Αισιοδοξία ή απαισιοδοξία;

Ο Αγιαξ και η Μπαρτσελόνα απέκτησαν ένα μεγάλο προβάδισμα μετά τους δύο πρώτους ημιτελικούς του Τσάμπιονς Λιγκ, ωστόσο όποιος αληθινά αγαπάει το ποδόσφαιρο ελπίζει να μην παραιτηθούν από τις ελάχιστες ελπίδες τους η Τότεναμ και η Λίβερπουλ, ώστε να δούμε δύο μεγάλα ματς και στις ρεβάνς. Εχει πλάκα, αλλά στην προετοιμασία των δύο αγγλικών ομάδων πριν από τους επαναληπτικούς της ερχόμενης εβδομάδας, οι δύο προπονητές τους πρέπει να τους μιλήσουν για τη σημασία της έδρας υποστηρίζοντας εντελώς αντίθετα πράγματα: ο Γιούργκεν Κλοπ πρέπει να πείσει τους παίκτες της Λίβερπουλ ότι στο μαγικό Ανφιλντ όλα γίνονται και ο Μαουρίτσιο Ποτσετίνο πρέπει να βάλει στο μυαλό των παικτών της Τότεναμ ότι στο μοντέρνο ποδόσφαιρο οι έδρες δεν παίζουν και μεγάλο ρόλο!

Ο ίδιος
Ο Κλοπ για να πείσει τους παίκτες του ότι είναι ικανοί για ένα θαύμα πρέπει να πειστεί πρώτα ο ίδιος ότι αυτό γίνεται. Μετά το τέλος του ματς στο Καμπ Νου είπε ότι η Λίβερπουλ έκανε απέναντι στην Μπαρτσελόνα το καλύτερό της παιχνίδι στο Τσάμπιονς Λιγκ τα δύο τελευταία χρόνια! «Είπα στους παίκτες μου ότι είμαι περήφανος για το πώς παίξανε. Είμαι χαρούμενος. Οι παίκτες μου έπαιξαν γενναία, με πάθος και σε πολλές περιπτώσεις δημιούργησαν ευκαιρίες» τόνισε ο Γερμανός κι αυτές οι δηλώσεις (ακόμα και με μια μικρή δόση υπερβολής…) είναι θετικές γιατί μαρτυρούν πόσο στην ομάδα πιστεύει. Ερωτηματικά γεννά το δεύτερο μέρος τους. «Ηταν εκπληκτικό το πώς ελέγξαμε το παιχνίδι, ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο. Η απόδοσή μας ήταν πραγματικά καλή, τα παιδιά έκαναν ένα σούπερ παιχνίδι» τόνισε καταθέτοντας την αμφιβολία του για το αν στη ρεβάνς η Λίβερπουλ μπορεί να παίξει καλύτερα: «Δεν ξέρω αν μπορούμε να παίξουμε καλύτερα – αυτό που κάναμε απόψε ήταν ένα άψογο ματς, αλλά μετράει μόνο το αποτέλεσμα» εξήγησε. Προφανώς αν η Λίβερπουλ δεν μπορεί να παίξει καλύτερα στην έδρα της δεν μπορεί και να προκριθεί – κάποιος πρέπει να το κάνει σαφές στον καλό προπονητή της.

Μαγεία
Ο Κλοπ είναι τόσο εργατικός, τόσο πραγματιστής και τόσο ρεαλιστής που σίγουρα δεν πιστεύει στη μαγεία του Ανφιλντ: πρέπει, όμως, να το κάνει γιατί χωρίς τη δική του πίστη η ομάδα του δεν μπορεί να κάνει θαύματα. Ας του θυμίζουν (για όλους εμάς που θέλουμε να δούμε μάχες υψηλού επιπέδου και στη ρεβάνς) ότι η Λίβερπουλ στο Τσάμπιονς Λιγκ έβαλε πέρυσι στην έδρα της δυο τσουβάλια γκολ στη Μάντσεστερ Σίτι και στη Ρόμα, που πριν γνωρίσει από πρώτο χέρι την κόλαση του Ανφιλντ, είχε αποκλείσει την Μπαρτσελόνα βάζοντάς της τρία γκολ στο γήπεδό της, χωρίς να δεχτεί κανένα. Η Μπάρτσα είναι η ίδια η περσινή ομάδα: καλά οργανωμένη στα μετόπισθεν και ανελέητη στην επίθεση. Αλλά όπως κάθε ωραία ομάδα έχει το κακό ελάττωμα να σταματά πού και πού και να κοιτάζεται στον καθρέφτη: αν η Λίβερπουλ τη βρει σε μια τέτοια βραδιά μπορεί να της κάνει ζημιά – κι ας μοιάζει καταδικασμένη.

Λονδίνο
Ο Ποτσετίνο, από την άλλη, έχει τα δικά του προβλήματα. Πρώτα από όλα πρέπει να αισθάνεται ανακουφισμένος. Ο Αγιαξ την Τρίτη κέρδισε την Τότεναμ στο Λονδίνο, αλλά έχασε την ευκαιρία να σφραγίσει το εισιτήριο για τον τελικό της Μαδρίτης: η νίκη του με 1-0 στο ανακαινισμένο Γουάιτ Χαρτ Λέιν είναι μεν σημαντική, πλην όμως δεν είναι από αυτές που δεν ανατρέπονται. Στο εφετινό Τσάμπιονς Λιγκ των μεγάλων εκπλήξεων αυτά τα σκορ δεν παρέχουν μεγάλη σιγουριά και η απόδειξη είναι ο ίδιος ο Αγιαξ: τις μεγάλες προκρίσεις του με τη Γιουβέντους και τη Ρεάλ Μαδρίτης της πήρε κερδίζοντας εκτός έδρας. Το καλύτερο σχόλιο για τους Ολλανδούς και την εμφάνισή τους την έκανε ο προπονητής τους, ο Ερικ τεν Χαχ, που εκτός από το να ντύνεται όπως ο Πεπ Γκουαρντιόλα(δηλαδή με ζακέτα και κουστούμι), μιλάει και όπως αυτός. «Για να προκριθεί ο Αγιαξ θα πρέπει στη ρεβάνς να παίξει πιο σωστά και θα τα καταφέρει μόνο αν είναι πραγματικά καλύτερος της Τότεναμ» είπε. Οι Ολλανδοί είχαν ένα δοκάρι με τον Νέρες στο 70΄για να κάνουν το 0-2 και να αποκτήσουν τεράστιο προβάδισμα πρόκρισης, αλλά το σουτ του Βραζιλιάνου σταμάτησε στο δοκάρι. Ηταν σαν η μοίρα να ήθελε να υπάρχει σασπένς και στο δεύτερο ματς: αν ο Αγιαξ είχε κερδίσει με 0-2 η ρεβάνς θα ήταν απλή διαδικασία – τώρα όχι.

Κέφι
Η Τότεναμ είχε δύο τεράστιες απουσίες: εκτός από τον μόνιμο σκόρερ και αρχηγό της τον φορ της Εθνικής Αγγλίας Χάρι Κέιν, δεν είχε και τον Κορεάτη Σον, τον παίκτη που φέτος έχει κάνει στο Τσάμπιονς Λιγκ τη διαφορά σε πολλά ματς. Η επιστροφή του στη ρεβάνς του Αμστερνταμ θα κάνει τους Λονδρέζους πιο επικίνδυνους: ας μην ξεχνάμε ότι η Τότεναμ την Μάντσεστερ Σίτι την απέκλεισε στον προημιτελικό σκοράροντας τρεις φορές εκτός έδρας. Γενικά τα χρόνια που η έδρα ήταν στο Τσάμπιονς Λιγκ το μυστικό της επιτυχίας μοιάζουν να έχουν περάσει. Τα γήπεδα των μεγάλων ομάδων μοιάζουν ολοένα περισσότερο με γιγάντια θέατρα και στα θέατρα ως γνωστόν μετρά πάντα το κέφι του ηθοποιού και όχι οι συνθήκες.

Εποχές
Δεν ήταν πάντα έτσι και υπάρχει μια ωραία ιστορία που μας έρχεται από τα χρόνια του 1960, που το αποδεικνύει. Προς το τέλος της δεκαετίας σε μια από τις πρώτες του εμφανίσεις στο τότε Κύπελλο Πρωταθλητριών ο Αγιαξ αγωνίστηκε στον δεύτερο γύρο με τη Λίβερπουλ και στο πρώτο ματς την κέρδισε με 5-1. Κι όμως, όπως αναφέρει στη βιογραφία του ο μεγάλος Ρίνους Μίχελς, πριν από τη ρεβάνς οι παίκτες του ήταν όλοι τρομερά φοβισμένοι. «Περίμεναν ότι η λάσπη θα φτάνει μέχρι το γόνατο, ότι δεν θα βλέπουν τίποτα εξαιτίας της ομίχλης, ότι οι άγγλοι οπαδοί θα τους πετάνε νεράτζια με ξυραφάκια κι ότι θα δεχτούν επιθέσεις ακόμα και στα αποδυτήρια» γράφει και αποκαλύπτει ότι πολλοί από αυτούς δεν ήθελαν καν να μπουν στο αεροπλάνο. Ηταν άλλες εποχές φυσικά – δεν υπήρχε για παράδειγμα η υπερπληροφόρηση που υπάρχει σήμερα. Φυσικά το ποδόσφαιρο είχε πάντα λογική: τότε ο Αγιαξ, δεν ηττήθηκε στη ρεβάνς, αλλά απέσπασε μια μάλλον εύκολη ισοπαλία με 2-2. Το Ανφιλντ δεν τον τρόμαξε, αλλά μην το πει κανείς στον Κλοπ…

Λόγος
Οι Αγγλοι είχαν φέτος μια καταπληκτική χρονιά στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Εβαλαν και τις τέσσερις ομάδες τους στα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ και δύο από αυτές, η Λίβερπουλ και η Τότεναμ, έφτασαν και στα ημιτελικά. Σκόνταψαν πάνω στον Αγιαξ και την Μπαρτσελόνα χωρίς στα παιχνίδια με αυτούς να έχουν παίξει χειρότερα. Αναρωτιέμαι αν αυτό είναι λόγος αισιοδοξίας ή απαισιοδοξίας…