Γιατρός

Τη φράση την πρόσεξα ξαναδιαβάζοντας την ομιλία του Τσίπρα στο Γαλάτσι.

«Η ΝΔ είναι ένα κόμμα που στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε έναν πρωτοφανή στα χρονικά μηχανισμό προπαγάνδας και παραπληροφόρησης, χορηγία φυσικά των εκδοτικών και επιχειρηματικών ομίλων που στηρίζουν τον κ. Μητσοτάκη».

Θέλω να μείνουμε λίγο στη φράση για δύο λόγους.

Πρώτον, αν ο Πρωθυπουργός θεωρεί ότι η πραγματικότητα που ζει διαμορφώνεται από έναν «μηχανισμό προπαγάνδας και παραπληροφόρησης» που χορηγούν διάφοροι όμιλοι, πολύ φοβούμαι πως προπονείται για πελάτης του υποψήφιου ευρωβουλευτή Δημήτρη Πλουμπίδη, προέδρου της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας.

Δεύτερον, αν δεν το νομίζει αλλά απλώς το λέει, τότε παπαγαλίζει ακριβώς το ίδιο παραμύθι με τον Τραμπ, τον Ορμπαν, τον Σαβίνι, τη Λεπέν και όλους τους ομοϊδεάτες τους. Δεν ξέρω αν τον κολακεύει η παρέα.

Υποψιάζομαι ότι μπορεί να ισχύουν και τα δύο.

Αφενός επειδή είναι πάγια πεποίθηση μιας παρανοϊκής Αριστεράς ότι δεν υπάρχει αντικειμενική πραγματικότητα αλλά τα πράγματα είναι όπως ο καθένας θέλει να τα λέει.

Πραγματικότητα δηλαδή είναι εκείνο που συμφέρει να παρουσιάζουμε. Και η αλήθεια των πραγμάτων διαμορφώνεται από την παρουσίασή τους. Κάτι σαν εκπομπή στην ΕΡΤ.

Ποιος δεν θυμάται το Μνημόνιο που θα σκιζόταν και τις αγορές που θα χόρευαν με τα νταούλια μας;

Αφετέρου επειδή η παρανοειδής αντίληψη της πολιτικής που συμμερίζονται όλοι οι προαναφερθέντες αποτελεί γενικότερο φαινόμενο.

Χθες η «Αυγή» έγραφε πως αν ο Λοβέρδος βρίσκεται αντιμέτωπος με τη Δικαιοσύνη «είναι η λογική συνέπεια του πολιτικού του βίου» (!) – με άλλα λόγια του γεγονότος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εγκρίνει την πορεία του…

Θα μπορούσα να πολλαπλασιάσω τέτοιου τύπου δηλώσεις με πιο χαρακτηριστικές τις περιπτώσεις του Τζανακόπουλου ή του Πολάκη. Σε άλλες χώρες θα τους είχαν στείλει κατευθείαν στον Πλουμπίδη της περιοχής. Στη χώρα μας επιδίδονται σε πολιτική καριέρα.

Εχουμε άραγε να κάνουμε με παρανοϊκούς; Δεν γνωρίζω, δεν κάνω τον ερασιτέχνη ψυχίατρο, καλύτερα να μας το πει ο Πλουμπίδης.

Διαισθάνομαι όμως ότι η παρανοειδής συμπεριφορά τους εντείνεται όσο συγκεκριμενοποιείται το φάσμα της ήττας.

Παλαιότερα μιλούσαμε για το «σύνδρομο του μπούνκερ». Ο Χίτλερ, κλεισμένος στο μπούνκερ της καγκελαρίας, μετακινούσε ανύπαρκτες στρατιές, οργάνωνε φανταστικές επιθέσεις και εκτελούσε άγνωστους προδότες. Αδυνατούσε να αντικρίσει την πραγματικότητα. Δηλαδή το τέλος.

Υποψιάζομαι λοιπόν ότι αυτή την άρνηση θα ζήσουμε και τώρα σε αυξανόμενο παροξυσμό.

Φυσικά, πρόβλημά τους.

Μόλις προ ημερών άλλωστε κορυφαίο στέλεχος της αντιπολίτευσης έλεγε πως «έως τώρα ψηφίζαμε να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ, τώρα θα ψηφίσουμε να μην ξαναγυρίσει».