Τα μειράκια, τα γοβάκια και ο Μάτζικ!

Aυτά είναι τα γούστα που λένε!

Γούστα και μάλιστα ωραία και συναρπαστικά, που προκύπτουν κάθε χρόνο τέτοια εποχή στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και αιχμαλωτίζουν όλη την Αμερική και το απανταχού της γης φιλοθέαμον και περίεργο κοινό!

Ναι, παίζει και η περιέργεια εδώ, διότι το κολεγιακό πρωτάθλημα μπάσκετ που φτάνει απόψε και μεθαύριο το βράδυ στην κορύφωσή του αποτελεί μια διπλή πασαρέλα: μία για τα μειράκια που θα διανύσουν όλο τον δρόμο και θα στεφθούν πρωταθλητές και άλλη μια συλλήβδην για το νέο κύμα του μπάσκετ, που καραδοκεί να αναλάβει προσεχώς την εξουσία στο ΝΒΑ.

Εχει μπόλικη ίντριγκα αυτή η υπόθεση, το νήμα της οποίας ξετυλίγεται μέσα στη διαβόητη «τρέλα του Μαρτίου» και πιάνει και ολίγη από Απρίλιο, χώρια που συνιστά κιόλας την πιο γνήσια και ακραιφνή αθλητική εκδήλωση του πλανήτη!

Το εννοώ αυτό διότι ο Θεός με ευλόγησε και η τύχη με αξίωσε να έχω παρακολουθήσει τέσσερα τέτοια φάιναλ φορ που χαράχθηκαν ανεξίτηλα στον σκληρό δίσκο μου και μου δίνουν το δικαίωμα να καμώνομαι πως ήμουν κι εγώ εκεί…

Οπως πάντα ή σχεδόν πάντα το φάιναλ φορ είναι αχαρτογράφητο, ανεξερεύνητο και απρόβλεπτο. Το Ντιουκ του διαβόητου Ζάιον Γουίλιαμσον, ο οποίος θεωρείται ο επόμενος ΛεΜπρον Τζέιμς και το σίγουρο Νο 1 στο ντραφτ του Ιουνίου, εξοστρακίσθηκε από το Μίσιγκαν Στέιτ που κουβαλάει την αύρα του Μάτζικ Τζόνσον, καθότι ελόγου του οδήγησε τους

«Σπαρτιάτες» στον θρίαμβο πριν από σαράντα χρόνια στη Γιούτα κόντρα στο μετέπειτα αντίπαλον δέος του στις επικές μάχες Λέικερς – Σέλτικς, Λάρι Μπερντ.

Το Βιρτζίνια στο οποίο πόνταρε ο γνώστης, ρέκτης και μύστης του NCAA, Ρικ Πιτίνο έχει το πιο αργό τέμπο σε όλη την Αμερική και βγάζει τα συκώτια των αντιπάλων του, ενώ το Ομπερν και το Τέξας Τεκ αποτελούν τις εκ των ων ουκ άνευ Σταχτοπούτες της ιστορίας.

Οψόμεθα για το αν τα γοβάκια είναι ευρύχωρα ή χρειάζονται καλαπόδι για ν’ ανοίξουν…