Ευαίσθητα στομάχια

Δεν είναι τόσο ευφάνταστο όσο ένα αστείο με κουτσές σαρανταποδαρούσες ούτε τόσο υπαινικτικό όσο μια πρόσκληση για έξοδο στη Σκάρλετ Τζοχάνσον. Στην εκτίμηση όμως του Ευκλείδη Τσακαλώτου ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα γίνει «ένα κόμμα – σούπα» δεν θα πρέπει να αναζητήσει κανείς την κρύα πλάκα ούτε τη νυχτερινή φαντασίωση. Δεν πρέπει να αναζητήσει καν το σημείο όπου η πολιτική συναντά τη γαστρονομία. Πρέπει να εντοπίσει τον κίνδυνο ενός πολιτικού σχηματισμού που θα μοιάζει κοκκινοπράσινος αλλά θα είναι άχρωμος – που θα μοιάζει με λαχταριστή σούπα αλλά θα είναι εντελώς άγευστη, όπως θα το έθετε ο Τσακαλώτος.

Ή μήπως είναι κάτι παραπάνω από αυτό; Το πρόβλημα δεν είναι μόνο στα υλικά – τον Τζουμάκα, τον Ραγκούση, τη Ρεπούση ή τον Θεοχαρόπουλο. Είναι και στο μείγμα. Ο σεφ έριξε στην κατσαρόλα ό,τι βρήκε στο ψυγείο. Και μπαγιάτικα ζαρζαβατικά και φρούτα που δεν χωνεύονται με τίποτα και μερικά λεμόνια και κανά δυο μπάμιες. Δεν είναι απλώς σούπα, ούτε μόνο άγευστη σούπα. Είναι σούπα που στον Τσακαλώτο και όσους θέλουν να σώσουν την αριστερή ψυχή του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να καθίσει στο στομάχι.  Μπορεί να δημιουργήσει αισθήματα δυσανεξίας τόσο δυσάρεστα όσο δυσάρεστη μπορεί να γίνει μια στομαχική διαταραχή.

Το ζήτημα περιγράφεται γαστρονομικά, αλλά είναι κυρίως ταυτοτικό. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διαγράψει έναν μάλλον παράδοξο ιδεολογικό κύκλο δημιουργίας μετώπων. Ο κύκλος ξεκίνησε με ένα κάλεσμα στην κομμουνιστική Αριστερά του ΚΚΕ πριν από τις εκλογές του 2015 για να συνεχιστεί με τη συγκυβέρνηση με την εθνικιστική Δεξιά των ΑΝΕΛ ύστερα από αυτές και να ολοκληρωθεί με την «απεύθυνση» στην Κεντροαριστερά του ΚΙΝΑΛ. Μοιάζει εξίσου παράδοξο ότι σε όλη αυτή την παραδοξότητα το στομάχι του Ευκλείδη Τσακαλώτου έδειξε τώρα την ευαισθησία του και όχι την περίοδο της συγκυβέρνησης. Αλλά δεν είναι. Ο ΣΥΡΙΖΑ γίνεται πια μια ντοστογιεφσκικά δυστυχισμένη οικογένεια. Και όπως οι δυστυχισμένες οικογένειες, έτσι και τα ευαίσθητα στομάχια δεν είναι ευαίσθητα με τον ίδιο τρόπο.