Από τον πάτο στον απόπατο

Εχοντας πλέον εισέλθει στην τελική εκλογική ευθεία, αυτό που έδειξε η συζήτηση στη Βουλή είναι ότι στη «μετακότερον» εποχή ο Τσίπρας έχει μία και μόνη πυξίδα: αίμα στην αρένα. Δεν φοράει πια τη γλυκιά φατσούλα. Εχει αντιληφθεί ότι δεν τον βοηθά πια. Την έβγαλε, λοιπόν, και στη θέση της βλέπουμε για πρώτη φορά ανοιχτά το πραγματικό πρόσωπό του: ενός ανθρώπου αδίστακτου και χωρίς όρια, που ακόμα και ο Πολάκης είναι τελικά δίπλα του αρσακειάδα. Γιατί τον Πολάκη τον βλέπεις αμέσως. Τον Τσίπρα, για να τον δούμε και «επισήμως» ποιος πραγματικά είναι έπρεπε να περάσουν χρόνια και να φτάσει πρώτα να βρεθεί στο καναβάτσο. Με τον Πολάκη οι πολίτες ξέρουν με τι έχουν να κάνουν. Με τον Τσίπρα, όμως, δεν ξέρουν. Ή, τουλάχιστον δεν ήξεραν μέχρι χθες.

Σε αυτή την τελευταία φάση του πιο οπορτουνιστή Πρωθυπουργού που είχε ποτέ η Ελλάδα, ουδείς πρέπει όμως να υποτιμά το τι είναι ικανός αυτός να κάνει. Και ουδείς πρέπει να παρασυρθεί σε αυτό που επιχειρεί: να μετατρέψει τον πολιτικό βίο σε τραμπουκιστάν. Είναι το τελευταίο του καταφύγιο, αλλά είναι και ολοφάνερη παγίδα: να τα λερώσει όλα τόσο πολύ ώστε στο τέλος να μην μπορεί κανείς να ξεχωρίσει τίποτα. Να μοιάζουν όλα ίδια. Αυτό τον βολεύει αφάνταστα. Εκεί ποντάρει για να αλλάξει το εντελώς αρνητικό κλίμα που βιώνει για πρώτη φορά. Μέχρι τώρα είχε καλομάθει να κάνει τον έξυπνο και να κουνάει το δάχτυλο από ένα δήθεν ηθικό απυρόβλητο, που όμως είχε αρκετή πέραση. Τώρα που αυτό κατέρρευσε θέλει παντού και μόνον βρωμιά. Ο Τσίπρας δεν προσπαθεί να ξεφύγει ο ίδιος από τη δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει στα δυσμάς της θητείας του. Είναι ρεαλιστής και ξέρει ότι αυτό πια δεν γίνεται. Τι κάνει λοιπόν; Επιχειρεί να πάρει τα πάντα μαζί του, ελπίζοντας ότι έτσι η απαξία του θα φαίνεται λιγότερο. Ουδείς πρέπει να του κάνει αυτό το δώρο.

Είναι τόσο ισχυρή αυτή τη στρατηγική που φαίνεται ότι αφήνει στο περιθώριο ακόμα και εκείνη της παροχολογίας και του ταξίματος στο οποίο η κυβέρνηση έχει ξεσαλώσει ήδη από τον περασμένο Νοέμβριο. Από τότε έχει βάλει μπρος τη μηχανή με την αγοραπωλησία ψήφων σε όλα δε τα επίπεδα. Το έκανε στη Βουλή για τη Συμφωνία των Πρεσπών και τη διάσωσή της ίδιας και της Συμφωνίας, το έκανε και με τα κόμματα εξαγοράζοντας με θέσεις όσους ήταν πρόθυμοι να εξαγοραστούν (πάντοτε υπάρχουν), το κάνει ακόμα περισσότερο απευθείας με τον λαό τάζοντας τα πάντα απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ. Η διαδικασία εξαγοράς ψήφων είναι πλέον διαρκής. Η κυβέρνηση εκμαυλίζει συστηματικά τους πολίτες καλώντας τους να πουλήσουν την ψήφο τους. Στο τέλος της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα η Αριστερά ζητά ψήφους σε τιμή ευκαιρίας. Είναι τραγικό. Είναι όμως ταυτόχρονα και κωμικό: επειδή η εξαγορά είναι, όπως τα περισσότερα που κάνει ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του, άλλο ένα ψέμα. Ας ξέρουν οι πολίτες που ίσως μπουν στον πειρασμό, ότι, στο τέλος, δεν πρόκειται να πληρώσει. Να πάρει κι άλλα πρόκειται, όπως πάντοτε έκανε μέχρι σήμερα.

Δεν έχουμε φτάσει ακόμα στον πάτο του βαρελιού της κατάντιας της ελληνικής πολιτικής ζωής στα χρόνια του Τσίπρα. Και σύμφωνα με ισχυρότατες ενδείξεις περιλαμβάνει ακόμα και την αλλοίωση του εκλογικού σώματος με αθρόες ελληνοποιήσεις, που πρέπει να έρθουν αμέσως στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης. Για την ακρίβεια τώρα μόλις αφήνουμε τον πάτο. Και εισερχόμαστε τον απόπατο…