Εχει φτάσει τώρα {LF}ο καιρός της ελπίδας

Αφιέρωμα στην πυρκαγιά της Παναγίας των Παρισίων: μια εξαιρετική γενναιοδωρία, ένα μοντέλο κινητοποίησης προς επινόηση (ή αναπαραγωγή) προκειμένου να δοθούν απαντήσεις στις καταστάσεις έκτακτης ανάγκης των κοινωνιών μας (σε παγκόσμιο επίπεδο).

Το βράδυ της 15ης Απριλίου η Παναγία των Παρισίων, σύμβολο της κουλτούρας μας και μάρτυρας της ιστορίας μας, καταστράφηκε από τις φλόγες. Για αρκετές ώρες το έθνος έτρεμε, μη δυνάμενο να προβλέψει το αποτέλεσμα αυτής της καταστροφής, αβοήθητος θεατής της μάχης που έδιναν 400 πυροσβέστες αναλαμβάνοντας ακραία ρίσκα.

Ολος ο κόσμος έμεινε αποσβολωμένος και κυριεύθηκε από απογοήτευση μπροστά στην προσπάθεια των φλογών να καταστρέψουν αιώνες αρχιτεκτονικών επιτευγμάτων.

Εντός ολίγων δευτερολέπτων συνειδητοποιήσαμε ότι αυτό που μας φαινόταν ως μια άφθαρτη μνημειώδης κατασκευή, στην πραγματικότητα ήταν μια εύθραυστη και θα μπορούσε να είχε εξαφανιστεί μέσα σε λίγες ώρες, αφήνοντάς μας ορφανά από μια κληρονομιά που φαινόταν αιώνια αποκτημένη.

Ο πόνος όμως και η αδυναμία των πρώτων ωρών μπροστά σε ένα τέτοιο θέαμα σύντομα έδωσαν τη θέση τους στην αλληλεγγύη, τη γενναιοδωρία, τη δόση αισιοδοξίας για την ανοικοδόμηση αυτής της κληρονομιάς της ανθρωπότητας.

Την επομένη αυτής της φοβερής δοκιμασίας, παραμένει ένα συναίσθημα εντυπωσιασμού και απέραντης ευγνωμοσύνης. Αισθάνομαι περήφανος για τη χώρα μας: μια εθνική ενότητα διαμορφώθηκε αυθόρμητα και σε μεγάλο βαθμό. Η εξουσία του κράτους ασκήθηκε μέσω των πυροσβεστών μας, των υπηρεσιών του υπουργείου Πολιτισμού και της πόλης.

Πρέπει επίσης να χαιρετίσουμε και την εκπεφρασμένη συμπόνια: στο σημείο αυτό πρέπει να απευθύνω την ευγνωμοσύνη μου στους πολίτες του κόσμου που εξέφρασαν, από κοινού, την αλληλεγγύη και την αδελφοσύνη τους. Μια ισχυρή διεθνής δυναμική μάς έδειξε ότι ανεξάρτητα από τη φυλή μας ή τις θρησκευτικές μας πεποιθήσεις είμαστε σε θέση να ενωθούμε ενάντια στις αντιξοότητες.

Επειτα από αρκετούς μήνες λαϊκών εντάσεων, συγκρούσεων και παρεξηγήσεων, σε ένα περιβάλλον ταραγμένο από βία και ταλαιπωρία, η πυρκαγιά στην Παναγία των Παρισίων συνιστά μια δοκιμασία που εστάλη στον λαό της Γαλλίας. Πρέπει να το τονίσουμε, να το ξεπεράσουμε.

Η ενέργεια της ανασυγκρότησης ζωντανεύει ήδη τη Γαλλία, πολλαπλασιάζονται οι πρωτοβουλίες για την αναδόμηση της Παναγίας των Παρισίων: οικονομική υποστήριξη από μεγάλες περιουσίες, διεθνείς δωρεές, κινητοποίηση όλων των ταλέντων των πολύ μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, των επαγγελματιών, των πολιτών μέσω του θεμελίου της κληρονομιάς, του αθλητισμού, του πολιτισμού…

Ας συσπειρωθούμε λοιπόν μπροστά σε αυτήν τη δυναμική. Εχει φτάσει τώρα, περισσότερο από ποτέ, ο καιρός της ελπίδας προκειμένου να φέρει συγκεκριμένες λύσεις στις προκλήσεις των σύγχρονων κοινωνιών μας: να μεταδώσει έναν φιλόξενο και βιώσιμο πλανήτη για τα παιδιά μας, να εξαλείψει τη φτώχεια, να συνοδεύσει όλους εκείνους να ενσωματωθούν στην κοινωνία μας με αξιοπρέπεια. Ηρθε η ώρα να οικοδομηθεί ένας δίκαιος και ευημερών κόσμος. Μπορούμε να το καταφέρουμε.

Ο Μπρουνό Φουκς είναι γάλλος βουλευτής