Στο ίδιο κλαρί{CR}

Καθημερινά διαβάζω δεκάδες σχόλια ξένων δημοσιογράφων. Ολα, μα όλα περιστρέφονται γύρω από αγωνιστικά ζητήματα των ομάδων. Μεταγραφές, νέοι ποδοσφαιριστές και οι προοπτικές τους, οι στόχοι των συλλόγων, το διακύβευμα των προσεχών αγώνων τους. Διαβάζω και τα αντίστοιχα σχόλια των συναδέλφων μου στην Ελλάδα. Παντού δηλητήριο, φανατισμός, ξερολισμός, γνωστά τσιτάτα, υπονοούμενα.

Αναφέρονται σε πρώτο πρόσωπο και γράφουν ως εκπρόσωποι των ομάδων. Απευθύνουν ερωτήσεις σαν κοινοί χουλιγκάνοι, υπερασπίζονται σαν άλλοι πραιτοριανοί τα χρώματα. Διεκδικούν μερίδιο στις επιτυχίες ενώ παρατάσσουν ρομφαίες στις αποτυχίες.

Το χειρότερο όμως είναι άλλο. Αυτά τα σχόλια βρίσκουν πρόσφορο έδαφος, ρουφιούνται μέχρι την τελευταία σταγόνα. Αναπαράγονται μέσω των social media και χρησιμοποιούνται κατά το δοκούν για να πληγούν αντίπαλοι, εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων.

Ετσι χάνεται η ουσία, το παραγόμενο αποτέλεσμα, δηλαδή το ίδιο το ποδόσφαιρο, το οποίο μετατρέπεται σε πεδίο μάχης αφήνοντας πίσω του θύματα απ’ όλα τα αντιμαχόμενα στρατόπεδα.

Αντί να μιλάμε για το κοντρόλ του Φορτούνη που έγινε κολυμπήθρα για να μετονομαστεί σε Φορτουνάο, για την ψυχάρα του Βιεϊρίνια, το ελληνικό κανόνι, τον Κουλούρη, την αναγέννηση του Αρη, τον Νταμίρ Κάναντι, την αποτελεσματικότητα του Μπογέ, αναλωνόμαστε σε στείρες αντιπαραθέσεις που δημιουργούν συνθήκες πόλωσης.

Η μαγική λέξη στα χρόνια προβλήματα που σοβούν στο ποδόσφαιρό μας είναι «συνεργασία».

Κανείς απ’ όσους βάζουν λεφτά στις ομάδες δεν επιθυμεί το προϊόν να χάνει την αξία του. Αντίθετα, θέλει να βλέπει γεμάτα γήπεδα και υγιή ανταγωνισμό που θα προσελκύσει κεφάλαια και φυσικά καλύτερης ποιότητας ποδοσφαιριστές.

Αυτό που δεν έχει γίνει αντιληπτό απ’ όλους μας είναι η θέση μας στο άθλημα. Ολοι, από τον φροντιστή μιας ομάδας μέχρι τον πρόεδρο της ΕΠΟ και τη διασημότερη πένα, καθόμαστε στο ίδιο κλαρί. Το οποίο έχει γίνει ξερόκλαδο εδώ και χρόνια και αντί να φροντίσουμε να μην τσακιστεί εμείς χορεύουμε τον ικαριώτικο.