«Αντεξα γιατί ήθελα πολύ να πετύχω»

^«Οπως όλοι οι Ουρουγουανοί, ήθελα κι εγώ να γίνω ποδοσφαιριστής. Επαιζα καταπληκτικά, ήμουνα τέλειος, αλλά τη νύχτα, στον ύπνο μου. Τα πρωινά ήμουν ξυλοκόπος, χειρότερος δεν έχει περάσει από τις αλάνες της χώρας μου. Πέρασαν πολλά χρόνια ώσπου να αποδεχτώ τελικά τον εαυτό μου: δεν είμαι παρά ένας ζητιάνος που περιφέρεται ανά τον κόσμο, παρακαλώντας για λίγο καλό ποδόσφαιρο στα γήπεδα. Ενα καλό παιχνίδι, για τον Θεό». Ο Εντουάρντο Γκαλέανο, ίσως ο τελευταίος φιλόσοφος του football, περιέγραψε λυρικά το πιο σκληρό… μάθημα ενηλικίωσης κρατώντας στα χέρια του μια μπάλα. Το δευτερόλεπτο, που το μπαλόνι του ονείρου σκάει με κρότο μέσα στην νύχτα. Στο βράδυ που δίχως να σε ρωτήσει, κοιμάσαι παιδί και ξυπνάς άντρας. Οταν καταλαβαίνεις πως ζωή δεν είναι αυτό που θα ήθελες, αλλά αυτό που… βλέπεις!

Πόσοι δεν σκέφτηκαν το ίδιο, από άκρη σε άκρη του πλανήτη. Πόσες γενιές δεν αναζήτησαν την «αθανασία» μέσα από το πιο όμορφο παιχνίδι. Μια μπάλα, ένα γεμάτο γήπεδο, τα χρώματα της ομάδας, το γκολ της έκστασης. Ενα ταξίδι με αερόστατο. Να τους κοιτάζεις εσύ από ψηλά, και εκείνοι να μην μπορούν να σε δουν…  Πόσοι είναι άραγε εκείνοι που όντως τα καταφέρνουν. Με βάση τη δημοφιλία του ποδοσφαίρου; Ενας στο εκατομμύριο. Ή ένας στα δέκα εκατομμύρια του πληθυσμού της Ελλάδας, όπως ο κύριος που κάθεται δίπλα μου και έχω την αίσθηση πως για τον λόγο αυτό, μας κοιτάζουν όλοι. Σεμνός, χαμογελαστός, ήρεμος. Σχεδόν ταπεινός μέσα στις φόρμες του. Εχει μόλις τελειώσει την προπόνηση στον Ρέντη. Θα φάμε και θα φύγει να πάει να κάνει παρέα στον Bill, που αυτές τις ημέρες αναρρώνει από τον πιο σοβαρό τραυματισμό της καριέρας του. Ο Bill «σπουδαίο παιδί, φίλε» δεν είναι άλλος από το τοτέμ του ελληνικού αθλητισμού με το όνομα Βασίλης Σπανούλης. Σημειωτέον πως ήθελε αργότερα να πάει να ρίξει και κάνα σουτάκι στις μπασκέτες της γειτονιάς του στον Αλιμο, αλλά «ρε συ τι καιρός είναι αυτός. Δεν έχει σταματήσει να βρέχει. Είναι Απρίλης και νομίζεις ότι είναι Δεκέμβρης»… Κοίτα να δεις τελικά που βρέχει ο ουρανός και στον μαγικό κόσμο του Κώστα Φορτούνη!

Αρχηγός του Ολυμπιακού. Αστέρι της εθνικής ομάδας. Μια τέλεια έκφανση ταλέντου. Σκόρερ, δημιουργός, γητευτής της μπάλας. Της συνομοταξίας εκείνης που έγινε πόστερ στο εφηβικό δωμάτιο του 20ού αιώνα και wallpaper στους υπολογιστές και τα κινητά του σήμερα. Το όνομα αλλάζει, ίσως και η θέση στο χορτάρι. Τα υπόλοιπα είναι ίδια. Ο Γιώργος Δεληκάρης των 70s, ο Νίκος Αναστόπουλος των 80s, ο Βασίλης Καραπιάλης των 90s, o Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς των 00s. Τώρα εκείνος. Δεν είναι μόνο ο καλύτερος των καιρών μας. Δεν είναι απλά κάποιος που τρελαίνει – και φέτος – τους αριθμούς έχοντας 17 γκολ και 16 ασίστ λίγο πριν από τον επίλογο της σεζόν. Στην πραγματικότητα είναι η προσωποποίηση εκείνου του παιδικού ονείρου που το είδαμε όλοι, αλλά το έζησαν ελάχιστοι…

Δεν πέρασε ελληνική γενιά χωρίς τον δικό της ερυθρόλευκο «ροκ σταρ». Σήμερα ο 5ος Beatle – που θα έλεγαν σε διάλεκτο scouse στο Μερσεϊσάιντ – για το μεγάλο λιμάνι του Πειραιά, είναι από την… Καλαμπάκα. Και όποτε μπορεί, δεν βλέπει την ώρα να επιστρέψει εκεί. «Το σπίτι μου. Μου έχει λείψει τόσο που δεν το φαντάζεσαι. Για αυτό όποτε μπορώ πηγαίνω εκεί. Σε ρεπό, σε διακοπές. Μέχρι τα δώδεκα δεν με έβλεπε, και μετά δεν το έβλεπα εγώ. Με μια μπάλα έξω, με τους φίλους μου. Ολη μέρα ποδόσφαιρο. Και όταν εκείνοι πήγαν στο γυμνάσιο; Εγώ πήγα στον Ρέντη. Στις ακαδημίες του Ολυμπιακού. Από τα 12 ώς τα 14. Εμενα εκεί, έκανα προπόνηση εκεί, διάβαζα εκεί. Ολα. Λες και κάτι ήθελε να μου πει από τότε, πως δεύτερο σπίτι μου θα γίνει ο Ολυμπιακός. Η ομάδα μου» παραδέχεται. Και σχεδόν αναπόφευκτα η κουβέντα μας ξεκινά από εκεί.

Πώς είναι άραγε μικρό παιδί να ζεις σε ένα προπονητικό κέντρο; «Παράξενο. Ερχονταν οι γονείς μου βέβαια κάθε Σαββατοκύριακο, υπήρχαν και αρκετοί άνθρωποι της ομάδας που ήταν εκεί για να σε βοηθήσουν. Στην πραγματικότητα όμως ήσουν μόνος. Επρεπε να γίνεις υπεύθυνος. Εμαθα τι σημαίνει να φροντίζεις τον εαυτό σου και όλο αυτό μου έκανε πολύ καλό. Σκέφτομαι επίσης πως στα 26 μου έχω ζήσει περισσότερα χρόνια μακριά από την Καλαμπάκα και λιγότερα σε εκείνη».

«Μου έκανε καλό η μοναξιά»
Δεν υπερβάλλει. Το ποδόσφαιρο τον υποχρέωσε σε μια περιπλάνηση πολύ προ της… ώρας της. Στα 17 του – και έπειτα από μια τριετία στα Τρίκαλα – μετακόμισε στην Τρίπολη για τον Αστέρα. Στα 18 στη Γερμανία για την Καϊζερσλάουτερν. «Βλέπω καμιά φορά στην τηλεόραση τα θέματα για τα πολλά νέα παιδιά που φεύγουν στο εξωτερικό, και θυμάμαι τα δικά μου. Διαφορετικά στη βάση τους, αλλά στην ουσία τα ίδια. Ημουν 18 και έπρεπε να ζήσω μόνος μου στη Γερμανία. Οπως έφυγε ο Παναγιώτης (σ.σ.: Ρέτσος). Οι γονείς μου δούλευαν. Ερχονταν κάποιες φορές εκεί, αλλά ουσιαστικά έμενα μόνος μου. Είχαμε προπόνηση το πρωί και μετά στο σπίτι. Σπίτι και DVD. Δεν ξέρω πόσες ταινίες μπορεί να είδα εκείνα τα χρόνια» λέει χαμογελώντας ταξιδεύοντας στον χρόνο. «Μου έκανε καλό η μοναξιά. Είμαι κλειστός σαν χαρακτήρας, πολύ δεμένος με την οικογένειά μου. Εκείνα τα χρόνια έπαιξαν σημαντικό ρόλο στον τρόπο που σκέφτομαι σήμερα. Ακόμη και στον τρόπο που παίζω ποδόσφαιρο. Το να πάρεις μια απόφαση. Το να αναλάβεις μια πρωτοβουλία. Να βρεις μια λύση. Κατά έναν τρόπο πέρασε και στο παιχνίδι μου. Ηθελα να πετύχω. Και νομίζω ότι για αυτό άντεξα».

Το άλμπουμ των αναμνήσεων έχει πάρει θέση στο τραπέζι: «Οταν έφυγα από τον Ολυμπιακό, πήγα για λίγο στη Δήμητρα Τρικάλων να παίξω τοπικό. Εκείνο ήταν το δυσκολότερο διάστημα της ζωής μου. Ημουν απογοητευμένος. Εκεί υπήρχε ένας προπονητής, ο Αποστολής Γκαραγκάνης. Με ήξερε. Εβλεπε πως δεν ήμουν καλά. Οτι όλο αυτό μου είχε κοστίσει ψυχολογικά. Με βοήθησε πολύ αυτός ο άνθρωπος. Μου μιλούσε για ώρες. Πέρασαν τρεις – τέσσερις μήνες που δεν μπορούσα να βρω τα πατήματά μου. Τον εαυτό μου. Αν δεν ήταν εκείνος ο άνθρωπος και βέβαια η οικογένειά μου, δεν ξέρω τι θα είχε γίνει. Αν θα τα κατάφερνα να επανέλθω. Κάποια στιγμή ηρέμησα. Αρχισα να παίζω καλύτερα. Πήρα ψυχολογία. Είπα στον εαυτό μου ότι θα τα καταφέρω. Και τα κατάφερα. Εκείνοι οι τρεις – τέσσερις μήνες ήταν μάλλον οι σημαντικότεροι για τη διαδρομή μου. Μετά τα ξέρεις. (σ.σ.: από τη Δήμητρα πήγε στα Τρίκαλα, μετά στην Τρίπολη, μετά στη Γερμανία).

Στην Ελλάδα επέστρεψε το 2014. Σε ένα καλοκαίρι που πέραν του Ολυμπιακού, τον διεκδίκησαν ζωηρά ο ΠΑΟΚ, ο Παναθηναϊκός και η ΑΕΚ. «Είχα προτάσεις από όλους εκείνες τις ημέρες. Θυμάμαι ότι ο Ζήσης Βρύζας του ΠΑΟΚ μου τηλεφωνούσε καθημερινά. Μου έδιναν το “10” στην πλάτη. Μιλούσα και με τον Γιάννη Αναστασίου που ήταν τότε προπονητής του Παναθηναϊκού, είχα μιλήσει και με τον ιδιοκτήτη της ομάδας. Εγώ όμως ήθελα να γυρίσω στον Ολυμπιακό. Στο σπίτι μου. Και ας ήξερα ότι εκεί υπάρχει μια πολύ πιο ισχυρή ομάδα, που μόλις είχε πάρει το πρωτάθλημα και είχε φτάσει ώς τους 16 του Τσάμπιονς Λιγκ. Καταλάβαινα πως θα έπρεπε να ανταγωνιστώ σπουδαίους παίκτες. Οτι δεν θα ήταν εύκολο. Ηθελα όμως να παίξω στον Ολυμπιακό. Το ονειρευόμουν από μικρό παιδί. Ενιωθα πάντα πως μια μέρα θα γυρίσω. Ή απλά το ήθελα τόσο από τότε που μάζεψα τα πράγματα μου και έφυγα από τον Ρέντη. Με πείραξε πολύ που έφυγα έτσι. Οταν ο μάνατζέρ μου λοιπόν, μου είπε πως τηλεφώνησε ο κύριος Μαρινάκης για τον Ολυμπιακό, τελείωσαν όλα. Ή κατά έναν τρόπο μάλλον άρχισαν όλα».

Τρία πρωταθλήματα, δύο Κύπελλα, ατομικά βραβεία, εθνική ομάδα. Και στο βάθος πάντα ένας πορτογάλος προπονητής, λες και το «κάρμα» του Φορτούνη πλανάται κάπου στη Λισαβόνα. «Οταν ήρθα στον Ολυμπιακό, προπονητής ήταν ο Μίτσελ. Δεν με υπολόγιζε στο πλάνο του για τους βασικούς. Είχε τον Τσόρι που είχε κάνει φανταστική χρονιά. Είχε μια ομάδα έτοιμη. Δεν πήρα ευκαιρίες. Εφυγε τον Γενάρη, και ανέλαβε ο Βίκτορ Περέιρα. Με εκείνον άλλαξαν όλα. Με εμπιστεύτηκε, μου έδωσε χρόνο συμμετοχής. Με πίστεψε. Το ίδιο έγινε και με τον Μάρκο Σίλβα που ήταν ο προπονητής την περίοδο 2015-16. Τότε έκανα την καλύτερη σεζόν μου. Μέχρι τη φετινή. Και φυσικά σε αυτό έπαιξε ρόλο ο Πέδρο Μαρτίνς. Μου μίλησε από το καλοκαίρι, μου εξήγησε ότι θέλει να επενδύσει σε εμένα. Μου έδωσε ελευθερία. Αρέσει στους Πορτογάλους το καλό ποδόσφαιρο. Και μοιάζουν με εμάς σαν άνθρωποι. Στον τρόπο που σκέφτονται, που λειτουργούν. Έχουν έναν τρόπο να παίζεις και για εκείνους. Και εγώ στα αλήθεια φέτος ένιωσα πως παίζω και για τον κόουτς. Από την άλλη αισθάνομαι πιο ώριμος. Καλύτερος ποδοσφαιριστής. Αισθάνομαι πως βοηθώ περισσότερο την ομάδα»…

«Πιστεύω πολύ την ομάδα που φτιάξαμε»
«Ναι, αλλά τότε με τον Περέιρα και με τον Σίλβα ο Ολυμπιακός πήρε το πρωτάθλημα, φέτος τίποτα» του απαντώ σχεδόν προβοκατόρικα, ενώ καταλαβαίνω καλά τι μου λέει. Εκείνος όμως δεν χάνει την ηρεμία του: «Ετσι είναι το ποδόσφαιρο. Κάποιες φορές τα καταφέρνεις να πάρεις τους τίτλους, κάποιες όχι. Εμείς φέτος παρότι ξεκινήσαμε από την αρχή με νέο προπονητή και νέα ομάδα, τα διεκδικήσαμε όλα. Παίξαμε ποδόσφαιρο που το ευχαριστηθήκαμε, και το ευχαριστήθηκε και ο κόσμος. Δεν ξέρεις πόσο ωραίο είναι να βλέπεις από μέσα το Καραϊσκάκη γεμάτο και τον κόσμο χαρούμενο στις κερκίδες, ακόμη και σε ματς που οι τίτλοι είχαν χαθεί. Είμαι πέντε χρόνια εδώ. Το φετινό είναι απίστευτο». Και όσο για τον λογαριασμό; «Καταφέραμε πολλά. Βελτιωθήκαμε πολύ. Εχουμε σχηματίσει μια ομάδα – βάση για τα επόμενα χρόνια. Χτίστηκε κάτι που μπορεί να φέρει επιτυχίες για χρόνια. Η πρόκριση επί της Μίλαν θα μείνει στην Ιστορία. Διεκδικήσαμε όλους τους τίτλους. Ημασταν άτυχοι όμως σε καθοριστικά ματς. Φτιάχναμε φάσεις και δεν έμπαινε η μπάλα μέσα. Και αυτό μας στοίχισε. Την ομάδα που φτιάξαμε την πιστεύω πολύ. Το κατάλαβα από το καλοκαίρι όταν ξεκινήσαμε. Δεν θα άλλαζα πολλά σε εκείνη λοιπόν».

Δυο – τρία τραπέζια μακριά σε μια παρέα κάθεται ο Δημήτρης Διαμαντίδης με τον Νίκο Φιλίππου. Οταν τα βλέμματα συναντιούνται, η κουβέντα σχεδόν αναπόφευκτα γυρίζει στο μπάσκετ. Στην «τρέλα» του Φορτούνη. Καμαρώνει για την ικανότητά του και με την πορτοκαλί. Για το χέρι του που είναι αλφάδι πίσω από τη γραμμή των τριών πόντων «Το ‘χω, να ξέρεις» λέει γελώντας. Και υπάρχουν αποδείξεις. Οσοι τον ακολουθούν στα social media ξέρουν ότι ανά τακτά χρονικά διαστήματα εμφανίζονται κάποια βιντεάκια με τον αρχηγό να ξεκινά να σουτάρει για τρεις και να ξεχνά να αστοχήσει! Τον ρωτάω για τη φιλία του με τον Βασίλη Σπανούλη. Για το πώς «κόλλησαν» οι δύο τους. «Οταν γύρισα στον Ολυμπιακό ζήτησα μια φανέλα του, από έναν κοινό μας φίλο φυσικοθεραπευτή. Μου την έστειλε, και τον ευχαρίστησα με ένα μήνυμα στο κινητό του. Κάπως έτσι ξεκίνησε. Αρχίσαμε να βγαίνουμε παρέα για καφέ. Γνώρισα την οικογένειά του. Γίναμε φίλοι. Είναι φανταστικός άνθρωπος ο Billy. Πολύ μεγάλος αθλητής. Αρχηγός. Σπουδαίος. Αλλαξε την ιστορία του μπάσκετ με την απόφασή του να φύγει από τη σιγουριά του στον Παναθηναϊκό, και να έρθει στον Ολυμπιακό που τότε είχε μια δεκαετία μακριά από τους στόχους του. Ο απόλυτος ηγέτης. Παράδειγμα. Αναζητά διαρκώς νέα κίνητρα. Βάζει σταθερά τον πήχη πιο ψηλά. Για εμένα αυτό είναι το μυστικό. Το να βάζεις κάθε φορά έναν νέο στόχο. Εχει καταφέρει απίστευτα πράγματα. Και θα πετύχει κι άλλα. Γιατί έτσι είναι ο Billy».

Η αγάπη για το μπάσκετ
Στο ΣΕΦ ο Φορτούνης έχει… διαρκείας. Δεν χάνει ματς Ευρωλίγκας εδώ και χρόνια. Σκέφτηκα να τον ρωτήσω για την εικόνα της ομάδας φέτος, αλλά για να είμαι ειλικρινής πάντα είχα την περιέργεια του πόσο καλός φίλαθλος είναι ένας πρωταγωνιστής. Κάποιος που έχει νιώσει στο πετσί του και την αποθέωση και την κατακραυγή. «Αυστηρός είμαι μάλλον» μου λέει. «Μου αρέσει πολύ το μπάσκετ και πιστεύω ότι το καταλαβαίνω αρκετά. Μου τη… δίνει στο εύκολο λάθος, αλλά ξέρω πώς είναι και τέλος πάντων νομίζω ότι κρατάω ένα επίπεδο» (γέλια). «Με τους διαιτητές είσαι το ίδιο αυστηρός;» τον ρωτάω. «Εκείνοι καμιά φορά με κάνουν έξαλλο. Δεν εκνευρίζομαι από αντιπάλους, παρ’ ότι υπάρχουν ματς όπου συμβαίνουν διάφορα. Δεν έχω αποβληθεί ποτέ. Οταν τρώω μια κλωτσιά σκέφτομαι την επόμενη φάση. Το διαχειρίζομαι. Με τους διαιτητές όμως, είναι αλλιώς. Και την τελευταία διετία τα πράγματα είναι περίεργα. Το βλέπεις, το καταλαβαίνεις μέσα στο παιχνίδι. Τέλος πάντων. Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θα γινόμουν ποτέ διαιτητής»…

Κοίταξα το ρολόι. Ηταν τέσσερις. Ημασταν εκεί από τη μία. Λέγαμε, λέγαμε. Για το δίλημμα γκολ ή ασίστ: «Και τα δύο. Αλλά η ασίστ είναι ιδιαίτερη στο ποδόσφαιρο, το άθλημα είναι ομαδικό. Οταν δίνεις εσύ την μπάλα, θα σου τη δώσει και ο άλλος. Και εγώ είμαι αρχηγός. Πρέπει να σκέφτομαι τον συμπαίκτη μου». Για εκείνη την γκολάρα στο Emirates με την Αρσεναλ, από απευθείας κόρνερ: «Το ήθελα. Το προσπαθώ όταν βλέπω έναν τερματοφύλακα να μην το περιμένει. Πήρε και η μπάλα πολλά φάλτσα και έγινε. Το έχω δει πολλές φορές αυτό το γκολ στο ΥouΤube. Μάλλον είναι το αγαπημένο μου». Για τον Φέλιξ της Μπενφίκα που μοιάζει έτοιμος να γίνει ο επόμενος μεγάλος. Για το Τσάμπιονς Λιγκ. Για τα πλέι-οφ του ΝΒΑ (φαν των Warriors).

Ελειπε κάτι. Ο τρόπος που θα τον ρωτούσα για την επόμενη μέρα. Λέγονται πολλά για εκείνον. Για το νέο συμβόλαιο, για τις πολλές ομάδες που έχουν… στασίδι στο Καραϊσκάκη όλον τον χρόνο παρακολουθώντας τη βελτίωσή του. Η κουβέντα δεν πήγαινε προς τα εκεί. Μάλλον δεν θα τα κατάφερνα. Καμιά φορά όμως φτάνει να είσαι τυχερός. Κάποια στιγμή έρχεται στο τραπέζι μας ένας υπάλληλος του μαγαζιού. Τον ξέρει τον Κώστα. Χαιρετιούνται εγκάρδια. Με τα λίγα ελληνικά του καταλαβαίνω πως προσπαθεί να… βγάλει εκείνος την είδηση: «Φίλε τι έχομε; Εσύ φύγεις από Ελλάδα;» τον ρωτά. Ο Φορτούνης χαμογελάει. «Οχι ρε. Εδώ. Ολυμπιακός και Εθνική. Θα παίξουμε τώρα Ελλάδα – Ιταλία (8/6). Ματσάρα». «Τι νούμερο βάλεις;». «Στην Εθνική το “10”. Στον Ολυμπιακό ξέρεις. Πάντα το “7”». Τελικά ήταν πιο εύκολο από όσο φαινόταν…