Χωρίς άσους στο μανίκι

Ολοι μαζί τον αποθεώνουν. Ολοι μαζί τον κατακεραυνώνουν. Ενα ποτάμι που κυλά και παρασέρνει τα νεκρά ψάρια των πληκτρολογίων πάντοτε προς την ίδια κατεύθυνση.

Δημοσιογράφοι και «δημοσιογράφοι». Τύπος και «Τύπος». «Λέο» και «Λίο». Δεν έχει σημασία τι ξέρεις αλλά τι δείχνεις πως ξέρεις.

Ο Λιονέλ Μέσι ή Λέο και όχι Λίο πρόσθεσε μία ακόμα μαγική βραδιά στην εντυπωσιακή καριέρα του.

Η αποθέωσή του θεωρείται πλέον κλισέ, σαν επαναλαμβανόμενος στίχος, ένα Bella Ciao.

Αυτοί που «αναλύουν» τα νούμερά του είναι οι ίδιοι που ρίχνουν πρώτοι την πέτρα εναντίον του. Αυτοί που θα γράψουν για «τέλος εποχής της Μπαρτσελόνα» αν το Ανφιλντ καταφέρει να λυγίσει τους Καταλανούς. Οπως έκαναν το 2016. Το 2018. Πέρυσι.  Είναι οι ίδιοι που θα θυμηθούν τον Κώστα Μανωλά και τη Ρόμα, αυτοί που θα στάζουν χολή για τους χαμένους τελικούς με την Αργεντινή, για την κακή πορεία της Αλμπισελέστε στη Ρωσία.

Η δημοσιογραφία του εύπεπτου, του εύκολου, των πολλών.

Οταν βάζει γκολ ο Ρονάλντο ο Πορτογάλος είναι ο κορυφαίος. Ο πρώτος, ο Μίστερ Τσάμπιονς Λιγκ.

Οταν βάζει γκολ ο Μέσι, γίνεται αυτός ο μάγος. Ας αποφασίσουμε κάποια στιγμή «τι είναι ο Μέσι». Ας αφήσουμε στην άκρη τα λουμπενικά της αθλητικής δημοσιογραφίας και ας μιλήσουμε για το φαινόμενο Μέσι.

Είναι πράγματι τόσο σπουδαίος όσο λένε; Δεκάδες γκολ έχει βάλει στην καριέρα του και ο CR7. Και ο αείμνηστος Γκερντ Μίλερ. Και ο Ιαν Ρας. Και δεκάδες ακόμα.

Η αποτελεσματικότητα είναι ένα από τα πολλά κριτήρια. Αλλά όχι το σημαντικότερο. Ο Μέσι είναι μια ποδοσφαιρική διάνοια γιατί καταφέρνει να νικά τον αντίπαλο χωρίς να βγάζει άσους από το μανίκι του.

Στην εποχή της 4ης βιομηχανικής επανάστασης ο Μέσι έχει σκαναριστεί και αναλυθεί πάμπολλες φορές. Ο Αλισον ήξερε πού θα πάει η μπάλα πριν σουτάρει ο Αργεντινός στο φάουλ. Παρ’ όλα αυτά δεν μπόρεσε να αντιδράσει. Οι αμυντικοί ξέρουν πώς θα ντριμπλάρει και πώς θα σουτάρει. Και πάλι δεν μπορούν να αντιδράσουν. Αυτή είναι η διαφορά της διάνοιας από τον καλό παίκτη. Γι’ αυτό θα μείνει στην Ιστορία ως ο καλύτερος όλων.