Σημεία και κοτέρατα

Βουλή των Ελλήνων. Ενα ταξίδι πιο κάτω απ’ τον βυθό. Απόγευμα Τετάρτης, ταξίδι στον βόρβορο. Σκόρπιες φράσεις, τόσο τοξικές, τις ανασύρω με τσιμπιδάκι, διπλή μάσκα και γάντια πλαστικά μέχρι τον άγκωνα. Ο ένας: Είσαι πολύ λίγος εσύ για να μιλάς για μένα. Ο άλλος: «Δεν θα λένε, να τος, να τος ο Πρωθυπουργός, αλλά να τος, να τος ο Τσίπρας ο σκαφάτος». Θαυμάζεις το ενικό του ενός και το πληθυντικό χιούμορ του άλλου.

Το φοβερό; Ενας απ’ τους δυο θα είναι σε μερικούς μήνες ο κυβερνήτης της χώρας. Να λένε, να λένε, και να μην έχει τέλος αυτή η κατρακύλα. Ο πατέρας σου που συνεργάστηκε με τη χούντα, ο Μητσοτάκης, εσύ που είσαι μεσοτοιχία με τον Χρηστοφοράκο.

Οταν φτάσαμε πια να αποκαλεί ο Πρωθυπουργός τους νεκρούς στο Μάτι ξαναζεσταμένο φαγητό, εκεί σταματάς. Σχεδόν δεν ανασαίνεις. Και σαν να μη χόρτασε το χυδαίο και να θέλει να το ξεπεράσει, πέρασε σε άλλη πίστα.

Σε πίστα Πολάκη. Αποκάλεσε τον υποψήφιο ευρωβουλευτή Κυμπουρόπουλο «γλάστρα που τον περιφέρετε δεξιά κι αριστερά».

Αυτό, την ημέρα που συζητάμε την πρόταση μομφής κατά του Πολάκη που είχε πει για τον ίδιο υποψήφιο πολύ λιγότερα. Δεν έχει πάτο αυτό το βαρέλι με τα φίδια.

Εκλεισα την ενημέρωση στο ντουλάπι με τ’ άπλυτα και πήγα ν’ ανοίξω ένα βιβλίο να πάρω μιαν ανάσα. Επιασα το τελευταίο ημερολόγιο του Σεφέρη (1964-1971) που αγόρασα προχτές, να ξεφύγω λίγο από τον εφιάλτη του παρόντος.

Απ’ την απελπισία μου δεν το διάβαζα ακριβώς, το κατάπινα. Εφτασα χωρίς να το καταλάβω στη σελίδα 127. Το ημερολόγιο έγραφε, Τετάρτη 17 Αυγούστου 1966. Ο ποιητής είναι στην Κρήτη. Ακούει ένα δίστιχο.

«Ούλα τα έθνη μάχουνται να πάρουν μεγαλείο

τσ’ Ελλάδας οι πολιτικοί να πάρουν υπουργείο».

Θα το σχολιάσει αργότερα στη «Συνομιλία με τον Φαβρίκιο» (όπου Φαβρίκιος ο Γιώργος Θεοτοκάς). (Αυτό το δίστιχο) «Μου φάνηκε τόσο στέρεο, που ευχήθηκα να το ιδώ γραμμένο στ’ ανώφλι των πυλών της Βουλής των Ελλήνων». Λένε, κι έχουν δίκιο, «δεν ξεφεύγεις από το παρελθόν σου». Τώρα, λέω, δεν μπορείς να ξεφύγεις κι απ’ το παρόν σου.

Κι έτσι καταντήσαμε να ζούμε σ’ έναν χρόνο άχρονο. Τον χρόνο της εξαγοράς του χλευασμού και της αθλιότητας. Σ’ αυτήν την κόλαση της πεντάρας.

Ανοιξα παράθυρα να μπει ο ήλιος. Ανοιξα και το ραδιόφωνο να πετύχω έναν σταθμό μόνο με μουσική, χωρίς αυτές τις ατέλειωτες εκπομπές πολιτικού σχολιασμού με το χιούμορ ξεφτισμένου Δελφιναρίου. Εδώ στάθηκα τυχερός. Επαιζε ελληνικά. Οχι ελληνικάδικα. Ελληνικά. Κι είπα, να. Υπάρχει ακόμα κάποιος που ανασαίνει κάτω απ’ την επιφάνεια, την κρούστα αυτού του βάλτου.

Ενα κομμάτι απ’ το «Χαμόγελο της Τζοκόντας», τ’ «Αεροπλάνα και βαπόρια» του Διονύση, το «Πρακτορείο» του Ξαρχάκου. Ολα ζεστά, πλούσια, ιαματικά. Το τέλος σαν να μου μίλησε προσωπικά. Σαν να μ’ έπιασε επ’ αυτοφώρω, λες κι εγώ ήμουν που τραγουδούσα. Κι όμως, ήταν ο Ζαμπέτας αντ’ εμού που έλεγε…

«Πώς να σ’ αντέ;

Πώς να σ’ αντέξω, μοναξιά;

Μάλιστα, κύριε.

Μάλιστα, κύριε».

Μάλιστα, κυρίες και κύριοι.

Αυτά.