Η αλήθεια των αγιογραφιών

Κανένας δεν θέλει να σκυλεύουν την οικογένειά του. Δεν θέλει ούτε ο Αλέξης Τσίπρας που χθες ανάρτησε στον λογαριασμό του στο Facebook ένα μακροσκελές κείμενο για να αποκρούσει την κατηγορία ότι ο εργολάβος πατέρας του έπαιρνε την περίοδο της δικτατορίας δημόσια έργα από το χουντικό καθεστώς. Χρωστάει μια απάντηση, έγραψε, όχι στο τίποτα του κυρίου Μητσοτάκη αλλά στην αλήθεια. Ο,τι ακολουθεί είναι μια αγιογραφία που οφείλει ο καθένας στον πατέρα του. Ούτε ίχνος σκιάς δεν πέφτει στο πορτρέτο του αγνού ανθρώπου που περιγράφει ο Πρωθυπουργός με μια κάπως μελοδραματικά λογοτεχνίζουσα διάθεση. Ο πατέρας που γεννήθηκε σε ένα φτωχό χωριό, που γνώρισε τη σκληρότητα του Εμφυλίου ως παιδί εαμιτών, που σπούδασε με πενιχρά μέσα, που πρόκοψε με σκληρή δουλειά, που φυλακίστηκε για ένα διάστημα από τη χούντα και που κάποια στιγμή αναγκάστηκε να ξενιτευτεί στη Σαουδική Αραβία για να βιοποριστεί. Ενας πατέρας για τον οποίο ο Αλέξης Τσίπρας τρέφει συναισθήματα αγάπης και υπερηφάνειας, όπως γράφει στην κατακλείδα του κειμένου του.

Είναι μια αγιογραφία που οφείλει να αφήσει κανείς στο βάθρο της. Να μη βάλει στο κάδρο τη μαρτυρία του αντιστασιακού Φοίβου Ιωαννίδη ότι πάνω στον αδελφό του πατέρα του, επίσης εργολάβου, πέφτουν βαριές σκιές για συνεργασία με το καθεστώς. Ούτε να τη λεκιάσει με την υποψία πως σε αυτή τη μελοδραματική βιογραφία του πατέρα ο βιογράφος γιος βρήκε χώρο για να κλείσει το μάτι στους παλαιούς του ΠΑΣΟΚ υπερτονίζοντας πως ο πατέρας ήταν ένθερμος οπαδός του Κινήματος, θαυμαστής του Ανδρέα Παπανδρέου και υπερασπιστής του στα οικογενειακά τραπέζια την εποχή του «βρώμικου ’89». Οφείλει κανείς να αφήσει το αγιογραφικό πορτρέτο στο βάθρο του αποπροϋπόθετα. Ελπίζοντας πως θα θέσει ο ίδιος ο Πρωθυπουργός την προϋπόθεση στον εαυτό του να μη σκυλεύει τις οικογένειες των άλλων. Να αποβάλει από το πεδίο της ρητορικής του τον πατέρα του Κυριάκου Μητσοτάκη για να υποδείξει τον πρόεδρο της ΝΔ ως κληρονόμο γονεϊκών αμαρτιών, ως διάδοχο της υποτιθέμενης πατρογονικής διαφθοράς.

Ο Αλέξης Τσίπρας αποκατέστησε την αλήθεια του. Είναι η δική του, η προσωπική αλήθεια που ζητά να γίνει αποδεκτή ως οικουμενική. Εχει δίκιο επειδή στις οικογενειακές ιστορίες δεν χωρούν μισές αλήθειες κι επειδή η μόνη οικογενειακή αλήθεια που ισχύει είναι η αλήθεια των αγιογραφιών. Αλλά το φερ πλέι επιβάλλει να δεχθεί και ο ίδιος τις οικογενειακές αλήθειες των άλλων ως οικουμενικές. Να αφήσει στον βωμό τους τις αγιογραφίες τους. Κι ας μην ήταν η κοινωνία των πατεράδων, όπως θα διαβεβαίωνε και ο Φοίβος Ιωαννίδης, μια κοινωνία αγίων.

ΟΙ ΑΜΑΧΟΙ

Ο κανόνας δεν ισχύει μόνο για την προγονική οικογένεια. Δεν ισχύει μόνο για τον Παύλο Τσίπρα, ισχύει και για τη Μαρέβα Μητσοτάκη. Ο υιός Τσίπρας όμως τον παραβίασε και αυτόν βάζοντας στο κάδρο αυτά που προστατευτικά αλλά και λίγο υποτιμητικά χαρακτηρίζονται «γυναικόπαιδα». Αυτή η ανηλεής επίθεση σε έναν πληθυσμό που είναι πολιτικά άμαχος επιτρέπει στον Κυριάκο Μητσοτάκη να λέει πως δεν το μετάνιωσε για όσα είπε στη Βουλή και κυρίως όπως τα είπε. Και να το λέει ακόμη και αν το έχει μετανιώσει.