Πρεσπών και Novartis γωνία

Στις 8 Απριλίου, το Μέγαρο Μαξίμου έβγαλε ανακοίνωση για την υπόθεση Novartis με την οποία (μεταξύ άλλων) έλεγε για την αντιπολίτευση «οι επιθέσεις τους θα ενταθούν (…) πράγμα που αποτελεί και την πιο απτή απόδειξη της ενοχής τους».

Με άλλα λόγια, στη «λογική ΣΥΡΙΖΑ» η ενοχή των κατηγορουμένων αποδεικνύεται από την άρνηση να αποδεχτούν την ενοχή τους.

Είναι μια αρχή δικαίου που είχε εφαρμοστεί με επιτυχία από τον Βισίνσκι στις δίκες της Μόσχας και μετά τον Εμφύλιο από τον Νίκο Ζαχαριάδη κατά τις εκκαθαρίσεις στο ΚΚΕ.

Στις 9 Απριλίου, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Δ. Τζανακόπουλος δήλωσε «ο λαός γνωρίζει ότι έστηναν δουλειές, έβαζαν χέρι στο δημόσιο χρήμα (…) υπηρετούσαν και συνεχίζουν να υπηρετούν δουλικά τα επιχειρηματικά συμφέροντα».

Ποιοι; Αγνωστο. Πού το ξέρει ο Τζανακόπουλος; Αγνωστο. Γιατί τότε μας το λέει; Υποθέτω για τη λάσπη. Το μόνο που τον νοιάζει είναι μην πει ονόματα και φάει κατακέφαλα καμία αγωγή που θα την πληρώνει την υπόλοιπη ζωή του.

Στις 10 Απριλίου, η «Αυγή» έγραφε ότι ο Ανδρέας Λοβέρδος «βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπος με τη δικαιοσύνη» επειδή αυτή είναι «η λογική συνέπεια του πολιτικού του βίου».

Πράγμα που σημαίνει πως κατά την «Αυγή» ο Λοβέρδος δεν ελέγχεται από τη δικαιοσύνη για ενδεχόμενες και συγκεκριμένες πράξεις ή παραλείψεις αλλά για «τον πολιτικό του βίο».

Ο οποίος, σύμφωνα με το κύριο άρθρο της ίδιας εφημερίδας, δεν αφορά καν τη Novartis για την οποία συζητάμε αλλά κάποια υπόθεση οροθετικών γυναικών το 2012, όταν ήταν υπουργός Υγείας – χάλε, γύρευε…

Είναι κι αυτή μια αρχή δικαίου που είχε εφαρμοστεί με επιτυχία στη ναζιστική Γερμανία όταν ο συναγωνιστής Χίμλερ είχε διατυπώσει το δόγμα «δεν ενδιαφέρει τι κάνεις, ενδιαφέρει τι είσαι».

Κυρίες και κύριοι, αυτά ήταν τα νεότερα από τον ΣΥΡΙΖΑ και την «Προοδευτική Συμμαχία».

Φυσικά ο Τσίπρας υπέγραψε τις Πρέσπες όπως καμαρώνει ο (συνυποψήφιος του Κόκκαλη και της Κουντουρά για την Ευρωβουλή) σύντροφος Βαλντέν. Καμία αντίρρηση. Να προσθέσω χωρίς να εξομοιώνω ότι κι ο Ζντάνοφ οργάνωσε την άμυνα του Λένινγκραντ εναντίον της Βέρμαχτ.

Καλώς ή κακώς όμως αυτός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Οπως έλεγε ο Ζαν Ζορές για τη Γαλλική Επανάσταση, είναι «ένα μπλοκ». Δεν υπάρχουν Πρέσπες. Δεν υπάρχει Novartis. Η διεύθυνση είναι «Πρέσπες και Novartis γωνία».

Πολύ φοβούμαι λοιπόν πως όταν ρωτήσουν κάποτε τον αγαπητό Ν. Μουζέλη τι έκανε στην Ελλάδα όταν κλονιζόταν το κράτος δικαίου και απειλούνταν στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα από κυβερνητικές πρακτικές, θα δυσκολευτεί να πείσει ότι εκείνον τον απασχολούσε το ζήτημα του νεοφιλελευθερισμού.

Διότι η ωμή αλήθεια είναι απλή.

Είτε κουβεντιάζουμε για τον νεοφιλελευθερισμό, είτε για τη σοσιαλδημοκρατία και την κλιματική αλλαγή, είτε για τις χελώνες των Γκαλαπάγκος, καταλήγουμε τελικά σε μια ομάδα ανενδοίαστων ανθρώπων που με κάθε τρόπο, κάθε μέθοδο και κάθε μεθόδευση αγωνίζεται να παραμείνει στην εξουσία.

Αντιλαμβάνομαι φυσικά την ανάγκη επιβίωσης, την πολιτική και ηθική προσαρμοστικότητα πολλών. Κατανοώ επίσης τα αιτήματα αναγνώρισης και σημασίας, ιδίως έπειτα από κάποια ηλικία.

Πάντοτε όμως πίστευα πως σε συνθήκες δημοκρατίας κάθε φιλοδοξία, κάθε ματαιοδοξία και κάθε πλεονεξία έχει ένα όριο: τις συνθήκες της δημοκρατίας.

Θα προσέθετα ίσως και την προσωπική αξιοπρέπεια αλλά την εποχή του Δανέλλη, του Θεοχαρόπουλου και του Τζουμάκα μάλλον αποτελεί είδος σε ανεπάρκεια.

Αυτές τις συνθήκες της δημοκρατίας θέτουν σε δοκιμασία η ρητορική και η πρακτική της «πρώτη φορά Αριστεράς». Νομίζω είναι απολύτως σαφές στις αναφορές που ενδεικτικά παρέθεσα. Διότι το πρόβλημα ξεκινάει από το μυαλό τους. Αυτά λένε κι αυτά κάνουν επειδή αυτά πιστεύουν.

Λυπάμαι λοιπόν αλλά δεν μένει τίποτα να συζητήσουμε. Είναι απλώς δύσκολοι οι καιροί για όσους θέλησαν να πιστέψουν ή να νομίσουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κάτι άλλο.

Η Ρεπούση διακήρυξε πομπωδώς στο Γαλάτσι πως «σε όσα η Αριστερά μεγαλούργησε δεν ήταν ποτέ μόνη της». Δεν ξέρω πότε μεγαλούργησε η Αριστερά αλλά αποκλείεται να θεωρείται παρέα μιας Αριστεράς που μεγαλουργεί ο Παπαγγελόπουλος, ο Βερναρδάκης, ο Καρτερός, η Μαριλίζα κι ο Τέρενς Κουίκ.

Μόνο που αυτοί είναι η «Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ» σήμερα. Κι από κοντά ο Παππάς και «ο Μανώλης του Παππά» και ο Αρτεμίου και ο Κόκκαλης και η Ξεπαπαδέα και η Παπασπύρου και η Δημητρίου.

Ευτυχώς ή δυστυχώς (κι ειλικρινά θα πω: δυστυχώς…) δεν υπάρχει κάτι άλλο. Μόνο ένα βορβορώδες κι αποκρουστικό παρακράτος που μοναδικό στόχο έχει την αναπαραγωγή και την προστασία του.

Η σκευωρία της Novartis λοιπόν δεν είναι παρά ο δρόμος που κάνει γωνία με τις Πρέσπες. Οποιος νόμισε ότι μπορεί να τους ξεχωρίσει είναι πανηγυρικά γελασμένος. Οποιος δηλαδή πίστεψε ότι μπορεί να επιλέξει κεφάλαιο ή σελίδα, θα πρέπει ταυτοχρόνως να γνωρίζει πως «κανένα συμβόλαιο δεν έχει μόνο έναν όρο, έχει κι άλλους!».

Ευτυχώς ο Θεοδωράκης τους εκτελεί αδιαμαρτύρητα. Αυτό που κατάλαβε από τη Novartis είναι ότι αφορά «το πάρτι επί των ημερών τους (σ.σ.: της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ) στη φαρμακευτική δαπάνη». Για την Τουλουπάκη, τον κύριο Μίμη, το παρακράτος και το Σύνταγμα θα ακούσει προσεχώς.

Αλλά τελικά έχω και ευχάριστα νέα. Νομίζω πως αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υπήρχε όπως υπάρχει θα έπρεπε να τον εφεύρουμε.

Μόνο εκείνος επιβεβαιώνει καθημερινά, με συγκεκριμένες πράξεις κι επιλογές, την ανάγκη μιας υγειονομικής ζώνης γύρω του. Και μόνο εκείνος δικαιώνει όσους εξ αρχής διαμόρφωσαν αυτήν την υγειονομική ζώνη. Οσους δηλαδή κατανόησαν με καθαρότητα και σαφήνεια τη φυσιογνωμία του.

Διότι κανένας ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι εκείνο που οι άλλοι θέλουν να είναι. Αλλά είναι πάντα εκείνο που ο ίδιος επιλέγει για τον εαυτό του.