Το άσφαιρο κουβάρι{CR}

Ο,τι και αν κάνει η κυβέρνηση δέχεται τη σφοδρή κριτική από την αντιπολίτευση. Οποια νομοθετική πρωτοβουλία, όποια απόφαση (αλλά και μη απόφαση), δέχεται το ανηλεές σφυροκόπημα. Συχνά καταγγέλλουν κάτι που στο τέλος ψηφίζουν, κρύβουν όμως ακόμα και τη θετική ψήφο πίσω από το νεφέλωμα του κακού. Η κυβέρνηση πρέπει να είναι υποχρεωτικά συναρτημένη με το κακό. Να είναι η προϋπόθεση του κακού και η συνεπαγωγή του. Ενός καθολικού, αφηρημένου, μεταφυσικού κακού. Εύκολο.

Το πρόβλημα δεν είναι η εμπάθεια ή η οξεία αλλά ρηχή αντιπολίτευση. Είναι η μετατόπιση. Η κριτική γίνεται σε διάφορα περιφερειακά επίπεδα, σε λεπτομέρειες, ή αόριστα, όχι όμως πάνω στο νομοθετικό ή κανονιστικό ψαχνό. Κριτική για τη διαδικασία (γιατί το φέρνετε ως επείγον, γιατί έρχονται τροπολογίες;), για τον χρόνο κατάθεσης (γιατί τώρα;) – πάντα υπάρχει ένα καλύτερο «μετά», ένα καλύτερο «πριν» και ένα ακόμα καλύτερο «ποτέ». Επίσης, αν δεν υπάρχει διαδικαστική αφορμή, ανασύρονται από το σεντούκι τα συνήθη:  Συμφωνία των Πρεσπών, προσλήψεις  συμβασιούχων στους δήμους, «βοσκοτόπια», κάποιο απόσπασμα τηλεοπτικής κουβέντας συριζαίου κ.λπ. Ειδικό και γενικό μπλέκονται στο θορυβώδες και συνήθως άσφαιρο κουβάρι.

Η κυβέρνηση κατηγορείται και για προεκλογική πονηριά («κλείνετε το μάτι στους συμβασιούχους») αλλά και αντιστρόφως για «αυτοβλαπτικές» τάσεις (όπως στην περίπτωση της Συμφωνίας των Πρεσπών). Κατηγορείται ως προεκλογικά ιδιοτελής και συγχρόνως ως αυτοκαταστροφική. Ως πονηρά επιδέξια και ως αδέξια και ατζαμίδικη. Η κυβέρνηση, μέσα απ’ την αντιπολιτευτική κριτική, προκύπτει ως ένα ολιστικό θαύμα, θητεύουσα σε όλες τις ηθικές και πολιτικές ζώνες. Πονηρή και αφελής, καταφερτζού και άπραγη. Ετσι όμως φαίνεται ότι εν τέλει αποσυναρμολογείται ο ίδιος ο αντιπολιτευτικός λόγος και αναγκαστικά για να ενοποιηθεί καταλήγει στο μόνο που απομένει: στην ένταση. Οι κραυγές είναι επιμελημένες, προσεκτικές, συγχρονισμένες.

Η μετακίνηση, κυρίως, της Νέας Δημοκρατίας από την κριτική πάνω στο πολιτικό γεγονός (που είναι η νομοθετική και η εκτελεστική πράξη), στην κριτική  της αντήχησής του, της μετάφρασής του, της πιθανής εκλογικής του αποτελεσματικότητας ή αναποτελεσματικότητας, δείχνει το αληθινό κέντρο της αντιπολιτευτικής διεκδίκησης: κανένα ενδιαφέρον για τη θεσμοποίηση, για το ρυθμιστικό βάθος και τη νομοθετική ευστοχία ή αστοχία, αλλά για την εκλογική επικινδυνότητα που ενέχει (επικινδυνότητα για την ίδια τη Δεξιά), για την αποδοτικότητά της, την πιθανή ώθηση που δίνει στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Ενδιαφέρον όχι σε αυτό που γίνεται, αλλά στο πόσο ωφελεί τον ΣΥΡΙΖΑ.

Βλακείες, θνησιγένειες και πάθη.

Η προεκλογική διαδικασία παγιδεύεται σε κάτι εξαιρετικά προβλέψιμο και κουραστικό. Τρομερές ατομικές αγωνίες (υπό μορφή φιλοδοξιών), επέλαση  θορυβοποιών και παραταξιακά γιουρούσια σε ένα καθηλωτικό εδώ να. Ο κόσμος κοιτάζει με τα μισόκλειστα μάτια του περπατημένου, αυτού που έχει γράψει χιλιόμετρα, που σε κόβει, που σε ζυγίζει, που σε μετράει. Ο κόσμος θα βολτάρει, θα κάνει τον έκθαμβο οπαδό, θα ρίξει τα καντήλια του, θα επενδύσει σε όλους συγχρόνως, και θα στριφογυρίσει, βουτηγμένος μέσα στη θυμωμένη κατάθλιψη. Ο κόσμος έχει γεράσει πρόωρα.

Ο Δημήτρης Σεβαστάκης είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Νομού Σάμου