Κάτι περισσότερο από αυτογκόλ

Με δεδομένο ότι δεν χρειάζεται να είναι κανείς και καμιά ιδιοφυΐα για να μάθει τους κανόνες, ο ορισμός του θρυλικού προπονητή Μπιλ Σάνκλι φαίνεται να είναι ο πλέον ταιριαστός για το ποδόσφαιρο: «Το μόνο που χρειάζεσαι για να παίξεις, είναι λίγο χορτάρι και μια μπάλα». Για να δει όμως; Τι πρέπει να κάνει κάποιος για να καθίσει σε μια κερκίδα και να δει τους άλλους να παίζουν; Ακολουθώντας το πνεύμα του Μπιλ Σάνκλι, θα έλεγε κανείς πως οι καλύτερες απαντήσεις είναι οι αυτονόητες. Αλλά στην επικράτεια του ελληνικού ποδοσφαίρου τίποτε δεν είναι αυτονόητο. Δεν είναι αυτονόητο ότι μπορεί να δει κάποιος μπάλα εάν αγοράσει ένα εισιτήριο. Αντίθετα, είναι αυτονόητο πως για να δει τον τελικό της Κυριακής ανάμεσα στον ΠΑΟΚ και την ΑΕΚ θα πρέπει να είναι είτε προσκεκλημένος κάποιας από τις δύο ομάδες, είτε της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, είτε συγγενής κάποιου από τους ποδοσφαιριστές.

Απαγόρευση

Πόσοι θα είναι όλοι οι θεατές μαζί; 1.040 σε ένα γήπεδο 80.000 θέσεων. Δεν είναι όμως μόνο αυτός ο αριθμός και η εικόνα των άδειων κερκίδων που αποτυπώνει την αποτυχία της πολιτείας να διοργανώσει έναν αγώνα όπως αυτοί που παίζονται πια στα αγγλικά γήπεδα όπου μεσουράνησε κάποτε ο Σάνκλι. Η πλήρης αποτυχία εντοπίζεται και σε δύο αποφάσεις. Στην γκροτέσκα απόφαση να χωρίζει μια άδεια θύρα ακόμη και τους κατόχους των προσκλήσεων – κάτι που σημαίνει ότι η ποδοσφαιρική ομοσπονδία αδυνατεί να εγγυηθεί ακόμη και για τους καλεσμένους της. Αλλά εντοπίζεται και σε μια απόφαση που θα έκανε να αισθάνεται τουλάχιστον άβολα κάθε αριστερή κυβέρνηση, ακόμη και στην πιο χοντρόπετση εκδοχή της όπως είναι η συριζαϊκή: την απαγόρευση συγκεντρώσεων στο κέντρο της Αθήνας και ειδικά περιμετρικά της Ομόνοιας από το απόγευμα της Πέμπτης έως την Κυριακή.

Ηττα

Είναι ένα «φορμπίντεν» που δεν αφορά μόνο την μπάλα και το χορτάρι. Είναι κάτι περισσότερο από αυτογκόλ. Είναι μια ήττα της πολιτείας που δεν είναι καθόλου ποδοσφαιρική αλλά που, για να γυρίσει κανείς ξανά στα λημέρια του Μπιλ Σάνκλι, μπορεί να περιγράψει με ποδοσφαιρικούς όρους. Ο αρμόδιος υφυπουργός και τα αρμόδια, θα έλεγε η κερκίδα, όργανα έχασαν από τα αποδυτήρια. Ή, ακόμη πιο ποδοσφαιρικά, έχασαν με κατεβασμένα τα σορτσάκια. Ακόμη χειρότερα, αυτή είναι μια ήττα χωρίς ρεβάνς. Γιατί και η Λίβερπουλ, η ομάδα που πήρε το 1959 ο Μπιλ Σάνκλι άσημη από τη δεύτερη κατηγορία του αγγλικού πρωταθλήματος για την οδηγήσει στην κορυφή του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, έφαγε τρία από την Μπαρτσελόνα. Αλλά μια εβδομάδα μετά, στη ρεβάνς, της έριξε μια ξεγυρισμένη τεσσάρα…

ΘΕΑΜΑ

Οι ξεγυρισμένες τεσσάρες δεν έρχονται έτσι. Χρειάζονται στόχο, μέθοδο, σύστημα, σχέδιο. Στην πολιτική χρειάζονται και βούληση. Τη βούληση να διεξαχθεί ένας αγώνας σε συνθήκες που δεν θα θυμίζουν βομβαρδισμένο τοπίο, αλλά ούτε και νεκροταφείο. Χρειάζεται σχέδιο και βούληση όχι μόνο για να κυλήσει η μπάλα στο χορτάρι, αλλά και για να συνεχίσει να υπάρχει το ποδόσφαιρο ως αυτό που ήταν πάντοτε – ένα λαϊκό θέαμα. Αλλιώς δεν έρχεται ποτέ ο θρίαμβος της ξεγυρισμένης τεσσάρας. Αλλιώς ακούγεται μόνο ο ήχος της ξεγυρισμένης σφαλιάρας…