Μαθήματα

Ολα τα μάτια στη χθεσινή άτυπη ευρωπαϊκή σύνοδο στο Σιμπίου ήταν στραμμένα σε έναν άνθρωπο. Εναν πολιτικό νέο, δυναμικό και αριστερό, που άλλαξε μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα την ψυχολογία της χώρας του και έδωσε στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία μια νέα ελπίδα.

Φυσικά δεν ήταν ο Αλέξης Τσίπρας. Ηταν ο ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ, που δεν προσήλθε στην ωραία ρουμανική πόλη μόνο για να δοξαστεί, αλλά και για να κάνει πέντε συγκεκριμένες προτάσεις. Να θεσπιστεί μια ενιαία ασφάλιση ανεργίας. Να εφαρμοστεί μια υποχρεωτική στρατηγική για την ισότητα των φύλων. Να ενισχυθούν τα κοινά εργαλεία για την καταπολέμηση της νεανικής ανεργίας. Να δημιουργηθεί ένας «πραγματικός» ευρωπαϊκός προϋπολογισμός. Και να ιδρυθεί ένα ευρωπαϊκό υπουργείο Οικονομικών που θα μπορεί να εκδίδει χρέος.

Ετσι καταπολεμώνται η Ακροδεξιά, ο λαϊκισμός και ο ευρωσκεπτικισμός, όχι με κούφια λόγια για τον κακό νεοφιλελευθερισμό. Οι ευρωπαίοι σοσιαλδημοκράτες θα πρέπει πλέον να έχουν καταλάβει τη διαφορά ανάμεσα σε έναν πολιτικό που εμπνέει και σε έναν που διχάζει. Ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε σε όλα τα επίπεδα, στο πολιτικό, στο οικονομικό, κυρίως όμως στο ηθικό. Η φράση του για τον Κυμπουρόπουλο «που τον περιφέρουν σαν γλάστρα δεξιά και αριστερά» αποτελεί το έσχατο σύμπτωμα μιας χυδαιότητας που δεν έχει πια κανέναν λόγο να συγκαλύπτεται μπροστά στη βέβαιη προοπτική της απώλειας της εξουσίας.

Είχε δίκιο η Φώφη Γεννηματά χθες στη Βουλή όταν είπε ότι η μετατροπή της Βουλής σε πεζοδρόμιο αποτελεί βούτυρο στο ψωμί της Ακροδεξιάς – αν και η αποστροφή της ότι η φασαρία γίνεται για να συγκαλυφθούν οι ομοιότητες ανάμεσα στα δύο μεγάλα κόμματα αδικεί τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Το ερώτημα είναι αν εκείνη θα καταφέρει να καλύψει το κενό που αφήνει η παταγώδης αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ και του αρχηγού του. Εδώ μπορεί και πάλι να φανεί χρήσιμο το παράδειγμα των ισπανών σοσιαλιστών.

Το Politico ρώτησε πρόσφατα έναν αξιωματούχο από την εκστρατεία του Σάντσεθ ποια είναι η συνταγή της επιτυχίας τους. Αυτό που έκρινε τη μάχη στην Ισπανία, απάντησε εκείνος, ήταν η ψήφος των γυναικών, και ιδιαίτερα των γεννημένων τη δεκαετία του ’60. Η δεύτερη παρατήρηση είναι ότι με την καλλιέργεια φόβου δεν κερδίζεις τις εκλογές, πρέπει το μήνυμά σου να είναι θετικό, κάτι ήξερε ο Ομπάμα. Τo τρίτο είναι πως ανεξάρτητα αν είσαι δεξιός ή αριστερός, πρέπει να συλλαμβάνεις το πνεύμα της εποχής και τις αξίες που διατρέχουν όλο το ιδεολογικό φάσμα. Βοηθά, τέλος, η κατασκευή ενός ήρωα. Και ο Σάντσεθ, που τα σκαμπανεβάσματά του τα παρακολούθησε η ισπανική κοινωνία live στην τηλεόραση, ήταν αυτός ακριβώς ο ήρωας.

Η αλήθεια βέβαια είναι πως όταν η χώρα σου δεν έχει προσβληθεί από τον ιό του πολακισμού τα πράγματα είναι πιο εύκολα. Και σίγουρα πιο πολιτικά.