Η «κερκίδα» του Πολάκη

Η συζήτηση για τον Παύλο Πολάκη στο Μέγαρο Μαξίμου δεν είναι καινούργια, ούτε φούντωσε με την αναταραχή που προκάλεσε η επίθεση στον υποψήφιο ευρωβουλευτή της ΝΔ, Στέλιο Κυμπουρόπουλο. Είχε ξεκινήσει ήδη από την εποχή που ο αναπληρωτής υπουργός απειλούσε να «θάψει δυο μέτρα κάτω από τη γη» δημοσιογράφους που καλύπτουν το ρεπορτάζ της Υγείας, αλλά έγινε εντονότερη όταν ο Πολάκης διαμήνυε σε απευθείας σύνδεση ότι όλους τους δημοσιογράφους «τους έχει» μόνος του. Με τις γνωματεύσεις του (και τις συστάσεις προς δικαστές;) πως ο ΣΥΡΙΖΑ «θα κερδίσει τις εκλογές εάν βάλει έναν-δυο πρώην υπουργούς στη φυλακή», στο πρωθυπουργικό γραφείο δεν ίδρωσαν πολλοί. Η παρέμβαση Πολάκη θεωρήθηκε ότι κινείται εντός του πολιτικού πλαισίου. Αλλά, με τις απειλές στους δημοσιογράφους κάποιοι στον πρωθυπουργικό πυρήνα αναρωτήθηκαν μήπως το πράγμα ξεφεύγει – και ο Πολάκης αρχίζει πλέον να γίνεται δυσβάστακτο φορτίο. Πριν από το επεισόδιο με τον Κυμπουρόπουλο, το ζήτημα είχε τεθεί στον κύκλο του Μαξίμου παρόντος και του Τσίπρα. Η αντίδραση του Πρωθυπουργού δεν εξέπληξε, αλλά ορισμένοι ευελπιστούσαν ότι αυτή τη φορά θα μπορούσε να δει την κατάσταση με διαφορετικό μάτι: «Ο Πολάκης χρειάζεται γιατί έχει κερκίδα…», ήταν η πρωθυπουργική απάντηση – που μεταφέρθηκε τις επόμενες ημέρες και σε άλλους συνομιλητές, έξω από τον στενό πυρήνα του Μαξίμου. «Ναι, αλλά αν συνεχίσει έτσι, θα αδειάσει το υπόλοιπο γήπεδο!..», αντέδρασαν κάποιοι που εισέπραξαν το πρωθυπουργικό σχόλιο, χωρίς να υπάρξει ανταπάντηση.

Οι ίδιοι συνομιλητές του Αλέξη Τσίπρα κατανοούν ότι στην αφετηρία μιας προεκλογικής εκστρατείας η στήριξη στον Πολάκη δικαιολογείται – για να αποφευχθούν άλλα ρήγματα και να μη βρει χώρο η αντιπολίτευση. Την ώρα της μάχης δεν «αδειάζεις» του υπουργούς σου. Στους ίδιους συνομιλητές, ωστόσο, φαίνεται ακατανόητη η ταύτιση Τσίπρα με τον Πολάκη. Και το δικό τους αντάμωμα στις ακτές της Νότιας Κρήτης, δεν άφησε αμφιβολίες ότι η πρωθυπουργική ομπρέλα στον «αψύ» υπουργό δεν είναι μόνον πολιτική. Στην όποια αντιπαράθεση Πολάκη – Κυμπουρόπουλου όλοι στον ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνονται ότι η εξέδρα δεν μπορεί να είναι με τον Πολάκη. Ούτε καν η «κερκίδα του Πολάκη». Συνεπώς, ο Τσίπρας επιλέγει να βρεθεί απέναντι σε όλους, βλέποντας στον Πολάκη κάτι που δεν βλέπει κανείς άλλος. Ο ακατέργαστος υπουργικός τσαμπουκάς και μια αντίληψη πολιτικής μαγκιάς, θα μπορούσε να έχει πέραση σε ένα σκληροπυρηνικό κοινό, αλλά αυτό δεν είναι το μόνο κοινό στο οποίο απευθύνεται ένας Πρωθυπουργός. Επίσης, παρά την εικόνα που μπορούν να διαμορφώσουν ορισμένοι κι εντός της κυβέρνησης, αναζητώντας λογικές εξηγήσεις ως προς τη χρησιμότητα του αναπληρωτή υπουργού, ο Πολάκης δεν είναι ένας «γελωτοποιός» στη βασιλική αυλή. Με όσα λέει και όσα κάνει, δεν γελάει κανείς – ούτε ο Τσίπρας. Μια άλλη εξήγηση για τη διαπροσωπική σχέση Τσίπρα – Πολάκη μπορεί να περνά από την εκτίμηση του Πρωθυπουργού ότι ο Πολάκης αποτελεί μια παρεξηγημένη περίπτωση. Αλλά, ακόμη κι αν πολιτικοί σύντροφοι και αντίπαλοι τον έχουν παρεξηγήσει, ο ίδιος δεν κάνει επί μια τετραετία τίποτα για να αλλάξει τις εντυπώσεις. Αντιθέτως, ο «πολακισμός» τροφοδοτείται συνεχώς με νέα επεισόδια, δημιουργώντας έναν ακόμη πολιτικό νεολογισμό στα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ.

Ολα αυτά αρκούν για το μεγάλο «βραχυκύκλωμα» που προκαλεί σε υπουργούς και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ η απόλυτη κάλυψη του Τσίπρα στον Πολάκη. Κι αν αποφευχθούν προεκλογικά εσωκομματικές εκρήξεις, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι μετά τις κάλπες μια αναταραχή στην Κουμουνδούρου δεν θα περιλαμβάνει και τον Πολάκη. Κυρίως επειδή πολλοί φοβούνται ότι πίσω από την κάλυψη, εκείνο που εν τέλει κρύβεται είναι η επιθυμία του Τσίπρα για ένα κόμμα που – στην επόμενη μέρα – θα βασίζεται σε Πολάκηδες. Και μαζί με το κόμμα και ο Τσίπρας.