Ιδιοκτησία

Ας δούμε τι γίνεται στην Ιρλανδία. Εδώ και δεκαετίες, σε αγαστή συνεργασία μεταξύ τους, το κράτος, τα πανεπιστήμια και η βιομηχανία αποφασίζουν τι πτυχιούχους χρειάζεται η χώρα. Ποιες ειδικότητες χρειάζονται ενίσχυση επειδή το ζητούν οι πολυεθνικές και ποιες πρέπει να υποβαθμιστούν καθώς σημαδεύονται από μεγάλη ανεργία.

Ενα παράδειγμα: τον Μάιο του 2017, ο εξαιρετικά δραστήριος Οργανισμός Προσέλκυσης Ξένων Επενδύσεων άρχισε να μελετά ποιο θα είναι το πρότζεκτ του μέλλοντος. Υστερα από διαβουλεύσεις με τα άλλα μέρη, κατέληξε στην τεχνητή νοημοσύνη. Μέσα σε λίγους μήνες είχαν εκπαιδευτεί οι φοιτητές, είχαν προσκληθεί οι καθηγητές, είχαν συγκεντρωθεί τα αναγκαία κεφάλαια, είχαν γίνει οι προκηρύξεις. Και τον περασμένο Σεπτέμβριο ξεκίνησαν τα πρώτα μεταπτυχιακά τμήματα.

Ας δούμε τώρα τι γίνεται και στην Ελλάδα. Η συνεργασία της πανεπιστημιακής κοινότητας με τις επιχειρήσεις ήταν ανέκαθεν «ύποπτη». Οι αριστερές κυβερνήσεις, ιδιαίτερα, έβλεπαν πάντα με μεγάλη καχυποψία οποιαδήποτε παρέμβαση της βιομηχανίας στα προγράμματα σπουδών. Ο σχεδιασμός, εντός ή εκτός εισαγωγικών, γινόταν λοιπόν από τον εκάστοτε υπουργό Παιδείας με πολιτικά, εκλογικά, ιδεολογικά, ψηφοθηρικά, πελατειοκρατικά ή απλώς προσωπικά κριτήρια.

Το αποκορύφωμα αυτής της λογικής είναι το νομοσχέδιο του Κώστα Γαβρόγλου, που προβλέπει τον διπλασιασμό σχεδόν των εισακτέων σε πανεπιστημιακά τμήματα μηχανικών και την αύξηση των σχετικών τμημάτων από 44 σε 80, τη στιγμή που η ανεργία σε αυτόν τον κλάδο φτάνει το 40% και δεκάδες χιλιάδες πτυχιούχοι μεταναστεύουν στο εξωτερικό. Το νομοσχέδιο αυτό, που αλλάζει επίσης τον τρόπο διεξαγωγής των Πανελλήνιων Εξετάσεων και εισαγωγής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, κατατέθηκε βράδυ και θα ψηφιστεί με διαδικασίες εξπρές. Λες και αφορά κάποιο έκτακτο ζήτημα. Λες και το επεξεργάστηκε μια κυβέρνηση μακράς πνοής, που θα μπορέσει να εποπτεύσει και την εφαρμογή του. Λες και δεν δεσμεύτηκε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να το καταργήσει μόλις αναλάβει την εξουσία.

Αυτό ήταν πάντα το πρόβλημα με τους θεσμούς: το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν η εφαρμογή των οικονομικών μεταρρυθμίσεων, άντε και καμιά καραμπινάτη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως η υπόθεση Ανδρέα Γεωργίου. Ποτέ δεν ασχολήθηκαν σοβαρά με τις παλινωδίες των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στον χώρο της Παιδείας, με τις υπονομευτικές τους παρεμβάσεις στα μέσα ενημέρωσης, με τις προσπάθειές τους να ελέγξουν τη Δικαιοσύνη. Δεν ήταν βέβαια κι η δουλειά τους. Ούτε μπορούσαν στην πραγματικότητα να εμποδίσουν τον κάθε Γαβρόγλου να κάνει πειράματα στην πλάτη των μαθητών και των φοιτητών.

Εχει κι ένα καλό αυτό. Οτι δεν μπορεί η απερχόμενη κυβέρνηση να αρνηθεί την «ιδιοκτησία» των όσων εφαρμόστηκαν στην Παιδεία ή την Υγεία, όπως κάνει με τα μέτρα που έλαβε για την οικονομία. Η μόνη δικαιολογία που έχει είναι η έλλειψη πόρων. Αλλά και πάλι, όπως δείχνει το παράδειγμα της Ιρλανδίας, όλα είναι ζήτημα προτεραιοτήτων.