Η Μαδρίτη και η χαμένη Ατλαντίδα…

Eδώ είναι ικανός να πουλήσει πάγο στους Εσκιμώους και μάλιστα σε πανάκριβη τιμή, δεν μπορεί άραγε να πείσει τους παίκτες του ότι μπορούν να αποκλείσουν τη Ρεάλ Μαδρίτης;

Σιγά τα ωά!

Αστειεύομαι βεβαίως, αλλά μιας και το ‘φερε η κουβέντα στα ωά, δεν μπορείς να φτιάξεις ομελέτα εάν δεν σπάσεις κάμποσα από δαύτα και τούτο ακριβώς θα επιδιώξει, αρχής γενομένης από απόψε, ο Παναθηναϊκός κόντρα στη Βασίλισσα με την οποία έχει λερωμένη τη φωλιά του από πέρυσι…

Για τους εξάκις πρωταθλητές Ευρώπης που αναζητούν per mare per terram τον εξορκισμό των δαιμόνων τους, οι δείκτες του ρολογιού μένουν σταματημένοι στις 13 Μαΐου του 2012 στο Sinan Erdem Dome της Κωνσταντινούπολης, όπου ενέγραψαν την ενδέκατη και εν τέλει έσχατη (μέχρι νεωτέρας) συμμετοχή τους σε Φάιναλ Φορ…

Εκτοτε ούτε φωνή, ούτε ακρόαση, αλλά μονάχα αποχή, σιωπή, νηστεία και προσευχή!

Στις επιγενόμενες έξι απόπειρές τους, οι Πράσινοι είδαν το Λονδίνο, το Μιλάνο, τη Μαδρίτη, το Βερολίνο, την Κωνσταντινούπολη και το Βελιγράδι να γίνονται, το ένα μετά το άλλο, τα κομμάτια του παζλ μιας αχαρτογράφητης και χαμένης Ατλαντίδας, την οποία προσδοκούν να βρουν και να δέσουν στον κάβο της!

Οσο γλαφυρή φαίνεται αυτή η περιγραφή, άλλο τόσο δραματική υπήρξε, διότι σε αυτήν την δίκην Οδύσσειας περιπλάνησή του (χωρίς ακόμη να φτάσει στην Ιθάκη) ο Παναθηναϊκός αποκλείσθηκε με όλους τους πιθανούς τρόπους: με πλεονέκτημα και με μειονέκτημα έδρας, με 3-0, με 3-1 και με 3-2, έχοντας νικήσει στον πρώτο αγώνα, έχοντας ισοφαρίσει τη σειρά εκτός έδρας, έχοντας προηγηθεί με 2-1 και δεν συμμαζεύεται…

Πέρυσι τέτοια εποχή, οι Πράσινοι έκαναν φύλλο και φτερό τους Μαδριλένους στον πρώτο αγώνα (92-67), αλλά έμελλε να γνωρίσουν τρεις ήττες στη σειρά και να εκτροχιασθούν από τις ράγες του συρμού που οδηγούσε στο Βελιγράδι. Εναν χρόνο αργότερα εκκινούν από τον τελευταίο «Κρανίου τόπο» με τη φιλοδοξία να αλλάξουν τη μοίρα τους και να εκπληρώσουν τα απωθημένα τους…