Το δικαίωμα στην αναπαραγωγή του ελαττώματος

Η αντιπολίτευση έχει άγχος. Φοβάται να πει έστω μισή θετική κουβέντα για κυβερνητική πολιτική, ακόμα κι αν συμφωνεί σε κάποια σημεία μαζί της. Κυριαρχεί «ο θάνατός σου η ζωή μου». Πράγμα που σημαίνει πως θεωρεί ότι ο βίος της κυβέρνησης εξαρτάται από τη δική της, την αντιπολιτευτική επιείκεια. Παλαιότερα το ονόμαζαν «δομική αντιπολίτευση». Είναι βέβαια παρωχημένο σύστημα αφού ο κόσμος είναι απολύτως εξοικειωμένος μαζί του, δεδομένου ότι αποτελεί και το δικό του και μάλιστα το πιο οικείο ιεραρχικό σύστημα. Ο λαός εκθειάζει ή απορρίπτει, χωρίς ενδιάμεσες κριτικές ζώνες. Και αφού ο λαός δεν εκπλήσσεται απ’ τη μέθοδο, ούτε πείθεται, ούτε έλκεται. Είναι έγκλειστος στο δικό του ιδιοσύστημα.

Γιατί υπάρχει η εμμονή στη χοντροκομμένη αντιπολιτευτική τεχνοτροπία; Είναι άσκηση αυτοπεριχαράκωσης. Αυτοπεριφρούρησης. Το εσωτερικό τοπίο, ιδίως στη ΝΔ είναι γεμάτο ρήγματα, ιδεολογικές και συμπεριφορικές ασυνέχειες. Επιβιώνουν απίστευτα ιδεολογικά υπολείμματα, ένας εθνολαϊκιστικός βερμπαλισμός ημιμάθειας, ένας κούφιος πουριτανισμός και ψευδοευσεβισμός, μαζί με μια καπατσοσύνη πιάτσας και φιλεξούσιο πάθος. Φυσικά υπάρχουν και αρκετές σοβαρές φωνές της φιλελεύθερης παράδοσης, που συχνά όμως περιθωριοποιούνται. Είναι λογικό και εξηγήσιμο να αναδύονται αντιφάσεις και ιδεολογικά χάσματα εντός της συντηρητικής παράταξης. Η συνύπαρξη δεν είναι σύνθεση και η προσδοκία εξουσίας δεν συγκροτεί ενότητα, απλώς επιβάλλει μια προσωρινή, δετή ενοποίηση.

Πολλοί πεπειραμένοι νεοδημοκράτες θεωρούν «ψιλά γράμματα» τα στοιχεία ιδεολογικής αποσυναρμολόγησης. «Δώσε μου εμένα την εξουσία και αργότερα τα βρίσκουμε στο εσωκομματικό πεδίο». Εντούτοις η ιδεολογική εγγύτητα είναι το κύριο στοιχείο μακρόβιας και ουσιώδους συνοχής, άρα πολιτικής επιτελεστικότητας. Η σκέψη του ευρείας παιδείας κ. Τζαβάρα, η φιλελεύθερη θεσμική κουλτούρα του κ. Δένδια κ.ά. τι σχέση έχουν με τα (όντως καλογυμνασμένα) μανιχαϊστικά, ηθικιστικά σχήματα του κ. Βορίδη ή τις απλουστεύσεις και τους αρχαϊσμούς του κ. Γκιουλέκα; Καμία. Ακόμα η προστατευτική παράδοση του καραμανλισμού που διατρέχει τον λόγο πολλών βουλευτών και στελεχών, πώς συνδυάζεται με τη σκληροπυρηνική νεοφιλελεύθερη μεταφυσική του κ. Α. Γεωργιάδη; Η υψηλή ένταση και οι κατάρες αποτελούν το, χωρίς φαντασία, μίνιμουμ επικοινωνιακό έδαφος, για τη μάξιμουμ έφοδο στα χειμερινά ανάκτορα.

Ποια όμως είναι η διέξοδος, αν δεχτούμε βέβαια ότι η ιδεολογική καχεξία και αντιφατικότητα αποτελούν αδιέξοδο; Επειδή η ΝΔ έχει παραιτηθεί από τα δύο βασικά επίδικα, στην πραγματικότητα δεν εγγράφεται η κατάσταση ως αδιέξοδο: έχει απελευθερωθεί από το πρόβλημα της χάραξης στρατηγικής για τη χώρα, αφού χρόνια τώρα ολόκληρο το πολιτικό σύστημα βολεύεται στην απλή πρόσδεση. Επίσης έχει απελευθερωθεί από το πρόβλημα της επινόησης πρωτογενούς πολιτικής παραγωγής (δηλαδή της ανασυγκρότησης του δημόσιου χώρου, πολιτικού, διοικητικού, θεσμικού, ώστε επιτέλους αυτός να ακούσει την πραγματικότητα και να μην την ανταγωνίζεται). Οι πολλές απόπειρες έχουν στεφθεί με υψηλού επιπέδου αποτυχία. Αρα στα βασικά και κύρια, το σύστημα είτε υιοθετώντας τον τυφλοσούρτη, είτε την παραίτηση (και μορφή παραίτησης είναι οι επιμέρους εμβαλωματικές διευθετήσεις) έχει πετάξει λευκή πετσέτα.

Η ΝΔ ως βασική συνιστώσα του συστήματος διεκδικεί το δικαίωμα στην αναπαραγωγή των ελαττωμάτων του.

Ο Δημήτρης Σεβαστάκης είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Νομού Σάμου