ούτε καν αποβολές ομάδων από τις διοργανώσεις τους: η UEFA για τις δικές της εισπράττει και αρκετά σοβαρά χρήματα από την Cosmote. Για να καταλάβετε τον λόγο που δεν αντιδρούν θέλω να σας θυμίσω πώς εμφανίστηκαν στη ζωή μας. Το 2016 υπήρχε ένας ορυμαγδός δημοσιευμάτων στο εξωτερικό για όσα συνέβαιναν στην Ελλάδα και η ελληνική κυβέρνηση, με πρωτεργάτη τότε τον Σταύρο Κοντονή, έκανε διαρκώς παρεμβάσεις στα ζητήματα του ποδοσφαίρου: ο Κοντονής είχε αναβάλει και τελικό Κυπέλλου με το έτσι θέλω. Η FIFA έπρεπε ή να διώξει από τις τάξεις της την ΕΠΟ ή να συμβιβαστεί με το ελληνικό κράτος: προτίμησε το δεύτερο. Μαζί με τον Κοντονή τοποθέτησε αρχικά μια Διοικούσα Επιτροπή στην ΕΠΟ (με πρωτοβουλίες του μακαρίτη του Κώστα Κουτσοκούμνη) και στη συνέχεια επέβαλε μια Επιτροπή Επιτήρησης στη νεοεκλεγμένη διοίκηση της Ομοσπονδίας, μάλλον γιατί δεν της είχε εμπιστοσύνη. Η Επιτροπή Επιτήρησης ενημερώνει τη FIFA, αλλά νοιάζεται μόνο για δύο πράγματα. Το πρώτο είναι να μένει εντός συνόρων της χώρας το όποιο καραγκιοζιλίκι και να μη δίνονται λαβές για ειρωνικά για τη FIFA σχόλια στα ΜΜΕ του εξωτερικού. Το δεύτερο, να μη θυμώνει το κράτος και παρεμβαίνει γιατί αυτή η διοίκηση της FIFA δεν θέλει εντάσεις. Από τη στιγμή που και τα δύο συμβαίνουν θα δούμε κι άλλους τελικούς με επεισόδια που θα κάνουν μπράβοι με προσκλήσεις. Από τη στιγμή που απλά γελάμε μεταξύ μας για τη FIFA δεν υπάρχει πρόβλημα.

Ακρα

Περνάνε καλά οι άνθρωποί της στην Ελλάδα; Αυτό ενδιαφέρει. Ο υπερσύμβουλος της ΕΠΟ Πετρ Φούσεκ π.χ. νιώθει εδώ υπέροχα. Τρώει τα ψαράκια του, πίνει τα κρασιά του με τους φίλους του, συνεχίζει να είναι παρατηρητής της UEFA και να κάνει τα ταξίδια του κι από τη στιγμή που δεν έχουμε νεκρούς και τραυματίες στα γήπεδα πιστεύει ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Ο Αυστριακός Χέρμπερτ Χούμπελ είναι μάλλον περισσότερο ευαίσθητος και στις εκθέσεις του είναι αρκετά καυστικός: σίγουρα κατανοεί το ελληνικό πρόβλημα καλύτερα. Κάποιοι λένε ότι οι δύο μεταξύ τους παίζουν το παιχνίδι του «καλού» και του «κακού» μπάτσου: δεν αποκλείεται. Αλλά και οι δύο υπάρχουν εδώ, όχι για να μας βοηθήσουν να έχουμε ένα καλύτερο ποδόσφαιρο, αλλά για να μη φτάσουν τα πράγματα στα άκρα και συζητιέται πάλι το Grexit, η αποβολή της Ομοσπονδίας και των ομάδων κ.τ.λ. κ.τ.λ. Ο σκοπός δεν είναι η πρόοδος, αλλά η ησυχία. Οσο πιο πολλή ησυχία υπάρχει τόσο καλύτερα είναι όλα. Κι αν τους πεις ότι ησυχία απόλυτη έχει στους τάφους, γελάνε: πάντα πίστευα ότι θεωρούν το ελληνικό ποδόσφαιρο κάτι πεθαμένο, νεκρό.

Ιβάν

Και οι ομάδες; Αυτές προσπαθώντας να υπερασπιστούν τα μικροσυμφέροντά τους επιτρέπουν στο ποδόσφαιρο να βουλιάζει μέρα με τη μέρα περισσότερο. Για το ποιοι πήραν τις προσκλήσεις του τελικού έχουν φυσικά ευθύνη – αλλά δεν θα τους τη ζητήσει και κανένας. Χθες ο μεγαλομέτοχος του ΠΑΟΚ Ιβάν Σαββίδης μιλώντας για τον τελικό είπε ότι «ήταν μεγάλη τραγωδία, “γενοκτονία” του ποδοσφαίρου, που ο τελικός έγινε με 1.000 θεατές παρόντες σε γήπεδο 70.000 θεατών. Και από αυτούς μόνοι οι 300 ήταν φίλαθλοι και οι υπόλοιποι παράγοντες και άνθρωποι ασφαλείας». Πρόσθεσε μάλιστα ότι «πρέπει να προβληματιστούμε γι’ αυτό το θέμα». Να το κάνουμε. Αλλά στο μεταξύ να μάθουμε ποιοι κάνανε τα επεισόδια και να προβληματιστούμε και πώς αυτοί ειδικά πήραν προσκλήσεις. Αλλά τι λέω τώρα…