Καχεκτική πολιτεία

Το 2006 ως υπουργός Επικρατείας υπεύθυνος για τα ΜΜΕ, ίδρυσα το πρώτο, στην Ευρώπη, τηλεοπτικό κανάλι για τα Ατομα με Αναπηρία
(ΑμεΑ), το «Πρίσμα +». Το μοναδικό αυτό ψηφιακό κανάλι πρόβαλλε πρόγραμμα τεχνικά εμπλουτισμένο με υποτίτλους για τους κωφούς, επιπλέον ηχητική βοήθεια για τους τυφλούς κ.λπ.

Παραλλήλως μετέτρεψα τον ιστότοπο του υπουργείου Τύπου σε αμιγώς προσβάσιμο στα ΑμεΑ, με ηχητική βοήθεια για τυφλούς, υπηρεσία πρωτοποριακή συνολικά για το ελληνικό Δημόσιο, τότε.

Το 2007 και το 2008 διοργάνωσα δύο διεθνή συνέδρια για τα ΑμΕΑ και την προσβασιμότητά τους στα ΜΜΕ. Τις ίδιες αυτές χρονιές διοργάνωσα δύο διεθνή φεστιβάλ ντοκιμαντέρ με ταινίες που αφορούσαν τη ζωή των Ατόμων με Αναπηρία. Η συμμετοχή ξεπέρασε κάθε προσδοκία, αφού προβλήθηκαν 205 ταινίες από όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη.

Η Ελλάδα μπήκε για λίγο στον παγκόσμιο χάρτη ευαισθητοποίησης των ΜΜΕ και του κοινού σε προβλήματα των ΑμεΑ.

Εκδώσαμε μάλιστα τότε με τους συνεργάτες μου ένα βιβλίο-εγχειρίδιο, ειδικά για δημοσιογράφους, το οποίο περιείχε τη δόκιμη φρασεολογία όταν αναφερόμαστε σε ΑμεΑ. Για παράδειγμα δεν θεωρείται ορθό να μιλάμε με φορτισμένα συναισθηματικά λεκτικά σχήματα, όπως «ήρωες της ζωής» και άλλα τοιαύτα.

Δυστυχώς τίποτε από αυτά δεν έμεινε όρθιο. Μόλις παραιτήθηκα τον Οκτώβριο του 2008 από την κυβέρνηση, ήλπιζα το έργο μου να συνεχιστεί. Την επόμενη χρονιά ούτε διεθνές συνέδριο, ούτε φεστιβάλ ντοκιμαντέρ. Λόγοι οικονομίας προβλήθηκαν στο παρασκήνιο…

Τη δε μεθεπόμενη χρονιά, μόλις ανέλαβε υπουργός ο κ. Μόσιαλος, κυβερνητικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ και του Γιώργου Παπανδρέου, έβαλε μαύρο στο τηλεοπτικό κανάλι «Πρίσμα +». Εκλεισε το μοναδικό πανευρωπαϊκά τηλεοπτικό μέσο που στόχευε στην ευαισθητοποίηση των πολιτών γύρω από τα προβλήματα των αναπήρων καθώς και στην ενημέρωση αυτών των κατηγοριών συνανθρώπων μας που δεν έχουν δυνατότητα να παρακολουθήσουν τα συμβατικά μέσα, χωρίς ειδικό υποτιτλισμό και ηχητική βοήθεια.

Στην πολιτική το μέγα δυστύχημα που μπορεί να ζήσει κανείς δεν είναι τόσο οι συκοφαντίες και οι λοιδορίες. Αυτές με τον χρόνο παίρνουν τη σωστή τους διάσταση και οι νουνεχείς αντιλαμβάνονται ποια εν τέλει ήταν η αλήθεια. Μέγα δυστύχημα είναι η καταστροφή ενός θετικού έργου από τον διάδοχό σου. Συνήθως από ανοησία…

Οι ανάπηροι στον τόπο μας, δυστυχώς, είναι παρίες. Η καχεκτική πολιτεία «προσφέρει» κλειστές ράμπες από παρκαρισμένα μηχανάκια ή αυτοκίνητα και αποκλεισμό από τις διόδους πρόσβασης στα ΜΜΕ. Δεν είναι να απορεί κανείς που τους θυμόμαστε εξαιτίας ενός κάποιου Πολάκη.

Ο Θ. Ρουσόπουλος είναι καθηγητής Επικοινωνίας στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου και υποψήφιος βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία στον Βόρειο Τομέα
της Β’ Αθηνών