Συναλλαγή

Εχουμε και λέμε. Πρώτη η Παπακώστα που είχε εκλεγεί στην αντιπολίτευση με τη ΝΔ τσίμπησε υπουργείο από τον ΣΥΡΙΖΑ και στη συνέχεια ψήφισε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και τις Πρέσπες.

Η Κουντουρά που είχε εκλεγεί με τους ΑΝΕΛ πήρε νωρίτερα υπουργείο. Μετά έφυγε από τους ΑΝΕΛ ώστε να κρατήσει το υπουργείο ψηφίζοντας την κυβέρνηση και τις Πρέσπες.

Εξτρα μπόνους η συμμετοχή της στο ευρωψηφοδέλτιο με ειδική νομοθετική ρύθμιση που της επιτρέπει να είναι υποψήφια χωρίς να παραιτηθεί από τη Βουλή.

Ο Δανέλλης που είχε εκλεγεί με το Ποτάμι στην αντιπολίτευση βρέθηκε στο κυβερνητικό στρατόπεδο ψηφίζοντας και την κυβέρνηση και τις Πρέσπες.

Το έξτρα μπόνους ήταν το ίδιο με την Κουντουρά – μείον το υπουργείο…

Ο Κόκκαλης (ο Βασίλης, όχι ο Πέτρος, ούτε ο Σωκράτης…) ήταν βουλευτής ΑΝΕΛ και πήρε υφυπουργείο. Το κράτησε φεύγοντας από τους ΑΝΕΛ και ψηφίζοντας την κυβέρνηση και τις Πρέσπες.

Ανάλογη ήταν η μετακίνηση και η ανταμοιβή του Κουίκ και της Χρυσοβελώνη που την έβγαλαν φθηνότερα για το υπουργείο διότι δεν χρειάστηκε να ψηφίσουν αφού δεν είναι βουλευτές. Στην ίδια κατηγορία τζαμπατζήδων με υπουργείο ανήκουν κι ο Μωραΐτης με τον Τόλκα.

Ο Θεοχαρόπουλος εξελέγη βουλευτής της αντιπολίτευσης, διορισμένος στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της ΔΗΣΥ. Μετά έγινε ΚΙΝΑΛ, μετά πούλησε το ΚΙΝΑΛ, μετά ψήφισε τις Πρέσπες και μετά έγινε υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ.

Και δεν έχουμε ακόμη την πλήρη εικόνα. Αγνοούμε τι περιέχει η συμφωνία Τσίπρα – Θεοδωράκη για το Μακεδονικό, τι συγκεκριμένα ανταλλάγματα έχουν πάρει οι «Γέφυρες» και οι «Προοδευτικές Συμμαχίες», τι έταξαν οι ξένες πρεσβείες και τα ξένα ταμεία για να κρατηθεί ζωντανή η κυβέρνηση Τσίπρα και να ψηφιστούν οι Πρέσπες.

Σίγουρα πάντως μπορούμε να πούμε πως από τις αρχές του 2018 εξελίχθηκε στη χώρα μας η μεγαλύτερη και κυνικότερη επιχείρηση πολιτικής συναλλαγής που έχει εκδηλωθεί στην Ελλάδα από το 1965.

Διότι ένας βουλευτής που ξεκινά την τετραετία εκλεγόμενος στην αντιπολίτευση και την ολοκληρώνει στη συμπολίτευση ή (ακόμη χειρότερα) στην κυβέρνηση αποτελεί την επιτομή της φαυλότητας.

Οχι επειδή έφυγε από εκεί που έφυγε – οι πολιτικές διαφωνίες είναι μέρος της πολιτικής. Αλλά επειδή πήγε εκεί που πήγε.

Ιδίως αν έδρασε έναντι ανταλλαγμάτων πολιτικών ή άλλων. Αλλά ακόμη κι αν τα κάνει δωρεάν ή από βλακεία.

Υποθέτω πάντως ότι μετά την υπεράσπιση του Μαδούρο και του Πολάκη ο Μπίστης θα γράψει άρθρο υπέρ των θαλαμηγών που φιλοξενούν αφιλοκερδώς τα ηθικά στελέχη της Αριστεράς.

Και φυσικά υπέρ των πούρων Partagas Robusto.