Η Εκκλησία στηρίζει την/τον (συμπληρώστε)

Κάθε επανεμφάνιση του μητροπολίτη Αμβρόσιου στο ειδησεογραφικό προσκήνιο ενέχει τον ίδιο πάντα κίνδυνο: η ιλαρότητα να υποσκελίσει τα ζοφερά σημεία· να χαθεί πάλι η ουσία εν μέσω χλευασμών και γελώτων. Το πιο πρόσφατο επεισόδιο της «Αμβροσιάδας», με guest star τον υποψήφιο ευρωβουλευτή Παναγιώτη Κουρουμπλή, υπερθέρμανε τα μηχανάκια της AGB και πυροδότησε ολονύκτια πάρτι στα social media. Ασφαλώς και δεν αντιμετώπισαν όλοι το συμβάν με το ανάλογο χιούμορ. Ο πρώτος που το έχασε ήταν ο official ΣΥΡΙΖΑ, ο αδέκαστος μουρτζούφλης που, μετά το γιαλαντζί διαζύγιό του από τον Πάνο Καμμένο και την επαναπροσέγγιση με τα χθεσινά κεντροαριστερά του σφάγια – «ελάτε, βρε παιδιά, εκδορείς και πρόβατα, όλοι μια οικογένεια είμαστε» -, δεν ανέχεται ακροδεξιά μύγα στο αριστερό σπαθί του. Η αξιωματική αντιπολίτευση άδραξε την ευκαιρία προσκομίζοντας τα σχετικά φωτογραφικά και βιντεοσκοπημένα ντοκουμέντα και υπογράμμισε ότι ο Κουρουμπλής δεν ήταν ο πρώτος όψιμος συριζαίος που αμάρτησε, δίνοντας έτσι και στον ΣΥΡΙΖΑ την αφορμή να ανασύρει από τη ναφθαλίνη τα δικά του ενσταντανέ με βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης να επιδίδουν στον Αμβρόσιο τα διαπιστευτήριά τους και να φιλούν το χέρι του. Κοινό συμπέρασμα; Αυτός ο Αμβρόσιος δεν είναι και τόσο κακός, όταν μπαίνει η άνοιξη κι ευωδιάζει όλη η φύση με ψηφαλάκια.

Παρά τη γενική θυμηδία, δεν πέρασε απαρατήρητη η μνεία του Αμβρόσιου στη διαχρονική διακομματική… αντικειμενικότητά του. Την ημέρα που ο Αλέξης Τσίπρας κέρδισε τις εκλογές, ο Αμβρόσιος υποδέχτηκε τη νίκη του μ’ έναν φλύαρο as usual διθύραμβο που κατέληγε στην επωδό: «Γεια σου, Πρωθυπουργέ κ. Τσίπρα λεβέντη! Βάλε πια μια τελεία και παύλα στις μονομερείς και εθνοκτόνες υποχωρήσεις μας! Ο Χριστός μαζί Σου! Η Παναγιά μας στο πλευρό Σου! Καλή επιτυχία για το καλό της Ελλάδος!». Δυστυχώς, το χαμογελαστό αγόρι δεν τίμησε τη συμπόρευση του Χριστού και της Παναγίας στο πλευρό του κι έτσι ο Αμβρόσιος επέστρεψε γρήγορα στις παλιές ακροδεξιές του αγάπες. Να εξηγούμαστε ώστε να μην παρεξηγούμαστε: ο μητροπολίτης Αμβρόσιος, εξ όσων γνωρίζουμε, δεν έχει στερηθεί των πολιτικών του δικαιωμάτων. Οπως κάθε άλλος έλληνας πολίτης, είτε μητροπολίτης είτε υδραυλικός, μπορεί να τρέφει αδυναμία σε όποιο κόμμα επιθυμεί, συμπεριλαμβανομένης της Χρυσής Αυγής, όσο η τελευταία δεν τίθεται εκτός Νόμου. Εάν ο μητροπολίτης Καλαβρύτων (πόσω μάλλον το ποίμνιό του) δεν ενοχλείται να φωτογραφίζεται χαμογελαστός με τους ιδεολογικούς επιγόνους των σφαγέων στα Καλάβρυτα, εμάς δεν μας πέφτει λόγος. Να δεχτούμε πως ο Αμβρόσιος είναι large: χθες τον Τσίπρα, σήμερα τον Μιχαλολιάκο, αύριο τον Κουρουμπλή… No problem.

Υπάρχει όμως και μια μικρή λεπτομέρεια που διέλαθε την προσοχή μας μέσα στην ομίχλη του χαβαλέ. Ο Αμβρόσιος δεν είπε: «Εγώ θα στηρίξω τον Κουρουμπλή», όπως είχε κάθε δικαίωμα να το πει, όσο και αν μας ενοχλεί ή μας εξοργίζει. Ο Αμβρόσιος είπε: «Η Εκκλησία θα στηρίξει τον Κουρουμπλή». Οπα. Ενα λεπτό. «Houston, we have a problem». Ο Αμβρόσιος δεν μιλάει εκ μέρους του. Δεν μιλάει καν εν ονόματι της Μητρόπολης Καλαβρύτων (που θα ήταν επίσης πρόβλημα, αν και πιο περιορισμένο). Μιλάει εξ ονόματος ολόκληρης της Εκκλησίας. Ταυτίζει την Εκκλησία – την ψήφο (!) της Εκκλησίας – με το δικό του πρόσωπο και, κατ’ επέκταση, με τη δική του ψήφο. Πιθανόν ο μητροπολίτης Αμβρόσιος να μην εκφράζει φωναχτά παρά τους μύχιους ευσεβείς πόθους κάθε πολιτευτή που τον προσεγγίζει – κάτι τέτοιο, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι μπορεί και να γίνει ανεκτό από μια κοινωνία που δεν απώλεσε ακόμη μια στοιχειώδη αυτοεκτίμηση. Ή όχι;