Οι νάρκισσοι της πίστας και της κάλπης

Περίμενε κανείς πως οι τελευταίοι θα ήταν οι τραγουδιστές της παραλιακής. Αλλά όχι. Θα υπάρχει πάντα κάποιος πολιτικός που θα γεμίσει με τις αφίσες του δρόμους, τζαμαρίες και κολώνες για να υπενθυμίσει την παρουσία του. θα υπάρχει πάντα κάποιος Νάσος Ηλιόπουλος για να υπενθυμίσει πως από τη δηλωμένη αφοσίωση στην προστασία του περιβάλλοντος μπορεί κανείς να εξαιρεί την αφισορύπανση χωρίς ίχνος ενοχής. Για να υποστηρίξει με τον κακοτυπωμένο ναρκισσισμό του πως υπάρχει μια οικολογία που μπορεί να σπαταλά χαρτί, να καταλαμβάνει δημόσιους χώρους με βούρτσες και κόλλα, να υποβαθμίζει ακόμη περισσότερο την αισθητική μιας ταλαιπωρημένης πόλης.

Ο Ηλιόπουλος δεν είναι Κιάμος, ο δικός του ναρκισσισμός δεν είναι επιδεικτικός, ο υποψήφιος δήμαρχος δεν ποζάρει σαν ωραιοπαθής κλαρινογαμπρός. Είναι μάλλον ένας ανεστραμμένος ναρκισσισμός, είναι ο ναρκισσισμός της απλότητας και της στημένης ταπεινότητας. Αλλά από τις ιλουστρασιόν αφίσες της παραλιακής έως τις δήθεν ανεπιτήδευτες της πολιτικής η απόσταση δεν είναι μεγάλη. Την ίδια δουλειά κάνουν, το ίδιο μέσο διαμεσολάβησης συνιστούν ανάμεσα στον νάρκισσο και το κοινό είτε πρόκειται για κάλεσμα στην πίστα είτε για κάλεσμα σε μια προεκλογική συγκέντρωση. Είτε πετάει ο νάρκισσος λουλούδια είτε μοιράζει ψηφοδέλτια.

Η απόσταση δεν είναι μεγάλη ενώ θα έπρεπε να είναι τεράστια. Πού είναι το χάσμα; Πού είναι η υπόσχεση του υποψήφιου δημάρχου πως θα εξαφανιστούν οι αφίσες από τις κολώνες και των τραγουδιστών της παραλιακής και κάθε τηλεοπτικού σταρ; Πώς γίνονται ακόμη και οι πολιτικοί της τελευταίας γενιάς, εκείνοι που ξέρουν πως οι μάχες κερδίζονται πια στα σόσιαλ μίντια, ένα με όλους εκείνους που παρανομούν όχι μόνο ρυπαίνοντας αλλά και κλέβοντας το βλέμμα των οδηγών από τον δρόμο; Δεν μπορεί να απαιτήσει κανείς την απάντηση από τον Κιάμο. Μπορεί όμως να την περιμένει από κάποιον που φιλοδοξεί όχι μόνο να διοικήσει αλλά και να αλλάξει μια πόλη. Από κάποιον που, αν και νέος, πολιτεύεται με τόσο παλιά υλικά.