Οι λεροί δρόμοι {LF}του Γιάννη

Ο άνθρωπος είναι τα παιδικά του χρόνια. Ολα τα καλά μας και τα άσχημά μας σφυρηλατήθηκαν στα μικράτα μας. Καθαρός πίνακας η παιδική ψυχή πάνω στον οποίον γράφονται τα μελλούμενα του χαρακτήρα μας.

Μια λέξη, μια απειλή, η ζεστή αγκαλιά, η πείνα, η προσβολή, η αγάπη, η φιλία, η απόρριψη, η στέρηση, η διάκριση, μικρές χαρακιές στο καβούκι της μνήμης. Αυτή η θύμηση, που αποτελεί τον θεμέλιο λίθο κάθε αθλητή που ξεπερνά τα όριά του και γίνεται μύθος.

Ο Πελέ γυάλιζε παπούτσια κι έκλεβε φιστίκια στις φαβέλες. Ο Μαραντόνα κοιμόταν κάτω από τρύπιους τσίγκους. Ο Ριβάλντο έχασε τα δόντια του από την ασιτία. Ο Γκαρίντσα ήταν σχεδόν κουτσός, ένας Κουασιμόδος του ποδοσφαίρου. Ο Κριστιάνο Ρονάλντο είχε πατέρα αλκοολικό και ζούσε μέσα στη φτώχεια. Ο Μέσι αντιμετώπισε σοβαρό πρόβλημα με τη σωματική του ανάπτυξη και όσα θυμάται από τα παιδικά του χρόνια συνδέονται με τις ενέσεις και τους πόνους. Ο Μάικλ Τζόρνταν απορρίφθηκε από την ομάδα μπάσκετ του γυμνασίου γιατί ήταν κοντός. Και ο Κρόιφ έμεινε ορφανός στην αρχή της εφηβείας του και πουλούσε ντομάτες σε ένα χρεοκοπημένο μανάβικο.

Είναι κατάρα και ευλογία. Το αντιλαμβάνεται τώρα και ο Γιάννης Αντετοκούνμπο. Τα βασανιστικά παιδικά χρόνια έχτισαν τον χαρακτήρα, γέννησαν τον πρωταθλητή. Σαν την ανάδυση της πάνοπλης Αθηνάς από το κεφάλι του Δία.

Τα όσα εντυπωσιακά κάνει στα παρκέ ο Γιάννης είχαν γραφτεί πρώτα στους λερούς δρόμους της Αθήνας και στα τσιμεντένια γήπεδα.

Κάθε κάρφωμά του είναι και μια κραυγή απελευθέρωσης από τα δεσμά των παιδικών του χρόνων. Ο Γιάννης δεν παίζει απλά μπάσκετ. Παλεύει με το παρελθόν του. Με τους δαίμονές του. Η εικόνα του είναι το απτό. Το προσιτό, το εύπεπτο. Η καρδιά του είναι κάτι πιο βαθύ. Μόνο όταν θα φτάσει στην κορυφή, όταν το ESPN θα αναρωτιέται «Ποιος είναι καλύτερος; Ο Μάικλ Τζόρνταν ή ο Γιάννης Αντετοκούνμπο;» θα σκεπάσει με ένα αραχνοΰφαντο πέπλο το πικρό παρελθόν του και θα νιώσει ανακουφισμένος.