Το πρόβλημα της οικονομίας της Αργεντινής

Το 2018 η Αργεντινή αντιμετώπισε κρίση νομίσματος και στασιμοπληθωρισμό. Ο ετήσιος πληθωρισμός έφτασε το 47,6%, το ΑΕΠ υποχώρησε 2,5% και αυξήθηκαν ανεργία και φτώχεια. Οι δείκτες αυτοί δείχνουν ότι υπάρχουν χρόνια προβλήματα.

Οι Αρχές θα έπρεπε να έχουν μάθει τουλάχιστον δύο μαθήματα. Πρώτον, η καταπολέμηση του χρόνιου πληθωρισμού απαιτεί συνεχείς, συντονισμένες πολιτικές προσπάθειες και όχι αυστηρή νομισματική πολιτική. Και δεύτερον, ο πληθωρισμός στην Αργεντινή θα συνεχιστεί βραχυπρόθεσμα, ανεξάρτητα από το πόσο αυστηρή είναι η νομισματική πολιτική.

Ωστόσο, οι Αρχές επιμένουν με τις ίδιες πολιτικές. Η υποτίμηση του πέσο και η επακόλουθη άνοδος του πληθωρισμού έχουν εντείνει την κρίση. Οι εργαζόμενοι απαιτούν αυξήσεις μισθών που αντισταθμίζουν τη χαμένη αγοραστική δύναμη.

Δεν είναι έκπληξη το γεγονός ότι ο πληθωρισμός αυξήθηκε και πάλι τους τελευταίους μήνες, παρά την επιθετική νομισματική αυστηρότητα. Επιπλέον, οι χρηματοπιστωτικές αγορές δεν θα επιτρέψουν την πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία του να αυξηθεί σημαντικά. Αυτό σημαίνει ότι η ονομαστική συναλλαγματική ισοτιμία θα υποστεί πίεση προς τα κάτω, με τη σειρά της να τροφοδοτεί περαιτέρω πληθωρισμό. Η διάσπαση αυτού του φαύλου κύκλου δεν θα είναι εύκολη, επειδή απαιτεί από τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής να επιλύσουν το πρόβλημα σε μια οικονομία με χαμηλή ανάπτυξη.

Εν τω μεταξύ, η κεντρική τράπεζα εξακολουθεί να βασίζεται σε υψηλά επιτόκια για την υποστήριξη του πέσο. Παρόλο που η τράπεζα έπρεπε να δράσει επιθετικά για να συγκρατήσει τη νομισματική κρίση, επέμεινε για πάρα πολύ καιρό με μια δαπανηρή πολιτική υψηλών επιτοκίων που τώρα όχι μόνο παρατείνει και εμβαθύνει την ύφεση αλλά και αυξάνει τις διακυμάνσεις της συναλλαγματικής ισοτιμίας.

Η επόμενη κυβέρνηση θα προσπαθήσει να ανακτήσει την πρόσβαση στις διεθνείς πιστωτικές αγορές µε τη χώρα που είναι ήδη υπερβολικά χρεωμένη. Αν η οικονομία δεν παρουσιάζει ενδείξεις γρήγορης απογείωσης μέχρι τότε, θα υπάρξει πρόβλημα με το χρέος.

Μια νέα κυβέρνηση θα αντιμετώπιζε δυο δυσάρεστες επιλογές: ζουρλομανδύα υψηλότερων χρεών, μεγαλύτερη λιτότητα, μεγαλύτερη ύφεση ή οδυνηρή αναδιάρθρωση του χρέους με αβέβαιο αποτέλεσμα. Ενα πράγμα είναι σαφές: για να μπορέσουμε να αποφύγουμε μια άλλη κρίση χρέους, η Αργεντινή θα χρειαστεί βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη. Αν και δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις για να τεθεί η οικονομία σε μια πιο σταθερή πορεία, η αλλαγή των σημερινών μακροοικονομικών πολιτικών θα έδινε τουλάχιστον μια ευκαιρία στη χώρα.