Ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΝΔ {LF}και το αφορολόγητο

Το αφορολόγητο, τη μη μείωση του οποίου, εφόσον ο ΣΥΡΙΖΑ παραμείνει στο τιμόνι της χώρας, ξεκαθάρισε ο Πρωθυπουργός στην προ ημερών τηλεοπτική του συνέντευξη, αποτελεί κεντρικό πολιτικό στοιχείο και για το κυβερνών κόμμα και για τη ΝΔ. Και αυτό διότι, εκτός από την προφανή δυσμενή συνέπεια που θα είχε η μείωσή του για τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα, τα οποία εκπροσωπεί ο ΣΥΡΙΖΑ, το αφορολόγητο, ως κομμάτι της γενικής φορολογικής πολιτικής, αντικατοπτρίζει και τις βαθύτερες θέσεις και επιδιώξεις των κομμάτων. Για ένα κόμμα με τις κατευθύνσεις της Νέας Δημοκρατίας, ο περιορισμός ή και η κατάργηση του αφορολόγητου υπό τον ευφημισμό «διεύρυνση της φορολογικής βάσης» αποτελεί βασικό συστατικό της πολιτικής του. Ο Γ. Στουρνάρας, υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Σαμαρά, το είχε θέσει απερίφραστα: να πληρώνουμε όλοι, ώστε να πληρώνουμε όλοι λιγότερο. Οπερ έστι μεθερμηνευόμενον ότι τα χαμηλά εισοδήματα πρέπει να επωμισθούν μέρος των φορολογικών εσόδων, το οποίο σήμερα έχει ανατεθεί στα υψηλότερα εισοδήματα.

Η πρόταση αυτή, η οποία έρχεται σε αντίθεση με τη δίκαια αρχή της προοδευτικής φορολόγησης, θα ισοδυναμούσε με χαριστική βολή σε ανθρώπους που μέσα στην κρίση έφτασαν να αντιμετωπίζουν πρόβλημα φυσικής επιβίωσης. Η δικαιολογία ότι η μείωση των φόρων για τα υψηλά εισοδήματα οδηγεί σε επενδύσεις και θέσεις εργασίας, όχι μόνο δεν επιβεβαιώνεται από την εμπειρία, αλλά αποτελεί και ύβρι για μια κοινωνία της οποίας το πιο αδύναμο τμήμα «θυσιάζεται», θέλοντας και μη, προκειμένου η οικονομική ελίτ να έχει «κίνητρο» να βοηθήσει την πατρίδα και την οικονομία.

Αν ακούσει κανείς τους δύο βασικούς πολιτικούς αρχηγούς να μιλούν, καταλαβαίνει ότι απευθύνονται σε δύο Ελλάδες. Από τη μία, ο Α. Τσίπρας απευθύνεται στην Ελλάδα των εργαζομένων και στη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία που θα στηρίξει την ανάταξη της χώρας μέσα από την αύξηση της συμμετοχής της στο ΑΕΠ, όπως συμβαίνει σε όλες τις δυτικές χώρες. Από την άλλη, ο Κ. Μητσοτάκης απευθύνεται στην Ελλάδα των εργοδοτών, υποσχόμενος ανάπτυξη η οποία θα περνάει όχι μέσα από την αύξηση της παραγωγικότητας, του κυκλοφορούντος χρήματος και της κατανάλωσης, αλλά μέσα από φθηνή εργασία, περιορισμό της κοινωνικής προστασίας και των δικαιωμάτων των εργαζομένων, όσων απέμειναν ύστερα από μία δεκαετή μνημονιακή περιπέτεια.

Το ένα σχέδιο οδηγεί στην επάνοδο της χώρας στην Ευρώπη, το δεύτερο σχέδιο περιγράφει μια Ελλάδα τριτοκοσμική, με διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων (ο Κ. Μητσοτάκης έχει πει ότι δεν έχει πρόβλημα με αυτό), με κατάρρευση της εσωτερικής αγοράς και με μια οικονομία προσανατολισμένη σε δύο κατευθύνσεις: εξαγωγές βασισμένες στη φθηνή εργασία και υποκατάσταση του κράτους σε βασικές κοινωφελείς λειτουργίες όπως η παιδεία, η υγεία και η ασφάλιση. Οι κατευθύνσεις είναι σαφείς, αντιδιαμετρικές μεταξύ τους, και η ελληνική κοινωνία θα κληθεί να απαντήσει ποιο από τα δύο σχέδια εξυπηρετεί τις ανάγκες και τις προσδοκίες της.

Ο Γιώργος Κυρίτσης είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ