Ατζέντα

Το πιο αστείο στην τραγωδία Πολάκη είναι η αντίδραση του Μαξίμου. Εκνευρίστηκαν, λέει, όχι γι’ αυτά που είπε ο Πολάκης αλλά επειδή τους άλλαξε την ατζέντα.

Συγγνώμη παιδιά αλλά ποια ήταν η ατζέντα που άλλαξε ο Πολάκης;

Νόμιζε κανείς ότι θα κάνουμε εκλογές για το δώρο Χριστουγέννων ή μήπως ότι θα ψηφίζαμε τραγουδώντας «δεν θα περάσει ο φασισμός»;

Δεν θέλω να τους στενοχωρήσω αλλά τέτοια ατζέντα και τέτοιες εκλογές έχουν στο μυαλό τους μόνο κάτι συριζόπουλοι για να παίρνουν κουράγιο.

Οι υπόλοιποι θα ψηφίσουν για τα μούτρα της κυβέρνησης. Οπως ψηφίζουν σε όλες τις εκλογές. Κι όπως τα κρίνει ο καθένας.

Σου αρέσει η κυβέρνηση; Ρίχνεις Τσίπρα, Κόκκαλη και Πολάκη δαγκωτό.

Δεν σου αρέσει; Τους μαυρίζεις χαρωπά.

Με τον Μητσοτάκη θα λογαριαστούμε άλλη φορά κι αν εν τω μεταξύ γίνει κυβέρνηση. Τόσο απλό!

Διότι από τότε που υπάρχει αντιπροσωπευτική δημοκρατία η κάθε επιλογή και η κάθε εκλογή αναφέρεται στο κεντρικό ερώτημα της κυβερνητικής εξουσίας. «Ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο».

Κι από τότε που υπάρχει συμπολίτευση κι αντιπολίτευση, ο «μείζων στόχος στη χώρα» για την αντιπολίτευση είναι να φύγει η κυβέρνηση.

Είτε είναι κομμουνιστές (όπως τους θεωρεί ο Αδωνις), είτε ακροδεξιοί, είτε καφέ με άσπρες βούλες. Πρώτα φεύγουν και μετά οργανώνουμε επιστημονική ημερίδα να το κουβεντιάσουμε.

Διότι το πρόβλημα με την ατζέντα στην πολιτική είναι ότι η πολιτική αποτελεί την ατζέντα. Δεν τη φτιάχνει κάποιος στο Μαξίμου, ούτε τη διαμορφώνει η ΕΡΤ, ούτε την αλλάζει ο Πολάκης, ούτε τη διαλέγει ο Θεοδωράκης.

Λυπάμαι αλλά αυτή είναι η λογική της δημοκρατίας. Μόνο κάτι υπερφίαλοι πολιτευτές ή κομματικοί ταλιμπάν μπορεί να νομίζουν ότι η ατζέντα διαμορφώνεται κατά τα γούστα και τη βόλεψή τους.

Οτι δηλαδή δεν υπάρχουν πράξεις, αξίες, κανόνες, ιεραρχήσεις, μέτρο ή αναφορές. Οτι δεν υπάρχει πραγματικότητα. Οτι υπάρχουν μόνο συναλλαγές, νταβατζιλίκι και συμψηφισμοί.

Γι’ αυτό έχουν το ψέμα στην άκρη της γλώσσας. Και γι’ αυτό σήμερα χαϊδεύονται τόσο εύκολα με εκείνους που βρίζονταν χθες.

Η απουσία πεποίθησης αποτελεί δυστυχώς τη (μάλλον μοναδική) θεμελιώδη πεποίθηση του ΣΥΡΙΖΑ. Τι τον βολεύει.

Από εκεί πηγάζει η μανία ελέγχου. Ετσι εξηγείται το μένος με την αντιπολίτευση, τους ανεξάρτητους θεσμούς και όσα μέσα ενημέρωσης δεν ελέγχουν. Δεν τους θεωρούν αναπόσπαστα μέρη του δημοκρατικού παιχνιδιού αλλά ενοχλητικούς παρείσακτους.

Θεωρητικά θα ήθελαν όλα να ερμηνεύονται κατά την τσέπη τους, ακόμη κι ο Πολάκης. Κι όταν ο Πολάκης αποδεικνύεται πολύ ξετσίπωτος για να κρυφτεί στην τσέπη τους, τότε χαλάει την ατζέντα!