Ενας κατήφορος που δεν {LF}έχει τέλος

Οι παλιοί αριστεροί έλεγαν συχνά μια φράση για τα απερίγραπτα έργα και την απαράδεκτη κατάληξη όσων εγκατέλειπαν τις αριστερές αρχές και αξίες τους: Οταν πάρεις τον κατήφορο, δεν υπάρχει πάτος.

Η φράση αυτή ταιριάζει απόλυτα στην περίπτωση του Αλ. Τσίπρα και προκαλούν οίκτο όσοι ακόμα επιμένουν στο πρόσωπο του Αλ. Τσίπρα να βλέπουν έναν αριστερό και στην παράταξη του μνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ την Αριστερά ή τουλάχιστον ένα είδος της.

Γι’ αυτό ισχυρίζομαι ότι το εφοπλιστικό δωράκι των διακοπών με κότερο προς τον Αλ. Τσίπρα δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία, αλλά τη μοιραία θλιβερή και αναμενόμενη εξέλιξη ενός Πρωθυπουργού που μεταλλάχθηκε πολιτικά και παραδόθηκε απολύτως στην ολιγαρχία, στις τράπεζες, στους βαρόνους, στις πολυεθνικές εταιρείες και στα ξένα κέντρα αποικιοποίησης της χώρας.

Δεν μιλάω, φυσικά, τυχαία για μοιραία τραγική εξέλιξη του Αλ. Τσίπρα, διότι την κατάληξη της τραγωδίας για τον τόπο που αντιπροσωπεύει ο σημερινός Πρωθυπουργός ίσως να μη μπορούμε να τη διανοηθούμε.

Αντίθετα, ίσως, να μην έχουμε δει τίποτα ακόμα και να είμαστε ακόμα στην αρχή.

Οταν κάποιος προδίδει τις ιδέες του, τις αξίες του και την παράταξή του, όταν φτάνει να περιφρονεί τόσο βάναυσα τους πολίτες και να φτάνει σε τέτοια σημεία προκλητικής, πολιτικής αναξιοπρέπειας, τότε να είμαστε σίγουροι ότι ακολουθούν πολύ χειρότερα σημεία και τέρατα.

Και για να πω την αμαρτία μου, φοβούμαι ότι ο Αλ. Τσίπρας είναι έτοιμος να καταφύγει το επόμενο διάστημα στην πιο ευτελή δημαγωγία και στην πιο παραπλανητική παροχολογία με την αυταπάτη της παραμονής στην εξουσία και με την ίδια μάλιστα ευκολία με την οποία μετέτρεψε ξεδιάντροπα το Οχι σε Ναι και ψήφισε το τρίτο Μνημόνιο, ενώ διερρήγνυε τα ιμάτιά του ότι θα ακύρωνε σε μια νύχτα τα δυο προηγούμενα.

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης είναι γραμματέας του Πολιτικού Συμβουλίου της Λαϊκής Ενότητας