Ζήτημα νοοτροπίας

Μέσα στο πανδαιμόνιο των σχολίων, των κρίσεων και των αναλύσεων, ανάμεσα στον χορό των αριθμών και των στατιστικών που συνόδευαν την εντυπωσιακή νίκη της Λίβερπουλ επί της Μπαρτσελόνα, εμφανίστηκε ένα όνομα που είχε δίπλα του την ελληνική σημαία: Panathinaikos.

Οι Πράσινοι έχουν την τιμή να είναι μία από τις τρεις ομάδες στην ιστορία του Κυπέλλου Πρωταθλητριών/Τσάμπιονς Λιγκ – οι άλλες δύο είναι η Μπαρτσελόνα και από προχθές η Λίβερπουλ – που έχει ανατρέψει σκορ πρώτου ημιτελικού στον οποίον είχε ηττηθεί με τουλάχιστον τρία γκολ.

Πρόκειται φυσικά για την ιστορική πρόκριση του Παναθηναϊκού στον τελικό του Γουέμπλεϊ, όταν στις 28 Απριλίου 1971 νίκησε στη «Λεωφόρο» με 3-0 τον Ερυθρό Αστέρα από τον οποίον είχε ηττηθεί 14 βράδια νωρίτερα με 4-1.

Η Λίβερπουλ φιγουράρει δίπλα στον Παναθηναϊκό σ’ αυτό το κλειστό κλαμπ αλλά δυστυχώς οι δύο σύλλογοι δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους.

Δεν είναι τα χρήματα που τους χωρίζουν, όπως κάποιοι θα σκεφτούν. Είναι η νοοτροπία. Ο τρόπος που ο οργανισμός Λίβερπουλ αντιλαμβάνεται το ποδόσφαιρο και τη θέση που κατέχει σ’ αυτό η ομάδα της.

Ολοι σήμερα είναι Λίβερπουλ. Φυσικό. Επειτα από μία ιστορική πρόκριση επί ενός αντιπάλου όπως είναι η Μπαρτσελόνα του Μέσι.

Εκτός από τις μαγικές βραδιές σαν την προχθεσινή, υπήρξαν και άλλες μέρες, που ήταν δύσκολες.

Υπήρξε η τραγωδία του Χέιζελ. Οι νεκροί του Χίλσμπορο. Ο πολυετής αποκλεισμός από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Το στίγμα του χουλιγκανισμού. Οι δύσκολες οικονομικά εποχές.

Και βεβαίως η απουσία τίτλου στο πρωτάθλημα εδώ και 29 χρόνια.

Κι όμως, το Ανφιλντ παραμένει γεμάτο σε κάθε αγώνα. Οι οπαδοί της δυσανασχετούν, αποδοκιμάζουν, επικρίνουν αλλά είναι πάντα εκεί. Με τα κρύα, τις βροχές και με τα χιόνια παίρνουν το ξεφτισμένο κόκκινο κασκόλ τους που συνήθως το έχουν αγοράσει πριν από 20, 30 ή και 40 χρόνια και πηγαίνουν στο Ανφιλντ. Για να τραγουδήσουν you ‘ll never walk alone. Γιατί αυτό που τραγουδούν το εννοούν. Ο,τι δηλαδή δεν κάνουν οι οπαδοί του Παναθηναϊκού όταν τραγουδούν «σύλλογος μεγάλος».