Οργή στη ΔΟΕ

Μια ιστορία ντροπής, ιδιαίτερα προσβλητική για το πρόσωπο του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, κρύβεται πίσω από την πρόταση της κυβέρνησης για την «αθανασία» ως μέλους της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, της κυρίας Κατερίνας Παναγοπούλου.

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες που έρχονται σε συνέχεια της χθεσινής αποκάλυψης της στήλης ότι η κυβέρνηση εισηγήθηκε δι’ επιστολής του αρμόδιου υφυπουργού Αθλητισμού στον πρόεδρο της ΔΟΕ Τόμας Μπαχ να καταλάβει η κυρία Παναγοπούλου τη χηρεύουσα θέση της Ελλάδας στη Διεθνή Επιτροπή, ο κύριος Μπαχ δέχθηκε και δεύτερη επιστολή, αυτή τη φορά του Πρωθυπουργού Αλ. Τσίπρα, για το ίδιο θέμα, και την πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων!!

Η προσβλητική συμπεριφορά του κ. Μπαχ οφείλεται στο γεγονός ο πρόεδρος της ΔΟΕ θεώρησε την πρωθυπουργική επιστολή ως απόπειρα πολιτικής παρέμβασης στο διεθνές ολυμπιακό κίνημα, δεδομένου ότι ουδέποτε η ΔΟΕ έχει δεχθεί στους κόλπους της κάποιον ως «Αθάνατο», χωρίς αυτός να είναι μέλος της εθνικής Ολυμπιακής Επιτροπής της χώρας από την οποία προέρχεται, και μάλιστα ύστερα από κυβερνητική εισήγηση.

Η κ. Παναγοπούλου, ως γνωστόν, ουδέποτε υπήρξε μέλος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής. Αντιθέτως, εξαιτίας της, και εξαιτίας της επιμονής της κυβέρνησης να την προωθήσει σε μια θέση στην οποία θεωρείται «ξένο σώμα», η θέση αυτή παραμένει ακάλυπτη από το 2015, οπότε και αποχώρησε οικειοθελώς ο κύριος Λάμπης Νικολάου.

Πολιτική παρέμβαση

Η προσβλητική συμπεριφορά του προέδρου της ΔΟΕ απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση και ειδικά στον Πρωθυπουργό κ. Τσίπρα «για τα μάτια της κυρίας Παναγοπούλου», προσλαμβάνει μεγαλύτερες διαστάσεις, αφού, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, η επιστολή του κ. Τσίπρα του επιδόθηκε, υπό μορφήν επίσημου διαβήματος, από την πρώην υπουργό Πολιτισμού Λυδία Κονιόρδου.

Το όλο σκηνικό εκτυλίχθηκε στην Κορέα, κατά τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2018, τον περσινό Φεβρουάριο. Η κ. Κονιόρδου, η οποία συνόδευε την Ελληνική Ολυμπιακή Αποστολή υπό την ιδιότητά της, τής υπουργού Πολιτισμού, προσκόμισε και επέδωσε ιδιοχείρως στον κ. Μπαχ επιστολή του κ. Τσίπρα με την οποία πρότεινε στον κ. Μπαχ, στην επόμενη συνεδρίαση της ολομέλειας της ΔΟΕ να εισηγηθεί και να γίνει αποδεκτή η κ. Παναγοπούλου, ως εθνικό μέλος της ΔΟΕ. Ο κ. Μπαχ δεν έφερε ποτέ αυτή την πρόταση προς συζήτηση στην ολομέλεια της ΔΟΕ, παρά το γεγονός ότι το αιτήθηκε ο έλληνας Πρωθυπουργός. Εχοντας παρέλθει 15 μήνες έκτοτε, μοιάζει δύσκολο έως και απίθανο να εισαγάγει την «επιθυμία» του κ. Τσίπρα να ανταμείψει την κ. Παναγοπούλου για το κότερο και τις γενικότερες υπηρεσίες της σε μια προσεχή συνεδρίαση της ολομέλειας της ΔΟΕ. Η στάση αυτή του προέδρου της ΔΟΕ, όπως προαναφέρθηκε, εξηγείται από το γεγονός ότι η πρωθυπουργική πρόταση εκτιμήθηκε ως ευθεία πολιτική παρέμβαση στο ελληνικό ολυμπιακό κίνημα, απόπειρα παράκαμψής του, και βεβαίως πολιτική παρέμβαση και στη ΔΟΕ…

Και άλλη άρνηση

Ευκαιρίας δοθείσης, οφείλω να υπενθυμίσω ότι δεν είναι η πρώτη φορά που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί κάτι ανάλογο. Είχε προηγηθεί επιστολή του Στ. Κοντονή, υπό την ιδιότητά του, του υφυπουργού Αθλητισμού (στην πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ), ο οποίος με επιστολή του στη ΔΟΕ, εισηγείτο την κατάληψη της χηρεύουσας «ελληνικής» θέσης στη ΔΟΕ, από τον κ. Σπ. Καπράλο, παρά το γεγονός ότι υπήρχαν άλλες τρεις υποψηφιότητες για τη θέση, των κ. Ισ. Κούβελου, Π. Συναδινού και Στ. Αγγελούδη, με ισχυρότερη εκείνη του κ. Κούβελου.

Η ΔΟΕ απέρριψε την εισήγηση ως πολιτική παρέμβαση, δεν έχρισε τον κ. Καπράλο μέλος της, και έκτοτε η θέση παραμένει κενή. Πρέπει να σημειωθεί δε, ότι σε μια προσπάθεια να ξεπεραστεί το αδιέξοδο, ο κ. Κούβελος με δική του επιστολή στον πρόεδρο της ΔΟΕ κ. Μπαχ, τον ενημέρωνε ότι είναι διατεθειμένος να αποσυρθεί υπέρ του κ. Καπράλου από τη διεκδίκηση της θέσης, προκειμένου να ξεπεραστεί το αδιέξοδο. Πλην όμως, ούτε αυτό έκαμψε την άρνηση της ΔΟΕ…

Η επιχορήγηση…

Το θέμα που θα περιγράψω εν συνεχεία είναι κατά κυριολεξία λεπτό ή για να είμαι περισσότερο ακριβής είναι λεπτά, λεφτά, χρήματα! Χρήματα που δίνονται χωρίς έλεγχο, υπό καθεστώς αδιαφάνειας.

Η λεπτότητα του θέματος αφορά τη δημιουργία Μουσείου Ολοκαυτώματος στη Θεσσαλονίκη, απόφαση η οποία δεδομένης της γενοκτονίας την οποία επέβαλαν οι ναζί στην εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης (από τους 63.000 της Κοινότητας, επέζησαν μόλις 1.500 του Ολοκαυτώματος), χαιρετίστηκε από όλες τις πλευρές. Και του πολιτικού κόσμου, και της Αυτοδιοίκησης. Πέρυσι το καλοκαίρι ήταν που αναγγέλθηκε από τον Γ. Μπουτάρη η δημιουργία του Μουσείου που θα έχει μνημειακό χαρακτήρα, και αμέσως έγινε γνωστό ότι η δαπάνη της κατασκευής του θα βαρύνει τη γερμανική κυβέρνηση, το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος, αλλά και ιδιώτες που θα ήθελαν να συνεισφέρουν.

Προ διμήνου υπεγράφη στο Βέλγιο και το βασιλικό διάταγμα για τη σύσταση Διεθνούς Μη Κερδοσκοπικής Ενωσης η οποία θα διοικεί το Μουσείο, και σε αυτή θα μετέχουν ο Δήμος Θεσσαλονίκης, η Ισραηλιτική Κοινότητα της πόλης και το αντίστοιχο Μουσείο Ολοκαυτώματος του Παρισιού.

Ωραία ώς εδώ; Ωραία, και πρόβλημα κανένα, και όπως κατ΄ επανάληψιν έχει δηλώσει ο Μπουτάρης, το Μουσείο το οποίο θα κατασκευαστεί κοντά στον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό μέσα σε ένα πάρκο 200 στρεμμάτων, «η πόλη μου πρέπει να ξέρει την ιστορία της».

Και φτάνουμε στο επίμαχο: το έργο δεν έχει ξεκινήσει καν. Δεν έχει σχηματιστεί ούτε ο σχετικός κουμπαράς, ώστε να υπάρξει μία υποτυπώδης αφετηρία. Οι δωρεές που επρόκειτο να υπάρξουν, δεν έχουν ακόμη καταβληθεί. Αλλά υπάρχει η γαλαντόμα ελληνική κυβέρνηση. Στον νόμο 4607/2019 (ΦΕΚ 65/Α’/ 24.4.2019) που ψηφίστηκε πρόσφατα για ένα μάλλον αδιάφορο θέμα (Ασιατική Τράπεζα Υποδομών κ.λπ.), μπορεί να βρει κάποιος στο άρθρο 66 μια εντελώς άσχετη με το κυρίως θέμα αλλά πολύ ενδιαφέρουσα διάταξη: Επιχορηγείται το Μουσείο Ολοκαυτώματος Θεσσαλονίκης (που όπως προανέφερα δεν υπάρχει ακόμη, η δε διαχείρισή του θα γίνεται από μία διεθνή ΜΚΟ με έδρα τις Βρυξέλλες) με το ποσόν των 8.000.000 ευρώ, με τη νομοθετημένη πρόβλεψη να μη δοθεί κανενός είδους απολογισμός της χρηματοδότησης ώστε να μην υπάρξει μετέπειτα έλεγχος από το υπουργείο Οικονομικών ή το Ελεγκτικό Συνέδριο (παρ. 3 του ίδιου άρθρου)!

…και η περίεργη εξαίρεση

Αφήνω κατά μέρος το γεγονός ότι το ποσό είναι τρομερά μεγάλο σε σχέση με τα ψίχουλα που δίνονται στα ελληνικά μουσεία για τη συντήρηση και τη βελτίωσή τους, και στέκομαι στο γεγονός ότι τα 8 εκατ. δεν δίνονται μέσω του υπουργείου Πολιτισμού, αλλά μέσω του υπουργείου Οικονομικών, με υπογραφή Τσακαλώτου. Αρα, συμπεραίνω εγώ – μπορεί να κάνω και λάθος – ο σκοπός  της επιχορήγησης δεν σχετίζεται με το υπουργείο Πολιτισμού, αλλά με κάτι άλλο, πιθανώς με την άκρατη παροχολογία που έχει καταλάβει την κυβέρνηση λόγω της επικείμενης εκλογικής αναμέτρησης.

Τούτου δοθέντος, θα τελεί εν αδίκω αν θεωρήσει κανείς περίεργο ώς και ύποπτο το γεγονός της ρητής διάταξης για την εξαίρεση της συγκεκριμένης επιχορήγησης των 8 εκατ. από τις διαδικασίες που έχουν θεσμοθετηθεί για ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΕΠΙΧΟΡΗΓΗΣΕΙΣ, που έχουν γίνει με στόχο να ελέγχονται εκ των υστέρων αν τα χρήματα δαπανήθηκαν για τον σκοπό για τον οποίο προορίζονταν;

Προσωπική μου άποψη, όχι. Γι’ αυτό απαντήσεις τώρα, παρακαλώ. Για ποιον λόγο ακριβώς δόθηκαν αυτά τα χρήματα, με τον τρόπο που δόθηκαν…

Α, να μην το ξεχάσω κι αυτό, γιατί μπορεί να αποτελεί μια εξήγηση: στο Μουσείο, όταν ολοκληρωθεί, θα απασχολούνται 33 άτομα. Με τα δεδομένα ΣΥΡΙΖΑ, παίζει και να τους έχουν προσλάβει τους ανθρώπους από τώρα…