Εκλογές βίας και νοθείας

Ας υποθέσουμε ότι η ιδέα να καταργηθούν οι φοιτητικές εκλογές είναι το ένα άκρο. Δεν είναι όμως ό,τι γίνεται σήμερα το άλλο; Δεν είναι ακραίο να μη γίνονται εκλογές σε ένα πανεπιστήμιο εξαιτίας των επεισοδίων όπως έγινε στο Πάντειο; Δεν είναι ακραίο να εξαφανίζονται κάλπες ή να υπάρχουν διαφορετικές κάλπες και εξίσου ακραίο να βγάζει κάθε φοιτητική παράταξη τα δικά της αποτελέσματα; Δεν είναι ακόμη πιο ακραία η μετατροπή της πανεπιστημιακής ζωής σε κομματικό εργαστήριο και ακόμη περισσότερο ακραίο μια κορυφαία διαδικασία μαζικής συμμετοχής, όπως είναι οι εκλογές, να αφορά κυρίως μια συνδικαλισμένη μειοψηφία, την ελίτ των επαγγελματιών του είδους, ενώ την ίδια ώρα η πλειονότητα να εξωθείται στην αδιαφορία ή ακόμη και την αποστροφή;

Εντάξει, δεν χρειάζεται να φτάσει κανείς από το ένα άκρο στο άλλο, ας μην καταργηθούν οι φοιτητικές εκλογές, η ιδέα είναι ακραία. Ολα αυτά τα ακραία γεγονότα όμως έχουν μετατρέψει μια δημοκρατική διαδικασία σε ένα αντιδημοκρατικό παράδειγμα. Ακόμη χειρότερα, αν κάπου στην επικράτεια γίνονται εκλογές βίας και νοθείας είναι ακριβώς εκεί όπου θα έπρεπε να προστατεύεται κατεξοχήν η ελευθερία του λόγου και η ελεύθερη άσκηση κάθε δικαιώματος. Δεν προστατεύεται. Και επειδή σχεδόν όλες οι ενδοφοιτητικές δραστηριότητες υποβάλλονται στον φασισμό της βίας, οι εκλογές αποκτούν χαρακτήρα δημοκρατικής επίφασης, γίνονται το άλλοθι μιας δημοκρατικότητας που είναι απούσα.

Δεν συμβαίνει μόνο στα πανεπιστήμια. Αλλά εάν συμβαίνει κάπου αλλού είναι μόνο στα αυταρχικά καθεστώτα. Είναι εκεί όπου το εκλέγειν ασκείται υπό το κράτος του φόβου και το εκλέγεσθαι γίνεται αντικείμενο χειραγώγησης. Σε ένα τέτοιο αυταρχικό περιβάλλον ψήφισαν χθες όσοι φοιτητές ψήφισαν. Από αυτήν την άποψη, οι φοιτητικές εκλογές δεν έχουν χάσει μόνο την αίγλη τους έχοντας πάψει να είναι εκείνο το μείζον γεγονός που ήταν άλλοτε. Εχουν χάσει τη δημοκρατική τους ουσία. Ας μην καταργηθούν οι εκλογές, είναι ακραίο. Αλίμονο όμως αν συνεχίσει να διδάσκεται ένα τέτοιο μάθημα αντιδημοκρατίας στα πανεπιστήμια.