Κι αν γελάω, είναι ψέμα

Προς κάθε ενδιαφερόμενο: χρειάστηκαν μερικά ιδιαίτερα Διαδικτύου, αλλά τελικά την εμπεδώσαμε την καραμέλα περί «εκμετάλλευσης» των καλλιτεχνών από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης (τουλάχιστον των δύο που μπήκαν «μπροστάρηδες», καθώς οι άλλοι δεν υιοθέτησαν αντίστοιχη στάση). Αμαθοι καθώς είναι στη δημόσια έκθεση, δέχθηκαν και μια family photo παραπάνω, όταν τους περικύκλωσε η ομάδα κοινωνικής δικτύωσης της ΝΔ. Κι ύστερα έπεσε πάνω τους η μονταζιέρα, οι σκοτεινές δυνάμεις της Πειραιώς, «αυτοί που δεν ασχολήθηκαν χρόνια τώρα με τα πνευματικά δικαιώματα».

Υπάρχει, όμως, κάτι πιο βαθύ που λερώνει τους καλλιτέχνες και όσους έσπευσαν να συμπαρασταθούν στην πολυδιαφημισμένη υφαρπαγή της εικόνας τους. Το κάδρο με τον ηγέτη της ελληνικής Δεξιάς αφαιρούσε πόντους από το καλλιτεχνικό τους προφίλ. Οταν στέκονται πλάι του, δεν είναι το ίδιο «ευαίσθητοι», «ποιητικοί» και – να το πάρει το ποτάμι – αριστεροί. Δεν μπορούν να περιφέρουν με την ίδια αξιοπιστία τη χύμα λαϊκότητα, το ημιφωτισμένο ντουέντε ή τη φωνή της διεκδίκησης. Αυτοί, που έχουν εμφανιστεί σε φεστιβάλ κομματικών νεολαιών, που συντονίζονται με την πολιτική ορθότητα των κοινωνικών διεκδικήσεων («επειδή η τέχνη υπάρχει για να βοηθά τον συνάνθρωπό μας»), διέπραξαν το ατόπημα να συγχρωτιστούν με τον Μητσοτάκη και την Ολγα Κεφαλογιάννη. Πώς θα τους δεχθεί πίσω η κομματική συντροφιά και το ιερατείο, παρά μόνο αποκαθαρμένους και με δήλωση μετανοίας; Τι κι αν φωτογραφίστηκαν; Μπορούν με ένα διορθωτικό μανιφέστο και τη σύμπραξη των τρολ να φλουτάρουν, σε δεύτερο χρόνο, τη φωτογράφιση. Μπορούν να επανεφεύρουν την εικόνα τους δίνοντας συνοδευτική κειμενολεζάντα. «Αγαπητοί ακροατές, αυτό δεν είναι συνάθροιση τραγουδοποιών. Κι αν γελάμε είναι ψέμα, η καρδιά μας στάζει αίμα».

Η αντίδρασή τους, όπως και των διερμηνέων τους (ευγενική παράκληση προς τους τελευταίους: βελτιώστε τα δημοσιογραφικά ελληνικά σας, όλοι την ίδια υπαρξιακή αγωνία μοιραζόμαστε) διόγκωσε τα 15 λεπτά δημοσιότητας που αναλογούσαν στο ποστάρισμα. Κι έτσι, η αποκήρυξη της φωτογραφίας έγινε η άλλη όψη του «ηθικού πλεονεκτήματος». Ο νεοφιλελευθερισμός προσωποποιημένος επιβουλεύτηκε την πορεία τους στο ελληνικό τραγούδι, την ψυχή που έδωσαν στον αγώνα των πνευματικών δικαιωμάτων, το «ανεξάρτητο ήθος» τους. Απορία ειλικρινής: μήπως ξοδεύουμε περισσότερες μεγάλες κουβέντες απ’ όσες χρειάζεται η περίσταση; Μήπως το ξέσπασμα του «ευκολόπιστου και πάντα προδομένου» καλλιτέχνη καλλιεργεί απλώς και μόνο τον ναρκισσισμό του;

Οσο φευγαλέα κι αν ήταν η αντίδραση που προκλήθηκε – στο τέλος έπεσαν οι τόνοι -, δείχνει τη μεγάλη εικόνα. Το θερμοκήπιο στο οποίο ανατρέφεται η «παραπονεμένη τέχνη» (κι αυτό προφανώς χωράει περισσότερους από τους συνδαιτυμόνες της φωτογραφίας). Αυτή που μεγαλοπιάνεται όταν εκφράζει την ήττα της. Που ριμάρει πάνω στην αβάσταχτη ελαφρότητα των λέξεων. Που γεννά στιχάκια με ψεύδισμα αυτοαναφορικότητας. Πόσο πιο ειλικρινής και γενναιόδωρη είναι όταν κάνει την αυτοκριτική της. Οταν έναν καθρέφτη έχει συνεχώς μπροστά της, που την εμποδίζει ό,τι είναι πίσω της να δει.

ΥΓ: Οι ιερεμιάδες για την εκμετάλλευση των καλλιτεχνών θα είχαν κάποιο αντίκρισμα, εάν οι τιμητές προχωρούσαν σε κάποιο αντίστοιχο σχόλιο για την πρόσφατη φωτογραφία του Πρωθυπουργού με Ρομά ή την παρουσία της Μπέτυς Μπαζιάνα στη δίκη της Χρυσής Αυγής. Αλλά φωτογραφικά στιγμιότυπα όπως τα παραπάνω προέρχονται από τον τεχνητό παράδεισο της αριστεροσύνης. Θεωρούνται τεκμήρια ευαισθησίας που υπερβαίνουν τον προεκλογικό χρόνο. Με την άδεια του φωτογραφισμένου, είναι ανοιχτά και διάτρητα σε πολλαπλές ερμηνείες.